dreamer ~💙

Chyba zostaje mi jedynie zostanie pracoholikiem. Jedyna rzecz, którą kocham i która mi wychodzi. Muszę sobie wmawiać częściej, że ludzie są fuj... Może kiedyś w to uwierzę...

W jednej chwili spełniają się wszystkie moje marzenia. Ide do przodu! Mam cudowna pracę! Planuje niezapomniane wakacje... Tylko wieczorami znowu pojawia sie to, że nie mogę się nawet do nikogo odzywać i powiedzieć kim tak naprawdę jestem...

Ta się znowu nie odzywa... Kiedyś to było normalne. Nie pisaliśmy, nie dzwoniłyśmy do siebie tygodniami, ale wystarczył jeden sygnał i wybaczałam. Nadrabiałyśmy. Teraz kiedy naprawdę kogoś potrzebuje nie ma nikogo. Z boku się wydaje, że mam cudowne życie. Dobra praca. Prestiż... Co z tego jak siedzę zamknięta w czterech ścianach i boję się ludzi.

Ja w dzień: radosna, cudowna, dla wszystkich serdeczna. Kocham swoje zycie, ale tylko do wieczora. Wtedy zaczynam myśleć, że to nie ma sensu. Dobra praca? Super! Ludzie wokół? Doceniają i chwalą! Co z tego jak to wszystko kosztem tego, że jestem sama... Przyjaciele? Nie mam. Znaczy może ja uważam, że ktoś nim jest, ale zazwyczaj to tylko ja daję coś od siebie... za bardzo się przywiązuje... Kogoś pokocham, a ta osoba nagle znika... Kto by wytrzymał z kimś takim jak ja. Cięty język... czarny humor... 🌈