fuckin bullshit...

Chciałabym, żeby tęsknił za mną..

żeby nie mógł się doczekać naszych spotkań,

żeby lubił spędzać ze mną czas, spać,

żeby był zainteresowany mną, tym co robię, jak się czuję,

żeby patrząc na mnie czuł, że jestem tą jedyną.

Spokojnie, nie będę się nikogo prosić.

Wewnętrznie krzyczę

Nie chcę atencji i sztucznego żalu.

Nie chcę tłumu obcych ludzi.

Czasem czuję, że mogłabym przenosić góry, że jestem w stanie dźwigać cały bagaż emocjonalnych rozterek naszego wspolnego życia, wyłączając tym samym wszystkie złe doznania, jakie normalnie przyszłoby Ci odczuć. Czuję, że chciałabym uleczyć świat, pchnąć do przodu to co zdążyło się zastać. Zmotywować tych, którzy stracili wszelkie nadzieje.

Lecz bywają dni, w których wygasam. Kończą się nawet opary pozytywnej części mnie i wtedy potrzebuje takiej osoby, jaką jestem sama. Osoby, która zmiecie szczotką wszystkie moje rozbite kawałki w jedno miejsce i zacznie mnie naprawiać.

Jestem nieszczesliwa.

Wiem. Mówiłam

Mam nadzieję, że dałam Ci odczuć, że bardzo Cię kocham.

Tęsknię cholernie.

Chroń mnie od złych decyzji

Kiszone w sobie zdania stawały się ciężkie, a ciężar ten adekwatny był do długości milczenia. Powstawał smutek, miliony scenariuszy przyszłości i wciąż wałkowane błędy z przeszłości, i odwieczne pytanie "a co jeśli już mu się znudziłam?".

Nie mogłam pojąć, jak ludzie którzy się kochają nie mają o czym gadać. Gdzie ten cały magic time? Przecież nie możliwe, że już wszystko zdążyliśmy sobie powiedzieć.

Dobrze mi z Tobą. W pogodę i podczas burzy. Pod kocem. Na rolkach. W aucie czekając na drajva. Kiedy wyciągam Cię na zewnątrz. Kiedy udaje, że nie chce obejrzeć sci-fi, tylko po to by zobaczyć, jak się wysilasz, żeby mnie przekonać.

Dobrze mi z Tobą. Mimo wielu cichych chwil, wypowiedzianych niemądrze słów. Mimo samotności, którą czasem przychodzi nam odczuć. Słomianego zapału, bądź odwrotnie-zbyt upartego myślenia.