MitolojiSever

Hiç mi içinden geçmedi, Bu insan beni bu kadar severken ben ne yapıyorum diye.

ölüm tomurcuklandı; kabir uyandı gülüm

bir kafdağı kalmıştı varlığından bihaber

seni görünce, o da tutuşup yandı gülüm.

❇️Mesala bu şiiri seslendirsem mi? İnsanın canı şiir okumak çeker mi? Mesleki tükenmişlik mi bu?

Ülkemiz; herhangi bir iş kolunda uzmanlaşamamış, 24-25 yaşına kadar ekonomik hayata katılamamış ve üretici konuma geçememiş milyonlarca diplomalı işsizle doludur.

Oysa kendisine teslim edilen bir evi özenle boyayan lise mezunu bir boyacı; o evin musluklarını tamir eden lise mezunu bir sıhhi tesisatçı veya elektrik hatlarını döşeyen lise mezunu bir elektrikçi, çalışan, üreten ve vergi ödeyen bireylerdir. Kendilerine, ailelerine ve ülkelerine katkı sağlayan bu insanlar, mesleki yeterlilik kazanamamış binlerce üniversite mezunundan çok daha değerlidir.

Gelişmiş Batı toplumlarında üniversite mezunlarının genel nüfusa oranı yüzde 10-15 seviyelerindeyken Türkiye’de, liseyi bitiren herkesin üniversiteye gitmesi gerektiği düşünülmektedir. Bölümün niteliğine veya kişinin akademik eğitime yatkınlığına bakılmaksızın üniversite okumak, neredeyse tartışılmaz bir zorunluluk hâline getirilmiştir.

Bu anlayış; üretim, tüketim ve istihdama katılım dengesi açısından ülkeyi giderek daha büyük sorunlarla karşı karşıya bırakmaktadır.

Güçlü bir ülkede esas olan, gençleri nitelikli bir lise eğitimiyle 18 yaşında meslek sahibi yapmak ve ekonomik hayata kazandırmaktır. Üniversite eğitimine ise akademik yönden ilerlemeye istekli ve yetenekli kişiler devam etmelidir.

Milyonlarca genç, yanlış planlanmış bir eğitim sistemi içinde hayatının en az dört-beş yılını kaybetti. Erken yaşta geçerli bir meslek edinerek üretici konuma geçme fırsatından mahrum bırakıldı.

Vesveselerle birlikte katılaşmış, kararsız, paslı, mühürlü bu sıkıntılı hali sana şikayet ediyorum, demeli sanki böyle zamanlarda.

kimseyi hayatına bu kadar fazla sokmamalı ve kimsenin hayatına bu kadar fazla sokulmak için çaba sarf etmemeliymişsin. hep bir mesafe olmalıymış ama işte sen birini sevince, bendini aşan nehirler gibi akıp giden sevgine set çekemiyorsun. önünde duramadığın o sevgi, bir gün seni de önüne katıp götürüyor. seni yok eden şey, yine sevgin oluyor. kendi mahvını yine kendi ellerinle hazırlıyorsun.

Seninle nasıl sohbet edebiliriz?

Azizler filmi sevmek ve sevmemek arasında bırakıyor ama ben sevmeye kayıyorum. Çünkü hepimizin içinde bir aziz dünyası var. belki de o yüzden azizler. ha bu arada "hiç çıkarmayacağım dedin, ee kolye nerde?"

Başladı film... Sanırım biriyle beraber izlemeye doyamadığım bir film oldu. Beraber güldük, beraber şaşırdık ve filmin bitişine beraber üzüldük.

Haluk Bilginer yine oyunculukta şov yapmış böyle bir oyuncu kadrosuyla pop kültür dışında kalıp sinemayı sanat kaygısıyla bütünlemek alkışı hakediyor. Ve çocuk oyuncunun olaylara akışa konsantre olması.

İyi ki izledim 🌞