Mecbur Bırakıldık

Kafayı yiyeceğim, biriyle konuşmaya ihtiyacım var. Hiç tanımadığım ve belki de hiç tanıyamayacağım biriyle. Ama öyle de yorgunum ki kendimi anlatmaya...

inanıyorum, bir gün benim günüm de gelecek.

Uzun cümleler kurmak istedim. Aynı cümleyi tekrarlarken beynim her defasında , buna engel olmak istedim. Kurulacak çok cümle var farkında değil misin canım kızım ? farkındasın. Bak ben söyleyemediklerim söylediklerimin üzerine devrilirken ama altta kalan her nasılsa benmişken can çekişiyorum bu ağırlığın altında. Çok acıyorum can kızım. Çok acıyorum. Bir şeyler yapmak , ruhsuz kelimelere can vermek , hayatımı bir çiçek gibi görüp sulamak istiyorum. Çok mu şey istiyorum ? Ben bu hayatın neresinde , nasıl tutunurken hayata , uzaydan bakıldığında bir yer kaplamadığımı bildiğim halde bu dünyada dilimi kanatan sessizlikten kesmek istiyorum soluğumu.

Çok şeyim var anlatılacak.  Hiçbirini dile getiremiyorum.  Bir girdabın içindeyim, boğuluyorum.  Meriçteyim, karşıya geçemiyorum.

Sarıp sarmaladığım sorular ve hiç veremediğim cevaplarla ben ne yapacağım bilmiyorum. Belki de kendi kendine kalmak felakettir.                             Felaketimi yaşıyorum.

Immanuel Kant.  "Geri dönüş imkansızdı."  Geri dönüş genellikle hep imkansızdı.  Peki bu imkansızlık neden hep bize?

"Evet kızım, dünyada çok acı var."

Duyduklarımla gördüklerim arasında bir uçurum oluşuyordu. Gün geçtikçe büyüyen bu uçurum, içimin intihar girişimi olma yolunda ilerliyordu. Kendimi o uçurumdan aşağı bırakmamak için zor tutuyordum. Duyduklarım beni sağır, gördüklerim beni kör ediyordu. Ama duyduklarım bile gördüklerim yüzünden bu etkiyi bırakıyordu. Üstelik bu körlük görememe de engel olmuyordu. Aksine hepsi, kalan son sinir hücrelerimi de sanki gözüme batırılmış bir şiş yardımıyla yok ediyordu.

İçimde tekrara kaçan kelimeler, sürekli başa saran şarkılar... İçimde güzel bir cümle yok. İçimde hiçbir şey yok. Gücüm yetse kalemi atacağım elimden, gücüm yok. Hiçbir şeye gücüm yok sanki zaman zaman. Yapmak istediğim hangi şeyi sorgusuzca yapabildim? Hangi şeyi yaparken sadece kendimdeydim? Onun bunun sözü çok yoruyor beni. Bak valla çok yoruluyorum. Sokak jargonuna imreniyorum bu aralar. Jargon, ne hoş kelime. Hiçbir kelime senin kadar hoş değil.

Kafamın içinde susmayan sesler var. Gözümde akmak isteyen ama cesareti olmayan yaşlar. Ruhumda bir sıkışma. Ruh sıkışması diye bir şey varmış. Yeni yaşadım. Dilimin ucunda söylemek istediğim ama bir türlü ağzımdan çıkmayan yüzlerce saklı kelime. Tutup ikisini bir araya getirip cümle kuramadım. Kursaydım belki ruhumu organlarımın arasında can çekişmekten kurtarabilirdim. Kuramadım , kurtaramadım.

Bütün heveslerimizin boğazına kör bir bıçak dayadılar. Bir şeylerin içimizde kırılmasına inat yaşattığımız bütün hayallerimizle büyüyeceğimize olan inancımız tamdı. Yarım bırakıldığı dahilde yarım bırakılacağımızdı buna dört elle sarılmamızı sağlayan. Bu yerden yarım kalamazdım. Gerekirse azalırdım , azaltırdım ama buradan yarım kalamazdım. Zaten vakti geldiğinde azaltılan her ne ise çok da yer kaplamıyormuşuz hayatında. Hayatında yer kaplamadığım bir şeyde var sayılmazdım. Her şey hacmiyle müstesnaydı ya ben onda belki de hiç müstesna olamamıştım.

Kulaklığı takmışım, öyle oturuyorum. Şarkı açmayı unutmuşum. Kafam o kadar dolu ki oturmuş müzik diye zihnimi dinlemişim ve hiç fark etmemişim.

Kelimelerimi, dantellerini çeyiz sandığında saklayan yeni gelin edasıyla tam 4 yıldır ciğerlerimin arasında saklıyorum. “Bir yağsam pahalıya mal olacağım.” diyen Madak gibi, bi aralasam sandığın kapağını, ortalık alev alacak. Kelimelerimi ateşte pişirdim geçen 4 yıl boyunca. İçimin ateşinde...