A sleepless Man

Gerçekten tanısa kimse kendini sevemezdi.

Umut etmek mi? Ne var ki umut besleyeceğim? Günün kendinden başka vaadi yok, gayet iyi biliyorum bir akışı, bir de sonu olduğunu. Işık diriltiyor beni, ama ne fayda; bugünü nasıl bulduysam öyle bırakacağım, birkaç saat yaşlanmış, bir duyguyla keyiflenmiş, bir düşünce yüzünden biraz üzülmüş olarak...

Var olmak, inkar etmek demektir. Bugün yaşayan ben, dün ben olan şeyin, dünkü benin, tekrar inkârından başka neyim ki? Var olmak, kendini yalanlamaktır...

Aslında yapmakta olduğumuz şey; hayatla sevişip ölümü doğurmak...

Ex nihilo nihil fit

Yaşamak bir başkası olmaktır. Dün hissedileni bugün de hissetmek, hissetmek değil, dün hissedilmiş olanı bugün anımsamaktır yalnızca, artık yok olmuş olan dünkü hayatın canlı cesedi olmaktır.

Bir odadan ölümlü anılar yarattık canlı olan ne varsa. Acının tadını vakitten çıkarıp , Kafein bulaşmış ruhları astık yarına. Gündoğumlarında gözkepenklerimizi kapattık. Kuyulardan kabuslar çektik , Çıkrık seslerinde uyandık. Bir kitabın önsözünde böldük lafımızı , Ayraçlardan bildik. Bir plak iğnesiyle intihar ettik.

Ben, tam inşası sürerken inşa edenin düşünmekten bıktığı, oldum olası kendi yıkıntısından başka bir şey olmamış bir yapının yıkıntısıyım.

Hayatın hiçliğinin ve insan tarafından yanlış bilinmesinin dildeki simgesi olan, maddi zevkler içinde rasgele söylenen şu sözü kim bilir kaç kez duymuşumdur: 'Hayattan kazancımız budur işte...' Kazanmak mı? Ne için? Nereye götürmek için? Benzer sorularla insanı gölgeler dünyasından uyandırmak çok dokunaklı olurdu... Böyle bir cümle ancak bir metaryalistin ağzından çıkabilir, çünkü metaryalist olmayan biri, bilinçsizce bile olsa zaten böyle bir şey söyleyemez. Söz konusu insan hayattan ne kazanmayı beklemektedir, ayrıca nasıl kazanacaktır?