"Hepimiz yanıyoruz, ama niye bu karanlık aydınlanmıyor, neden aydınlanmıyoruz?" diye sormuştum meyhanedeki yaşlı bilgeye.
"Dibi bilenen, köşelerle dolu her karanlığa biz kuyu diyoruz. Oysa biz ki köşesi olmayan ve dibi bilinmeyen bir karanlığın içindeyiz. Karanlık bir kuyuda dipteysen ve dokunacak bir köşen yoksa ne kadar dipte olduğunu nefes alabilmenden anlarsın. Yahut hiç anlayamazsın. Ne kadar parlarsan parla hiçbir köşeye çarpamazsın. Öyleyse ışıksız birisin." demişti.
O gün sendeleyerek eve döndüm. Yanımdan geçen her insana omuz attım ki köşelerim olsun.














