İsimsiz

sen; saksılara, tablolara sığmaz bir çiçeksin. gözlerin, kitaplara sığmaz bir şiir. varlığın haritalara sığmaz bir orman.

Sizin düzeninizle, akıl anlayışınızla, namus anlayışınızla, başarı anlayışınızla hiç bağdaşan yanım yok. Aranızda dolaşmak için giyiniyorum. Hem de iyi giyiniyorum. İyi giyinene iyi yer verdiğiniz için. Aranızda dolaşmak için çalışıyorum. İstediğimi çalışmama izin vermediğiniz için. İçgüdülerimi hiçbir işte uygulamama izin vermediğiniz için. Hiçbir çaba harcamadan bunları yapabiliyorum, bir şey yapıldı sanıyorsunuz. Yaşamım boyunca içimi kemirttiniz. Evlerinizle. Okullarınızla. İşyerlerinizle. Özel ya da resmi kuruluşlarınızla içimi kemirttiniz. Ölmek istedim, dirilttiniz. Yazı yazmak istedim, aç kalırsın dediniz. Aç kalmayı denedim, serum verdiniz. Delirdim, kafama elektrik verdiniz. Hiç aile olmayacak insanla bir araya geldim, gene aile olduk. Ben bütün bunların dışındayım…

herkesin senin hakkında bir fikri var. tanımları, sıfatları, sözcükleri, nasıl birisin, ne istiyorsun, neleri seversin, hayallerin nerede başlıyor, nerede bitiyor… üzerine yapışıp kalan, onlar söyledikçe gerçeklik kazanan bu fikir senin mi gerçekten bilmiyorsun. sen birinin aşkısın, annenin kızı, babanın oğlu, başarılı, ezik, yetenekli, sünepe, güzel, çalışkan, merhametli, acımasız, kıskanç ya da sinsi… başkalarının senin hakkında söylediklerini kendi gerçeğin sanabilirsin… başkalarının hayallerini kendi hayallerin sandığın gibi gerçekte ne olduğunu sadece tek bir şekilde anlarsın.. seçim yapmak zorunda kaldığında. ancak seçimlerin, sana ne olduğunu gösterir…