'nasıl yaşadım on yıl bu evde? bir gün duvara bir resim asmak gelmedi mi içimden? ben ne yaptım? kimse de uyarmadı beni. işte sonunda anlamsız biri oldum, sonum geldi. kötü bir resim asarım korkusuyla hiç resim asmadım; kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamadım.'

Mutfakta anneye gülümseyerek, sessizce anlatılan kişi.

‘’zamanında yenilgi diye nitelendirdiğim bütün savaşları, aslında kazandığımı çok sonra fark ettim. zaman en çok da gerçekleri görmeye yarıyor.’’ 

Oğuz Atay Tehlikeli Oyunlar kitabının 82. sayfasında “kendimle konuşurken bile onun hoşuna gitmeye çalışıyordum” yazmış. İşte biz bu kadar çok fazla sevdiğimiz için kaybettik.

“Uzaklara bakmaya seninle başladım”

Sabiha abla demişti “gönlüne yuva yapan kuşlar, göç vakti gelince hem yuvalarını hemde gönlünü yıkarlar” diye. Haklıymış.