EDANUR SARAR

Nesne değil, P a

r ç

a

Düşler ve tarih inilecek son istasyon Buradayım işte güzel bir yanlıştayım şimdi Beklemesini bilmiyor acelesi olan ve nedense Çekip gidiyorlar, kalanlar o kadar azız ki O kadar azız ki, mutluluk bile bizden çok.

Düşlerinden vurulurken çocuklar, hangi yaşamdan bahsedebilir ki masallar?

Su ve ses kadar beklediğim

ne kaldı geride, bilmiyorum

uzanıp uyumak istiyorum gölgeme

ve sarınmak o kocaman gözlerin

Seni bekliyorum orda, o kirlenen ütopyada

Kirpiklerime düşüyorsun bir çiy damlası olarak

Yumuyorum gözlerimi gözkapaklarımın içindesin

Güneşli bahar gününde çiseleyen milyon kere milyonlarca yağmur damlasının,

senin gibi huzur kokan ve yine o kadar da mis kokunu içine işlemiş topraktan, yeşilin en güzel tonu ile açan çiçekler. Toprağın,çiçeğin beklediği,

senin de o çok sevdiğin,

sana huzuru yaşatan yağmuru bekledi bu çiçekler .

Benim gibi.

bekledi.

Bekledim.

Ne seni huzura kavuşturan yağmur geldi,

Ne de beni huzura kavuşturan kokun geldi.

Artık yağmur yok,

Okyanusunda susuz kaldın.

Artık çiçekler yok,