İsimsiz

Hani en sevdiğin sabahlar, bi sabah uyandığında sana cehenneme uyanmışsın gibi gelir ya. En çok ona koşmak istersin ama artık o yollar kapanmıştır. Sende kusur gördüğü ne varsa bir gün başkasında sevecektir belki de. Bilirsin. Sen cefasını çekmişsindir ama başkası sefasını sürecektir. Ona ne kadar gidersen git, artık seni istemediği için; o sabahlar hep cehennem olacaktır. Ta ki sen sürekli gidip açamadığın o kapının önünde düşene kadar. Ta ki o kapıda düşüp çalacak mecalin kalmayana kadar. İşte o zaman anlarsın. Aslında hayat sana biriyle ol demiştir ama birinin kölesi ol dememiştir. Bu hayatta kulluk ettiğin tek şey vardır çünkü. Fazlası inkara girer. Fazlasını tecrübe etme zaten. Edersen yanlış yere el açarsın. O zaman da eline yüzüne hayat bulaşır. Susarsın. Olur da bir gün seni istemeyen birinin kapısını çalacak olursan hayatının kapısını kırmış olacaksın ve o kapı bir kere kırılırsa hiçbir sabaha sıcak uyanamazsın. Kapısız ev de olmaz zaten. O evden olsa olsa otel olur. Oteller de hep yalan olur. Yani bir gün birini sevip onun seni istemediğini anlarsan kendine “neden” diye sorma. Çünkü kendine sordukların değil; ona sorup da aldığın soruların cevapları önemlidir artık. İnsan başkasını kendine soramaz zaten. Onu ona sorar. Çünkü insan yalnızca kendi kadardır bu hayatta. Onun olmayacak bir başkası kadar olamaz.