La vie_to nie je bajka...

“Wszystko ze mną okej, ja po prostu nie jestem szczęśliwy”

“Choć i tak najbardziej żałosna jestem wtedy, kiedy znowu piszczę “Ale przecież tyle lat, miłość ponad życie, to się tak nie da od razu, no kurwa!” i wtedy połowa sali kula się po podłodze w spazmatycznym śmiechu, a druga patrzy na mnie z politowaniem. Nie będzie na tym świecie nikogo, kto byłby bardziej w Ciebie wpatrzony. Kiedyś sobie z tym poradzę. Już obiecałam.”

“Najważniejszym dniem w twoim życiu nie jest dzień ślubu, ani dzień ukończenia szkoły lub dzień, w którym dostajesz swoją wymarzoną pracę, nie. Najważniejszym dniem w twoim życiu będzie dzień, w którym zdasz sobie sprawę z własnej wartości. Dzień w którym przestaniesz słuchać innych i zaczniesz słuchać swojego serca. Podążać swoją drogą do swojego szczęścia. To właśnie będzie ten dzień”.

“Obyś przyciągnął kogoś kto mówi twoim językiem, abyś nie musiał spędzać życia na tłumaczeniu własnej duszy.”

“Nie jest dobrze. Nie jest. Uciekam od siebie w takim tempie, że za chwilę wyślą mnie na olimpiadę. Hedonizm, hedonizm i jeszcze raz hedonizm. Nic innego mi nie zostało. Rzygać mi się chce od tego wszystkiego. Nie jest dobrze. A samobójstwo z tyłu głowy jako zawsze dostępna opcja.”

“Chciałam tylko nigdy więcej nie słyszeć, że mnie nie chcesz, bo traciłam za każdym pieprzonym razem kolejne 10% życia, a moja postać nie miała się z czego odradzać. Żadnych tabletek na rosnący strach, niepewność i brak bezpieczeństwa, a szukałam jak pojebana w każdym możliwym miejscu, bo wiedziałam, że jak to stracę, to stracę siłę na to, by Cię wspierać. Przykro mi, że Cię rozczarowałam. Póki nie mówiłeś “Koniec.” moja postać odradzała się samoistnie.”

“Jedyne, czego chciałam to mieć rodzinę. Małą taką, ale naszą. I kiedyś - bo przecież cuda się zdarzają - nasza mała rodzina i prowadzona za dwie ręce nasza mała istota. Miało mi to dać największe szczęście w moim życiu, zaraz po naszej miłości. Miało. Chciałam tylko pewności. Takiej stałej, niezmiennej i zawsze pewnej pewności. Teraz grzęźnie mi to wszystko w gardle i trzęsie brodą.”

“Ostatnie dwa dni nie jem, poprzednie pięć jadłam wszystko. I tak, jak jem i nie jem, tak żyję i nie żyję. I tak będzie zawsze. I tak jednego dnia mam na to siłę, a drugiego nie chcę tego znosić nawet sekundy dłużej. W środku po prostu coraz dłużej i bardziej nie istnieję. I kocham. W kółko, do bólu kocham.”

“Nie chcę, ale to nikogo nie obchodzi. Nie chcę już nigdy więcej wierzyć w miłość.”

“I choćbym miała upierdolić sobie głowę i zrzygać się z bólu, już nigdy nie uwierzę w to, że właśnie tak powinna wyglądać miłość. I jeśli kiedykolwiek naprawdę mnie kochałeś to wiedz, że Twoja miłość mnie zajebała.”

“Czasem obracam się i czuję w powietrzu Twój zapach i nie mogę, kurwa, nie mogę nie wyrazić tego potwornego kurewsko koszmarnego fizycznego bólu kurewskiej tęsknoty za Tobą.”

“Być obojętnym. Bez duszy i serca. Obojętnie się budzić i z taką samą wyuzdaną obojętnością zasypiać. Nosić ją w sercu, jednocześnie serca nie posiadając. Taka abstrakcja. Nikogo nie całować. Nikomu nie pozwalać się kochać. Tylko oddychać i trwać. Już nie szokować. Po co? Nie zastanawiać się czy jestem złą czy dobrą (…). Zobojętnić się maksymalnie. Niczym strzęp obłoku, który w końcu zniknie w atmosferze. Kogo to obchodzi?”

“Chciała, żeby przestał jej dotykać. Nie dlatego, że tego nie lubiła, tylko że lubiła to zdecydowanie za bardzo. Sprawiało, że była głodna rzeczy, które nigdy nie będą jej. A jeśli ktoś głodował zbyt długo, zaczynał umierać, a to już bolało.”