Στη γειτονιά που μεγάλωσα στον Πειραιά
υπήρχε πάντα ένα μεγάλο φουγάρο
και μέσα του, μια σιδερένια σκάλα.
Το φουγάρο ήταν ψηλό,
θεόρατο,
μεγαλύτερο από όλους τους ουρανοξύστες
σε όλες τις χώρες
σε όλους τους πλανήτες
κι όλα τα σύμπαντα.
Κανείς απ’ όσους ήξερα
δεν είχε καταφέρει να φτάσει στην κορυφή του.
Τα βράδια έκλεινα τα μάτια
και φανταζόμουν να ανεβαίνω
και να ανεβαίνω
και μόλις άρχιζα να πλησιάζω την κορυφή
λίγο πριν βγάλω το κεφάλι μου
σε ένα παράλληλο σύμπαν ή 25 χρόνια στο μέλλον,
με έπαιρνε ο ύπνος.
Προφανώς δεν κατάφερα να φτάσω
στο ψηλότερο σημείο του φουγάρου
κι απ’ όταν έφυγα από την παλιά μου γειτονιά
καμιά φορά -όντας περαστικός- ρίχνω 2-3 ματιές.
Τώρα πια, 25 χρόνια μετά
και με τα μάτια ανοιχτά
σκαλίζω εμμονικά την ανάγκη να φτάσω στην κορυφή.
Αλλά δε θέλω ουρανούς,
ούτε παράλληλους κόσμους,
ούτε το μέλλον με αφορά.
Θέλω ένα σάλτο
να με βγάλει στο μεγάλο του στόμα
να κοιτάξω μέσα και να φωνάξω:
Ήρθε ο καιρός να φάμε τα λουλούδια,
τώρα που πήραν φωτιά οι μέρες της Άνοιξης
τώρα που στραβοκατάπιαμε την ασημαντότητά μας
και σιγοβράζει η μελαγχολία στους λοβούς των αυτιών μας,
σου χτυπάω την πόρτα για να μου ανοίξω από μέσα
και να με τραβήξω έξω για πάντα.
Τριανταεφτάμισι εαυτοί μου γράφουν με σπρέι
“ΤΕΛΟΣ ΕΠΟΧΗΣ”
σε όλες τις πόρτες της γειτονιάς
ένα ήσυχο μεσημέρι στα Πατήσια.
baratheonpilled
gummygunk
