Deniz

“Çayır Çimen Geze Geze” adlı gezici öğretmen grubumuz seminer çalışmaları ile etkinliklerine tekrar başladı; tek farkla: Okuma halkasındaki öğretmen arkadaşları da dahil ederek...

Yürümek, taş toplamak, yol üstündeki mantarları incelemek, farklı böcek türlerini fotoğraflamak, kısa zamanda sürekli yer ve şekil değiştiren bulutları izlemek kısaca doğanın bir parçası olmak herzamanki gibi olağanüstü bir deneyimdi, sivrisinekler göz epitelimde yer edininceye kadar. Sol kaşımın üstüne büyük bir zevkle yumurtlamışlar gibi adeta. Üç ile dört gün (fazlası beni aşar) için Karadeniz sahillerinde Rocky Balboa görüntüsü çizebilirim...

Öte yandan listemdeki kitap şiparişlerimi beklerken okuma halkasında okunan Haruki Murakami’nin adını paylaşmak istemediğim kitabına neden atladığıma henüz bir cevap oluşturabilmiş de değilim. Zamanımdan çalmakla kalmayıp bir de kitabı usül gereği halkada eleştirdim, hiç konuşmadığım kadar çok konuştum, hiç konuşmam diye düşünürken.

İyi ve kötü günde bana “evet” diyen tek parça olur kendileri.

Okuduğum kitapta;

“Ben şiiri dökülen bir sıvanın arkasındaki çok renkli bir şerit gibi görürüm,ayrı ve parlak parçacıklar halindedir.Onlarda hapsedilmiş elleri,ufukları,bakışları ve nesneleri birleştirmeye çalışırım.

Hissettiğim her kelime sonuncusudur. Daha fazla gidemeyeceğim demektir. Olasılık denizi içinde yuvarlanıp giden; bir duyguyu ifade etmek için kullandığım sözcükleri sınırlamam gerek, bu da onu öldürmektir” diyor, şiir için...

Şiir bu denli güçlü korkuları,hezeyanları,bitişleri ve çelişkileri,bazen güçlü bir dalgayı ya da rüzgârlara binmiş ayrıntıları barındırıyorsa,yıllardır savunduğum hipotezim avuçlarımda parlıyor demektir.

Şiir, rastgelelik değildir; heran okunmaz,yazılmaz.Her anımıza eşlik edemez;özeldir.

Hissettiğini vermiyorsa da bir şiir,senin değil,o an için göstermeliktir.Elindeki şiir kitabının herhangi bir sayfasından”benim olsun”diyebileceğin kadar bile aidiyet sergilemez.

“Ay’a sordular:

‘Neyi isterdin en çok?’

Cevap verdi:

‘Güneş’in kaybolmasını, ve ebediyen