Ankara

Gerçekten sevdiğini nasıl anladın demişlerdi, eskiden bi’ cevabım yoktu ama şimdi, iki kurşun yiyeceksiniz deseler birinciyi yediğimde ikinci için ayakta nasıl kalırım onu düşünürdüm.

Ellerinle bana bi’ duvar ördün ve içimdeki çocuğu hapsettin. Sen, seni çok seven o çocuğu ölüme mahkum ettin...

Ben sana yanlış bi’ yerden edilmiş bi’ büyük yemin gibiydim.

Aramıza ördüğün duvara fotoğrafını astım, tarifi yok ama yine çok güzel gülüyosun

Seni dünyanın en güzel şehirlerine götüremem lakin senin manzaranda sana kitap okuyabilirim.

Yüzünü avuçlarımın içine alabilmek, bilirsin bu böyle sıradan bir eylem değil. Bu, bütün mutlulukların ellerime inme şeklidir.

Mümkün olsaydı eğer sesini ekerdim saksıya, bir çiçek gibi...