Είχα να μπω 5 χρόνια, και διαβάζοντας τις λέξεις που κάποτε στοίβαζα δίπλα δίπλα

Νιώθω το στομάχι μου να δένεται κομπος και το κεφάλι μου να βουίζει

Σαν να ανοίγω μια πληγή, καινούργια.

Οπως οι ουλές που έχουν αλλάξει χρώμα και μοιάζουν με το δέρμα, μα αν το κοιτάξεις καλά είναι ακόμη εκεί.

αν όμως πέσεις πάλι, και την χτυπήσεις θα ανοίξει ξανά από την αρχή.

Διαβάζω αυτά τα κείμενα, και νιώθω λες και έγραφα ανέκαθεν για εσένα.

Πέρασαν τόσα χρόνια που δεν σε έχω, πιο πολλά από όσα σε είχα.

Μα πως μιλάω έτσι; Σαν να ήσουν κάποιο απόκτημα, πολύτιμο και μονάκριβο και σε ακούμπησα σε έναν πάγκο προσπαθώντας να βρω τα κλειδιά μου, και σε έχασα.

Οχι μωρό μου, εσύ ήσουν τα πάντα.

Δεν είσαι εδώ, αν και άλλα είχες υποσχεθεί.

Εγώ πίστεψα στα αλήθεια ότι θα μεγαλώναμε μαζί

Και ίσως οι σχέσεις να είναι έτσι, άλλες περισσότερο και άλλες λιγότερο

Σαν διερχόμενα αυτοκίνητα κάτω από κάποια γέφυρα που ενώνει ζωές

Σαν περαστικοί στο πεζοδρόμιο που χτυπούν τους ώμους μεταξύ τους και έπειτα γυρνούν και ρίχνουν ένα βλέμμα εκνευρισμού.

Ισως αν δεν σ’ αγαπούσα να μην ήξερα ότι μπορώ

Και αν δεν υπήρχες να προσπαθούσα ακόμη να με αγαπήσω και εγώ.

Ισως να είναι που έμαθα να γεμίζω το κενό ανάμεσα στα πλευρά μου με πόνο, πολύ πριν γνωρίσω την αγάπη.

Και είναι που μου λείπεις ακόμη και τώρα σαν να μη σε άγγιξα ποτέ, σαν να πέρασες για μια στιγμή και χάθηκες.

I've been here before. it's not the first time I'm actually letting go of someone without him knowing how i feel. That's what happens, when you're pushing people away.

I felt so guilty. i've doubted myself for endless nights trying to figure out what is wrong with me. Why couldn't I be truly satisfied. Endless nights of the rain falling and my brain stuck on all the reasons why you weren't enough. And the rain stopped, the roads are know dry and open for us to experience life to the fullest.

And there were good, and there where bad. What stays after all, is that feeling, that connection between our souls. And now they need to let go, but after years, maybe one day, we will pull this rope and pull each other close again. maybe not.

However, I know, feel, I see that universe always had my back. Even in the times I'm falling, my life's always elevating.

  Δεν μπορουσα να φανταστώ ότι θα ζω χωρίς εσένα. Και επέστρεψες και βρήκα πάλι λόγο να υπάρχω. Τα έκανα όλα μπάχαλο, αργούσα στην δουλειά μου και ξεχνούσα τις διορίες μου. Και μετά ζήσαμε ένα καλοκαίρι γεμάτο έρωτα και παγωτά. Θερινό σινεμά και πίτσα στο σπίτι μου να βλέπουμε χαζές εφηβικές σειρές και να πίνουμε τσιγάρα μέχρι το πρωί. 

  Ο καύσωνας στην μεγάλη πόλη δεν παλευόταν το καλοκαίρι. Και όμως με πήγαινες μέχρι την στάση να πάρω το λεωφορείο για την δουλειά μου και με φιλούσες κάτω απο τον καυτό ήλιο. Και έφευγες εσύ και εγω περίμενα. 

  Το καλοκαίρι τελειώσε και έτσι και εμείς για δεύτερη φορά. Έφταιξα πάλι εγώ. Πρώτα το είπα, και μετα το πήρα πίσω. Και δεν καταλαβες αν πήγαινε σε σένα, μα ούτε εγώ ήξερα. Και αφού το έκανα, το μετάνιωσα οικτρά, και έκλαιγα και σπάραζα και δεν άντεχα στην ιδέα οτι θα υπάρξω χωρίς εσένα. Και πάλι γύρισες μωρό μου. 

συχνά μου λείπεις σπάνια το νιώθω, και το πιο περίεργο είναι το κενό στην θέση που δίστασες να υπάρξεις.

Σήμερα η μέρα μου ήταν αντί-παραγωγική θα έλεγα, αλλά την ίδια στιγμή ξεκούραστη. Ξύπνησα νωρίς αλλά κοιμόμουν εντέλει μέχρι αργά, είδα λίγες σειρές και λίγο μετά τις 10 αποφάσισα να πεταχτώ εδώ δίπλα. Ήθελα να πάω σε έναν φίλο να κάνουμε ένα τσιγάρο και να πούμε καμία μαλακια. Δεν περνάνε αλλιώς και οι μέρες, και νιώθω ότι σκοτεινιάζουν. Βγάζει κρύο και ο κόσμος σταματάει να βγαίνει.

Η πόλη είναι άδεια και πρέπει να τρέξεις λίγο από τα στενά, και αν ακούσεις μηχανή να προσπαθήσεις να μην σε δουν. Ποτέ δε ξες, και δεν επιτρέπεται να κυκλοφορώ ούτε στο τετράγωνο μου. Τουλάχιστον από τις 9 ως τις 5.

Και τρέξιμο στην βροχή, και λίγο βρεγμένα τα πόδια. Καθίσαμε στο γκαράζ, για αυτό γαμαει αυτό το σπίτι. Είναι του κολλητού μου και μαζευόμαστε εκεί πλέον. Για καφε, ποτά ή απλώς να αράξουμε και να ακούσουμε μουσική. Μιλάμε και ο καθένας είναι στον χαβά του. Και μου αρέσει και αυτό μπορώ να πω. Κάπως τα βρίσκουμε πιο ήσυχα, δεν κάνουμε τίποτα τρελό και η αλήθεια είναι ότι έτσι όπως είναι τα πράγματα δεν υπάρχουν και πολλά να κανείς αλλά την ίδια στιγμή είμαστε όλοι παραγωγικοί. Ο καθένας σε αυτό που θέλει να επενδύσει.

Τώρα έχει πάει τέσσερις και εγώ ακόμη γυρίζω στο κρεβάτι. Ακούω cigarettes after sex και διαβάζω ένα βιβλίο. Θα έπρεπε να κοιμηθώ, έχω κάτι να κάνω αύριο. Θα πάμε με τους φίλους μου στην παραλία, σαν βόλτα! Άλλωστε αυτό απέμεινε μόνο.

Αλλά κανείς, ποτέ δε θέλει να με αγγίξει, κανείς ποτέ δε θέλει να με νιώσει.

Όσοι άνθρωποι έχουν έρθει κοντά μου, πάντα επιλέγουν να αφιερώνουν τις στιγμές τους σε εμενα. Επιλέγουν να γυρίσουν σπίτι πρωί, αφού πρώτα με πάνε σπίτι, και με αφήσουν από κάτω και μου πουν μια φράση τύπου «θα τα πούμε» πολλά υποσχόμενη.

Και έπειτα εγώ ανεβαίνω, πλένω τα δόντια μου ξαπλώνω στο κρεβάτι μου και έξω ήδη σχεδόν ξημερώνει. Και σκέφτομαι, σκέφτομαι, σκέφτομαι πολύ, σκέφτομαι πολλά. Κάνω σενάρια και ιστορίες. Φαντάζομαι πως θα είναι αν, και όταν θα.

Και ξυπνάω με πεταλούδες στο στομάχι, γιατί ελπίζω ότι επιτέλους κάποιος νιώθει ότι αξίζει να με ζήσει έστω λίγο.

Μα πάλι, βγαίνω νωρίς και γυρνάω αργά. Ξεχνιέμαι με πράγματα ασήμαντα και περνάω τις μέρες ανάλαφρα. Και πάλι λέω την ιστορία με «εσένα» και το βλέμμα όλων γύρω μου είναι παγωμένο και ξενερωμενο, σαν να επαναλαμβάνομαι μα εγώ το ξέρω.

Μα εγώ πάντα το ξέρω. Όσο και αν φοβάμαι να το παραδεχτώ, πάντα το ήξερα.