Hayallerini Asan Kadın

Hiçbir kurulu düzene ayak uyduramıyorum.

en son hangi acı seni uykusuz bıraktı, en son hangi coğrafyaya gözyaşı döktün, en son hangi cümle beynini darmadağın edercesine odanın duvarlarında yankılandı, söylesene?

“Ne olur aç kapıyı, yine tat yüreğim acıyı.”

Bir şeyler değişmiş. Yüzünde hiç tanımadığım bir şehir gibi, yabancı bir gülümseme var. Oysa ben senin bütün sokaklarını ezbere bilirim.

Sevgi pürüzsüz bir his. Şüpheler, belkiler, acabalar barındırmayan ferah bir his. Bu yüzden sevildiğinden şüphe etmek diye bir şey mümkün gelmiyor bana, o pürüzü hissediyorsan zaten büyük bir sevgi yoktur ortada.

Bin kişi sana kötülük etse sen yine sevdiğin o tek kişiye kırılırsın. “Herkes her şeyi yapar da sen nasıl yaptın” kırgınlığı.

keşke biri bana sabahları jelibon akşamları da çikolata alsa sürekli

istediğin kadar iyi biriyim diye kendini avut benim hikayemde kötüsün işte

Yabancı kaldım kendime. Yürüdüğüm sokağın sonunda ben varım sanki, görsem yanımdan geçer giderim.

Başta hal ve hareketleriyle beklentiyi yükseltip devamında sadece hayal kırıklığı yaratanlar sizin yatacak yeriniz yok

üzülünce her şeyden kaçasım geliyor

Nelerden kaçıp sana sığındım, kollarını açtığın için öpüyorum kalbinden.

Birilerine bir şeyler anlatmak beni tüketiyor. Çay demlesem onu beklesem daha faydalıdır o derece

“bir köşede oturup olanları düşünüyorum. İçimde herkese bir kırgınlık var en çokta kendime kırgınım ve bunu asla telafi edemiyorum.”

Ağzınızdan kelimelerin çıkmasına gerek yok. Bakışlarınız bile rahatsız ediyor. Kendimi yargıladığımız yetmezmiş gibi anlamsız yargılarınızla daha çok yükleniyorsunuz. Yıkılana kadar paramparça olana kadar uğraşıyorsunuz.