Biały koń

Podążaj za Białym Koniem

      Jedna z moich ulubionych scen z filmu Matrix to ta, w której główny bohater Neo wychodzi z domu podążając za kobietą z namalowanym białym królikiem na ramieniu. Już wcześniej wie, przeczuwa,że coś się pojawi, jakaś zmiana. Coś mu nie pasuje w tym idealnym wydawałoby się świecie. Gdy  dostaje informacje „Podążaj za białym królikiem” pozwala sobie na przekroczenie progu. Tak zaczyna się podróż do PRAWDY.

Dlaczego ta scena mnie tak porusza? Dla mnie jest symbolem przejścia, wyruszenia w podróż, swoją własną, unikalną drogę, odkrywania siebie, wyjściem poza strefę komfortu, z matriksa, pozwoleniem sobie na to, chęcią zmiany, ciekawością co jest za progiem , co jest po drugiej stronie lustra, podążeniem za tym czego jeszcze o sobie nie wiem, odwagą w odkrywaniu siebie, wejściem na bezdroża, wkroczeniem w ciemność. Ta droga jest drogą samotnika, nikt za ciebie tego nie zrobi tą drogę trzeba przejść samotnie. To nie znaczy ,że nikogo na swojej drodze nie spotykasz, czasem na niej pojawia się przewodnik, on sam może nawet nie wiedzieć ,że nim jest. Czym jest Matrix? System przekonań, wierzeń, automatyzmów myślowych, blokad czymś co hamuje, co nie pozwala iść swoją drogą , nie pozwala iść naprzód, a także czymś co nie pozwala się zatrzymać gdy tego właśnie potrzebujesz. To brak świadomości tego w czym jestem , co czuję, czego potrzebuję? Jest tym kim myślisz, że jesteś, z kim się utożsamiasz i kurczowo się tego trzymasz. Kim jesteś?

Dla mnie takim impulsem do zmiany i poszukiwania nowej drogi był Biały Koń dosłownie i w przenośni, bo takich impulsów było wiele. Miałam to szczęście ,że na mojej drodze pojawiły się konie, szczególnie pewna siwa klacz, niezwykle wrażliwa, impulsywna, pełna emocji. Ona była i jest moim przewodnikiem. Klacz , która w jakiś szczególny sposób potrafi dotknąć moich zakamarków, która mi pokazuje co jeszcze mogę odkryć , co jest teraz we mnie żywe, która pokazuje mi całą paletę swoich emocji i przez to kontaktuje mnie z moimi , która nie raz doprowadzała mnie do łez albo złości, bo nie robiła tego czego od niej oczekiwałam, która miała własne zdanie, stawiała opór, który czasem objawiał się strachem i powiedzeniem nie chcę z Tobą teraz być, albo szukaniem kontaktu w momentach gdy byłam zagubiona, jakby mówiła tak, taką cię chcę, bo może w zagubieniu ale jednak w swojej  nagiej prawdzie. Złościło mnie gdy  coś nie działało się tak jak sobie to wymyśliłam, przewidziałam, zaplanowałam. Pytałam wtedy siebie co mnie tak porusza, o co chodzi, skąd ta emocja?  Odpowiedzi nie przychodziły od razu, jednak zasiewały ziarno świadomości, chęć szukania…   Bywały momenty ,że chciałam zrobić z niej „grzecznego konika”, nawet czasem mi się udawało ale wtedy widziałam ,że nie ma jej ze mną ,że ona nie chce ze mną być, że to jest wyuczone, uwarunkowane ale jej w tym tak naprawdę nie ma, że to nie jest prawdziwa relacja jakiej bym chciała. To prowokowało do szukania, odnajdywania w tym wszystkim siebie. Czy ja czasem sobie nie robię tego samego co tej klaczy? Czego chcę? Co jest dla mnie ważne? Co teraz czuję? Czego na pewno nie chcę? Czego potrzebuję? Czego się boję? Co jest żywe?  Kiedy czuję ,że żyję? Gdzie są moje granice? Jaką chcę mieć relację z sobą i światem? Gdzie chcę iść? Co mnie trzyma?

Co się dzieje gdy na Twojej drodze staje Biały koń ? Jeśli nie masz w sobie gotowości na spotkanie z nim możesz go w ogóle nie zobaczyć. Jeśli go widzisz, przyjrzyj mu się.  Czy chcesz za nim iść?To Ty wybierasz. Nic nie musi się wydarzyć, możesz go ominąć i pójść inną drogą , możesz się zatrzymać i przyjrzeć mu się. Czy chcesz go posłuchać, on chce Ci coś powiedzieć. Jeśli chcesz za nim iść pozwól  sobie na niepewność, wystawianie na próbę, stąpanie po grząskim, czasem taplanie się w błocie, upadanie i wstawanie. Nikt Ci nie obieca, że będzie miło, przyjemnie i lekko, a nawet z całą pewnością tak nie będzie. To nie jest lukrowana droga pełna tęczowych jednorożców, kolorowych klownów, dobrych księżniczek to nie bajka to Twój prawdziwy wewnętrzny świat. Jaki on jest? Jak się czujesz? Czy jest Ci w nim dobrze? Czy przed czymś uciekasz? A może z czymś walczysz? Może trwasz w czymś czego nie chcesz? Czy siebie lubisz, kochasz? Czy przyjmujesz wszystkie swoje części? Kogo widzisz jak patrzysz w lustro? Jaką masz relacje ze swoim ciałem? Zadając sobie  pytania odkrywasz siebie zauważasz matrix w którym jesteś, w którym trwasz.

Konie

Warsztaty

Wszystkie nasze konie brały kiedyś udział w wyścigach konnych. Wszystkie są przygotowane do roli koni-trenerów.  Od kilku lat staramy się zapewnić naszym koniom warunki jak najbardziej przyjaznych dla nich z uwzględnieniem ich naturalnych potrzeb. Obecnie żyją sobie na padoku w stadzie mają dostęp do siana i wody. Przed niepogodą (głównie są to upalne dni) mogą schronić się pod wiatą.

Rawenna

Koń naszych przyjaciół Lili i Tomka jest najstarsza klacz w stadzie, ma 23 lata. Najpierw była koniem wyścigowym , później klaczą hodowlaną obecnie spędza u nas swoją końską emeryturę. Jest koniem bardzo spokojnym i zrównoważonym. Chętna do kontaktów z ludźmi.

Bachtanka

Córka Batalistyki. Siwa klacz od której chyba najwięcej się nauczyłam. Ciekawostką jest to że jak się urodziła była czarna  Niezwykle wrażliwa, czuła na najmniejsze sygnały. Wie co się ze mną dzieje i odpowiednio na to reaguje. Potrafi być opiekuńcza , nie przepada za głaskaniem… a ponoć wszystkie konie lubią być głaskane.

Bajdocja

Nasza Ruda, najmłodsza ze wszystkich naszych koni. Klacz z niezwykłym charakterem, pomysłowa i ciekawska. Jesli jakiś koń znajdzie sposób na wyjście z padoku to właśnie ona. Jako roczne źrebię uciekła od stada ok 10 km. Właściwie wybrała się na wycieczkę krajoznawczą.  Lubi decydować i przejmować kontrolę jednak robi to w sposób łagodny i prawie niezauważalny.

Batalistyka

Niezwykle utalentowana pod względem wyścigowym jednocześnie niezwykle wrażliwa. Bardzo przeżywała każdą gonitwę, co przy jej wrażliwości i reaktywności tworzyło tykającą bombę zegarową. Nigdy nie wiadomo było kiedy wybuchnie i jaka to będzie eksplozja. Jest mamą Bachtanki i Bajdocji. Teraz gdy żyje sobie w swoim stabilnym stadzie jest spokojną, towarzyską klaczą. Ciekawska lubi przebywać z ludźmi. Opiekuńcza i łagodna w stosunku do dzieci.

Bombonierka

Najwyższa i zarazem najłagodniejsza. Jeśli ktoś się obawia koni to ona świetnie nadaje się na taki pierwszy kontakt. Niezwykle przyjazna i zrównoważona. Taki koń do przytulania.

Sauron

Moja droga z końmi trwa nieprzerwanie od 1991r. Kiedy to pojechałam na swój pierwszy obóz jeździecki. A może zaczęło się to dużo wcześniej gdy jako kilkuletnia dziewczynka wyobrażałam sobie jak z rozwianym włosem i szerokim uśmiechem  galopuję na koniu po łąkach i lasach. Czułam zapach świeżo skoszonej trawy, słyszałam oddech końskich chrap i widziałam oczami wyobraźni falującą, czarną końską grzywę. Po latach zdałam sobie sprawę, że to się właśnie dzieje, moje marzenia się spełniły i spełniają nadal. Z tą tylko różnicą ,że grzywa jest biała…

Jak to się właściwie stało? Po obozie konnym trafiłam dzięki koledze na Partynice gdzie znajduje się tor wyścigów konnych. Gdy pierwszy raz zobaczyłam galopujące konie na torze, wiedziałam, że tu chcę być, to chce robić. Machina wyścigowa wciągnęła mnie na dobre. Zaczęłam brać udział w wyścigach. Do 2014 r. przejechałam ponad 800 gonitw wygrywając 130 z nich. Jak to w sporcie bywa doświadczyłam wzlotów i upadków. Wygrałam upragnione Derby, zdobyłam tytuł dżokeja itp. Sportowa rywalizacja nauczyła mnie cierpliwości, dążenia do celu i pokory. Przez ponad 20 lat miałam okazję spotkać wiele końskich osobowości i  tzw. „trudnych koni”. Na wyścigach się mówiło koń albo się nadaje albo nie. Jednak po jakimś czasie poczułam ,ze czegoś zaczyna mi brakować, że jestem w jakimś martwym punkcie. Momentem przełomowym było spotkanie z pewnym koniem… Nazywał się Sang Jang. Wtedy określiłabym go mianem „wcielony diabeł”. Koń był tak trudny ,ze tradycyjne metody nie działały na niego. Wierzgał, kopał, nie dawał się ujarzmić. O pomoc poproszono Jurka Sawkę, znanego „zaklinacza koni”. Jakież było moje zdziwienie jak po kilku miesiącach Sang Jang wystartował w gonitwie. Był spokojny przed startem z dawnego „diabła” nie pozostał żaden ślad. No i wsiąkłam na dobre. Zaczęłam szukać i uczyć się różnych metod pracy z końmi zwanych „naturalnym jeździectwem”. Miałam okazję spotkać na swojej drodze ludzi z cudownym podejściem do koni: Monikę Damec, Agnieszkę i Adama Susłowskich, Gosię i Kubę Gołębiów i wiele innych osób. Od każdego z nich chłonęłam wiedzę jak gąbka szukając jednocześnie swojej własnej drogi do koni. Poznałam Porozumienie bez przemocy Marchala Rosenberga, Mindfulness. Po czasie zorientowałam się, że „natural” też potrafi być różny i jest w nim wiele wątpliwości. Zaczęłam na moich koniach jeździć bez wędzidła i bez podków. Pracując z różnymi końmi zorientowałam się że nie ma jednej drogi, którą można dotrzeć do każdego konia. Jak już wydawało mi się, że złapałam byka za rogi i znalazłam cudowną metodę zaraz znajdował się koń, który obalał tą teorię. To nauczyło mnie pewnej elastyczności i ciągłego poszukiwania. Nauczyłam się, że podążanie schematami nie sprawdza się w kontakcie z końmi.

Postanowiłam, że Bachtanka i Sauron będą ścigać się w gonitwach „bez bata”. Moim celem stało się oswojenie ich ze stresem przed startem w gonitwach. Koń spokojny przed startem, jest w stanie pokazać pełnię swoich możliwości fizycznych. Chociaż nie było łatwo, wymagało to ode mnie wiele cierpliwości i nauki samoświadomości. Tego co dzieje się we mnie jak np. konie się stresują i co mogę z tym zrobić. Jeśli chodzi o sukces sportowy to wyniki przeszły moje najśmielsze oczekiwania. Bachtanka wygrała najważniejszy wyścig płaski na Partynicach i została ogłoszona „ koniem roku”. W sumie na 9 startów 4 razy zwyciężyła i 4 razy była druga. Sauron wygrał trzy wyścigi.

Po czasie zrezygnowałam z wyścigów i sportowej rywalizacji zauważając jak ona wpływa na mnie i konie.  Zaczęłam zwracać baczną uwagę na potrzeby koni, które wcześniej zaniedbywałam przede wszystkim te psychiczne.  Z wszystkich moich doświadczeń z końmi wyciągnęłam wiele dla siebie. Odkryłam jak wrażliwe są to zwierzęta i że można się od nich wiele nauczyć. Praca z końmi to tak naprawdę praca nad sobą. Pozwoliłam im  by mnie uczyły, jednocześnie czując ogromną wdzięczność za to, że sobie i im na to pozwoliłam. Spowodowało to również, że zaczęłam siebie odkrywać na nowo, w swojej prawdzie i tej jasnej i tej ciemnej. To pozwala mi żyć w zgodzie ze sobą.