Engin

...

Hüzün istenmiyor artık. Ve keder bir cüzzam gibi çöküyor insanın omuzlarına. Oysaki ıstıraba tahammül ciddi bir iştir. Olgunlaşmaktır biraz, iyileşmektir biraz da. Hem kederin tedavi edilir bir yanı olsaydı eğer, tarih sayfalarında kaç büyük eser okunurdu bugün? Kaç hayat, kaç madalya? “İnsan hem taştır hem heykeltıraş” diyordu bir mısrada. Acı yontar, biz kendimize geliriz. Ve bir çiçek gibi iliştiririz onu yakamıza.

Twitter kullanıyor musunuz?

İnancımı, gayretimi ve kuvvetimi bölen bir şeyler oldu içimde hep. O zaman hayatın sürekliliği, akıcılığı ve güzelliği de duruyordu. Önce teyzemin gidişi böldü çocukluğumun en güzel düşlerini. Yaz akşamları, yağmurlar ve ardından iğde kokuları gitti onunla. Sonra dedem gitti. İlk gençliğim, çocukluğum, dut ağacım. Kız kardeşim gitti sonra karanlık odasında kokusunu, saçlarının telini bırakıp, bir de gülüşlerimizi. Sonra o. Nihayet kurşunlanmış, delik deşik olmuş, kalbura dönmüş bir inanç kaldı ondan geriye. İşte böyle dağıldı birer birer içimdeki kalabalık. Böyle tenhalaştı. Boş bir masa, boş bir çerçeve nasılsa, inandığım birçok şey de öyledir.  Toplu bir fotoğrafta, güleç yüzüyle esmer bir çocuk olarak kalmayı ne çok isterdim oysa. Usulca sığınabilmeyi, başımı koyabilmeyi. Ve hâlâ inanabilmeyi sözlere; yağmurların güzel olduğuna, bir de anıların. Kayaların tekneyi terbiye edişi gibi batarken sorgusuz inanmış olduğum ne varsa güzelliğe dair, belki de korkumdan, senin suçun da değil. Yalnızca benim. Ve işte benim hayatımdaki süreklilik bundan ibarettir. Büyüten bir sürekliliktir bu. Büyütürken eksilten, eksiltirken büyüten. Ve artık sokulacak bir yeri kalmıyor insanın fotoğraflara. Kırılıyor gölgesinin düştüğü yer. Fazlalık oluyor. Zaten hiç yakışmıyor.  

Aynı dilde konuşmak yetmez, aynı yolda yürümek de yetmez anlaşılmak için. Güne ve geleceğe dair düşünceler ve hatta belki geçmişin de ortak olması gerekli. En azından paralel. Gerçekçi ve ortak dil bu ancak bu atmosferde ortaya çıkabilir. Perdeleri çekip aydınlığa, karanlığa yalancı bir ışık yakmaktır bundan ötesi. 

Kimsenin sizi duymadığı bir mekanda, yahut sesinizin titreşimlere dönüşemediği bir boşlukta en mühim cümlelerinizin manası nedir? "Benim en güzel düşlerim içimde kaldı." diyen şair ne söylemek istemektedir? İçimi dökmek maksadıyla uğradığım bu sayfadan içimle birlikte ayrılıyorum. Dökecek bir içinizin olması güzeldir. Teşekkür ediyorum, hakkınızı helal ediniz. Selametle..

Bir gece götürecekler beni

Bayram günlerinin son akşamlarını, dağılmış okulları, herkesin terk ettiği şölen yerlerini düşündüm uzun uzun. Güneşin, ayın, evrenin o en ıssız saatlerinde tarlalarda başıboş kalmış korkulukları düşündüm kuşlarını özleyen. İşte böyle. İncecik şeyler oluyor buralarda bazen. İncecik bir rüzgar esiyor önce, sonra incecik dokunup geçiyor buralardan. Olsun…

Sabır dedim de...

Duvardan kapıya dört, pencereden duvara dört adım. Uzunca bir zaman burada içimden geçen sesleri dinledim. Bazısı iyi, bazısı kötü günler geçirdim. Hayat dedim, yarısı kar; yarısı bahar. Elbet bu da geçer. Sonu meçhul savaşlara giriştim kimi zaman. Kimi zaman hiç kalkmayacak taşların altına elimi koydum. Yüreğimi koydum. Sokakta top oynayan çocukluğumu, sırtıma havlu koyan annemi, eve ekmek getiren babamı, doğmamış çocuklarımı... İnsan bazı şeyleri taşır. Bazı şeyler insana yük olmaz. Biliyorum ve sen de biliyorsun, yenilmez olur insan bazı zamanlar ve bunu kimse anlamaz.