Lavanta Kokulu Duvar

18.08.2025

Saat 22.54. Günlerden 7.7.25 Pazartesi. Parmaklarımın altı harflerle dolu. Ama ne yazacağımı bilmiyorum. Gece lambamın ışığı, laptop ekranımın ışığı karşımda duran aynaya yansıyor, yüzüm gibi. Geceye eşlik eden tuş sesleri bana huzur veriyor. Üniversite yıllarımı hatırlatıyor. Sahi nasıldı o yıllar? Neydi huzur veren? Sanırım kendim. Kendimi dinliyor, kendim karar veriyor, kendi hayatımı yaşıyor, kendim eğleniyordum. Farkındalık mıydı mottom? Şimdilerde konu yine kendim. Ama sadece olumsuzluklarla dolu bir ben. Sanırım en çok kendimi yıpratıyorum. En çok kendime haksızlık ediyorum. Aynadaki yüzümde sadece sahte bir gülümseme. Ben artık yine yeniden mutlu olmalıyım. Sabahlara kadar. Galiba bugün, geri kalan hayatımın ilk günü... He bir de uyumadan şunu söyleyeyim.

Dünyaya bir daha gelecek olsaydım yine seni sevgini isterdim

Çiçekler kadar renkli, pamuklar gibi saf ve temiz, radyodaki şarkılar kadar hüzünlüydü yüreği...

Sevgim öyle büyük ki sana. Anlatsam anlatılır mı? Kelimeler yeter mi? Bence bütün bu klişelerin aksine diyorum ki yeter. Anlatılmaz, yetmez zırvalıkları aslında büyük bir kaçış değil mi?