Ben sana evriliyorum her gece,

elimi çıkarıyorum göğsünden,

bir de gök delenler eliyorum, gökyüzünden

Gelincik görecek gibi bir dağı, bir yatağı uzanıyorum.

Eteklerimde öğüyorum, bir tek seninle eğleniyorum.

Babamdan aldıklarımı öğreniyorum, hoyratlığıı tırpanlığı, haşatlığı

Haşeralığı aynadan görüyorum,

Uzuyorum, habet bir belin bir geminin, bir selin,

Öğürür gibi, boğulur gibi 

Yarınları,…

iki insanın, bir baş ucunu paylaştığı dertler.

Yaşama sancısından, ağırlaşan kalbimin sırtımda oluşturduğu kamburumdan, gidilecek yollara, uzak mutlu mazilerin hasretine, senin ve senin güzelliklerine olan alışılmamışlığım var halen. Ben uzaktayım şimdi. Hem de şairane bir uzaklık değil sonunda bir sürü sıfır olan sayılar söylüyorlar mesafeler için.

Bacaklarımın arasında uzanıyor yine bedenin. Bir kalbin yanımda uyuduğunu nasıl unutuyorum…

Uzaklarda bir çocuk doğuyor mesela sen gecenin bir yarısı sana ait olmayan bir evdesin. Gerçek olan şeyler var unutulanlar arasında. Ellerin yapabildikleri, Bir başı sıvazladığında, Belini kavradığında Bazı mesafeleri kelimelere dökemezken mesela, Portakalın kırılıp, kırıldığı yerlerden yeni tomurcuklar açtığı bir cesaret, senin olmayan bir eli tutmak. Yaratılış olarak bir başka çifte olan…