öylesine biri

Onu görmek, sesini duymak; çöp atmak için dışarı çıkıp yıldız kaymasına şahit olmak gibiydi...

Zeynep'in iyiyim demeleri, Onur'un güzelim demesi, Burak'ın esprileri, Mert'in sakinliği, Ege'nin ve İzmir'in ışıkları, Mine'nin rengarenk acıları, Efe'nin kırmızı bisikleti ve daha okuyacağım bütün karakterlerin kendileriyle özdeşleştirdiğim şeyleri...

Ve işin garip yanı ne biliyor musunuz... Yahu biz çok salaktık ya. İki geri zekalıydık biz. Birimiz Fransa'da birimiz Türkiye'de, gittik birbirimizi bulduk! Sonra çok daha büyük bir salaklık yaptık... Biz aşık olduk. Aşık. Sonra halimize güldük, "Aptal İzmir ve Aptal Ege'nin büyük aşkı!" dedik buna. Hep güleceğiz sandık... Ama hayat hep güldüren bir sahne değil, hayat öyle bir ağlatıyor ki "Benim gözümde bu kadar gözyaşı var mıymış ya?" diyorsunuz...

Hangimiz hangimizi kurtaracaktı, birbirimizi kurtarabilecek miydik yoksa birlikte yok olup gidecek miydik acılarımızın içinde? Belki de bizi birbirimize çeken şey onun yaşadığı benim ise yaşayacağım acılardı. Hani herkesin bir koruyucu meleği olur ya, sanki bize melek kalmamıştı da birbirimizi vermişlerdi.

..sen bırak tutunmayı dünya bizi sarmalar..