hayat ne güzel

niye bunlar oldu özgecan, biliyor musun? insan olmak istemedik ki biz, erkek olmak her zaman yeterli oldu. aletimizin kalkması, sevgilimizin elini öpmekten daha mutlu etti bizi her zaman. size sahip olmak istedik hep, "sahibiniz" olmak. bu yüzden "seni artık istemiyorum" dediğiniz zaman tehdit ettik, orta yerde suratınızı kanlar içinde bıraktık, öldürdük. bacaklarınızı açıp altımıza yatmadığınız zaman bu yüzden yumrukladık sizi, bu yüzden arkadaşlarınızın önünde sizi rezil ettik. "O da istiyor ama naz yapıyor" dedik arkanızdan, vurdumlu, çaktımlı, çıkartmadanlı sohbetlere dahil ettik, çakamayanı-çakmayanı erkekten saymadık hiç. çok övündüğümüz, santim santim hesaplayıp yere göğe sığdıramadığımız fakat bir o kadar da kırılgan erkekliğimiz yüzünden hiç yemek yapmadık, yapanlar hakkında da "bizde yemekleri ..... yapar" diye konuştuk. hep ilk erkeğiniz olmak istedik, canınızı yakan, hiç unutamayacağınız ilk ve son erkek, ama siz bizim son kadınımız olmayacaktınız, çünkü bizler erkeğiz. bizim "elimizin kiri" idi, siz ise "orospu" oldunuz, "kaltak" dedik, "verir mi acaba" diye meraklandık. "kadın mıdır, kız mıdır bilemem", "anası tecavüze uğruyorsa çocuk niye ölsün, anası ölsün", kızlar okuyunca erkekler evlenecek kız bulamıyor" ve daha ne çok şey dedik sizin için.

"her gece gölgesi gelir diye düşümde yarısını ona ayırıyorum üstümdeki yorganın"

"- baban yaşında adam dedim amparo'ya, onu sergilerin arasında sürüklerken.