parkta oturuyorsun, kimse yok, biraz soğuk hava. salıncakta sallanıyorsun, kulaklığın takılı, aynı şarkı tekrar ediyor evden çıktığından beri. elin rehbere gidiyor, parmakların kişilerin üstünü okşayıp okşayıp geçiyor. boğazın düğüm düğüm. söylesene, arayabileceğin kaç kişi var?

Yağmur yağıyor ıslandığını hissetmiyorsun.. hava soğuk ama üşümüyorsun.. kulağında hep o şarkı.. sürekli başa sarıyor.. içini yakan, kül eden o nakarat geliyor.. bir bakıyorsun onunla yürüdüğün sokağa gelmişsin.. hüzünlü bir tebessüm beliriyor yüzünde.. şarkının nakaratı her zamankinden daha uzun geliyor.. (şarkı: Duman, bu aşk beni yorar)

Bu gün defalarca dinledim.. kül olduk, yana yana.. yana yana..

Seni yakandan kavrayıp, benimle burun buruna getirip: "Ne yaptığının farkında mısın?" demiyorsam, dilimin altındaki tüm zehri kusmuyor ve ne var ne yoksa senin ağzına tıkmıyorsam tamamen sana karşı olan şahsî mecalsizliğimden. Ben seni sadece sevmeyi seçmiştim.

Ve sen bu sevgiyi hak etmedin..