Kar çiçeği

"Kendimizi bir binanın tepesinden hep beraber boşluğa bırakmayışımızın tek nedeni yarındı. Lotonun çıkma ihtimalini, aşık olunacak insanla tanışma ihtimalini, sonsuz mutluluk ihtimalini içinde barındıran o sihirli sözcük:

yarın.."

Bu soruyu tüm samimiyetimle cevaplayacağım.

194 boyunda 110 kilo erkeğim. Yaklaşık 3 sene boyunca boks, onun ardından 21 yıllık hayatıma yıllarca profesyonel basketbolun sertliğini sığdırdım. Sokakların tenhalığında büyüdüm, asıl sertliği burada öğrendim. Anlayacağın savunmasız bir kadını tek yumrukla öldürebilirim, potansiyelim var. 

Hayatım boyunca hiçbir kadına bağırmadım, yolda giderken hiçbir zaman kafamı yerden kaldırıp bakmadım, hiçbir kadını taciz etmedim, gözlerimle bile. Otobüste yanıma bir kadın oturduğunda, zar zor sığdığım koltukta iki büklüm toplandım sana yemin olsun o an sığdığım yere sen zor sığarsın. 

Hayatım boyunca hiçbir şeyden korkmadığımı düşünürdüm, etrafımdaki insanlar “bre adam hiçbir şeyden korkmaz mısın?” derdi hep. Fark ettim ki artık korkuyorum. Hem de çok korkuyorum, yanlış anlaşılmaktan. 

Gecenin bir yarısı sokakta önümde bir kadın varsa ya yavaşlıyorum, ya da hızlanıp onun önüne geçiyorum. Hiçbir kadına hapşırdığı zaman “çok yaşa” diyemiyorum. Cinayet haberlerinden sonra kadınların çirkin bakışlarının altında ezilmenin duygusunu kaldıramıyorum. Suçsuzum ki, valla suçsuzum. 

“Bizden çok şey çaldınız” cümlesinin altından kalkamıyorum mesela.

“ “-Bana dün gece neden sardünya dedin?”

“- Çünki sardünyaların var.”

“-Ama bir adım var.”