Midnightstation

และหนีเที่ยวมา :3

เที่ยวแบบไม่กินข้าว ไม่รู้ที่หมาย 

โดดขึ้นรถเมล์ฟรีสาย 18 จากอนุฯ ข้ามสะพานกรุงธน ลมพัดเย็นสบายมาก ผ่านบางพลัด ไปนนทบุรี

รถติดอยู่ไหนสักช่วงในนนท์ ก็เลยลงข้ามฝั่งไปหารถกลับ

กลับบ้าน? หรือเที่ยวต่อ?

กลับบ้าน ขึ้นรถผิดฝั่ง กร้ากกก

เลยต้องรอรถใหม่ ได้เที่ยวต่อเบย

นั่ง 33 ไปสนามหลวง ผ่านถ.ข้าวสาร ไปถึงสนามหลวง ฟ้าครึ้มๆ เดินเล่นวนรอบสนามหลวง ชอบ ฝนตกปรอยๆ ไม่ถึงกับเปียก ยืนดูกระรอก สักพักก็หยิบ Ingress ขึ้นมาเล่น

จาก 21XX AP -> 47XX AP ขึ้นเยอะมาก ไปปักขามา ขึ้นเยอะสุดยอด

แล้วก็นั่ง 60 กลับบ้าน นอนหลับบนเส้นรามคำแหง

แยกกันตรงแยกบางกะปิ กลับบ้าน 

เป็นอะไรที่โหดดี เราเลวมาก เราหนีเที่ยวกับผู้ชาย :(

ก็ดีนะ ก็ไม่เคยไปเที่ยว 2 คนกับผู้ชายหรอก นี่ก็เรียกว่าเที่ยวจริงๆละนะ สำหรับเราอ่ะ สุ่มขึ้นรถเมล์มั่วๆ ไปแล้วงมทางกลับเอาเอง อยากลงไหนก็ลง ชอบมากบรรยากาศแบบนี้ 

มันก็ไม่สนุกเท่าไรอ่ะนะ แต่มีความสุข 555 

วิวจากพื้นหน้าตู้บีมมองขึ้นไป..

คืนนั้นปวดไหล่มาก มากกมากมากมกากกกกกกกกกกกมากก

(คิดว่าปวดไหล์มากขนาดนั้นเพราะวิ่งสะบัดแขนรุนแรงไป วิ่งกลับไปถ่ายรูปพี่รหัสร้องเพลง)

แล้วต้องขึ้นไปนอนเบียดกับครีมบนเตียงเดียวกันเพราะน้องหอกลางมานอน

ก่อนหน้านี้คือไม่สบายอยู่เป็นทุนเดิมแล้ว ปวดหัว ปวดหลัง จนกระทั่งปวดฟัน

หายใจไม่สะดวก เครียด เครียดเรื่องอะไรไม่รู้ ทั้งที่รู้สึกตัวเองสบายดีมากๆ

วันนั้นโหมงามด้วย วิ่งรอกถ่ายรูปเช้าเย็น เลิกแล้ววิ่งไปคุยงานอื่นต่ออีก

โอเคต่อ

ตีหนึ่งสี่สิบ ประมาณเอา ทนไม่ไหว

กระโดดลงจากเตียงมา

สมัครโปรเน็ต ..เผื่อจะมีใครให้คุยเวลานั้น ก็ไม่มีแกนอนไปแล้วไงงงง

เราก็เลยไปนั่งที่ขอบอ่างในห้องน้ำ เดินวนล๊อกตู้ เปิดตู้เพื่อนหายา เจอแค่แซมบั๊ก

ไม่ไหว เลยนอนหน้าตู้บีม พยายามนอน พบว่าดีกว่านอนบนเตียงนะ

ในสถานการณ์นั้น ก็มีตื่นตอนเบสท์ออกมาจากล๊อกพอดี นอนต่อบ้างไรบ้าง

รวม 2 ชม. สงสารครีมมาก เราไปนอนเตียงแล้วเราก็ร้องครางแบบเจ็บปวด

มันนอนไม่หลับ TT__TT

สุดท้ายได้ยาแก้ปวดจากไอ้เหมี่ยวมากินไปถึงหาย

แล้วก็สบายมาจนปัจจุบัน

ไอ้ครีมเขียนให้มั่งดิ :D

ไอ้ครีม ณ ตอนรวมหอ

เทส camera360 ถ่ายรูปแล้วอัดเสียงด้วย

เป็นเค้กที่ฟินที่สุดในชีวิตเลยล่ะ 555

อ่ะ ซื้อมาฝาก >///<

*โค้งขอบคุณงามๆ* 

โดยที่ว่ารู้อยู่แล้วว่าในนั้นมีชีสเค้กอยู่แน่ๆ

ไม่มีทางรู้หรอกว่าตอนเรากินเราฟินขนาดไหน

เด็กมะเขือเทศยื่นมาให้

แกถักเองเลยเหรอ ~ ใช่

เป็นมาสคอตประจำกระเป๋าข้าพเจ้าตอนม.5 ไปแล้ว

ขึ้นหอใหญ่แรกๆ บุคคลในภาพคือบุคคลที่นอนเตียงข้างๆ และข้างบนข้าพเจ้า