Yalnız Değilsin

Aileyle iletişim bazen derin bir sessizliğe dönüşebilir, özellikle de içindekileri anlatmaya çalışırken anlaşılmadığını hissettiğinde... Bu duygunun ağırlığını çoğu genç kız bilir; sanki duvarlarla konuşuyormuş gibi, sanki kelimeler havada asılı kalıyor, kimse gerçekten duymuyor gibi gelir. Ama unutma, hissettiklerin ve yaşadıkların değerli.

Böyle zamanlarda öncelikle kendine nazik ol; anlatmak için acele etme, duygularını bastırma. Bir köşeye geçip derin nefes al, duygularını yazmak iyi gelebilir. Küçük adımlar at; bazen “sadece dinlemeni istiyorum” demek bile iletişimi başlatabilir. Beklentileri azaltıp, karşı tarafın bakış açısını anlamaya çalışmak da faydalı olur.

Psikolog: Kendi hayatının sorumluluğunu almak, başta ürkütücü görünebilir. Ama gerçek özgürlük, bazen hata yapmayı da göze almaktan geçer. Sence, kendi doğruların için ilk küçük adımı ne olabilir?

Danışan: Belki, küçük de olsa kendi kararımı vermek… Ama onları hayal kırıklığına uğratmaktan da çekiniyorum.

Psikolog: Başkalarının beklentisiyle kendi isteklerin arasında sıkışmak zorunda değilsin. İkisini dengeleyebilmek bir yolculuktur ve ilk adımı atmak bir cesaret işidir. Senin için önemli olan tek bir seçimi düşün, sadece kendin adına.

Danışan: Bunu yaparsam suçluluk hissediyorum ama kendi olmak nasıl bir şey, bunu da hiç bilmiyorum.

Psikolog: Suçluluk, değişime direncin ürünüdür. Kendine “Kimin hayatını yaşıyorum?” diye sor. O sorunun cevabını buldukça, kendi var oluşuna yaklaşacaksın. İlk defa kendine izin ver.

Danışan: İçim biraz hafifledi… Bu soruyu daha önce hiç kendime sormamıştım.

Kendi hayatının en zorlu anlarını başkasının en havalı fotoğrafıyla kıyaslamak haksızlık değil mi? Bu kıyaslamalar insanı yoruyor, "acaba bende mi bir sorun var?" dedirtiyor.

Psikolog: “Yeterli değilim” duygusu çoğunlukla başkasının terazisiyle tartılmaktan doğar. Peki, kendi terazini hiç merak ettin mi? Sen kendine nasıl bakıyorsun?

Danışan: Galiba kendime en acımasız eleştirmenim. Hata bulmakta üstüme yok.

Psikolog: Şöyle düşün; bir dostuna senin gibi davransaydın, o ilişkide ne hissederdin? Kendi iç sesinin tonunu değiştirmek, değersizlik duygusunun ilk ilacıdır.

Danışan: Hiç böyle düşünmemiştim. Kendimle hep kavga halindeymişim gibi…

Psikolog: Bundan sonra o kavgada taraf seçme. Kendine destek olmayı dene. Unutma, her başarıdan sonra kısa bir durup “yeterli miyim, sadece bugün için?” diye sormak büyük bir başlangıçtır.

Danışan: Bu, her şeyi daha hafif hissettiriyor. İlk defa kendime karşı bu kadar nazik yaklaşmayı düşünüyorum.