AntynomiA

Ja właśnie to zrobiłam. Szukałam inspiracji do kolejnej powieści, chociaż teoretycznie głowa pęka od pomysłów. Trafiłam na swój post z pingera kiedy kończyłam 21 lat i aż mnie ciarki przeszły… Wymazałam chyba z pamięci te wszystkie emocje, które wtedy były moją codziennością. Przytulam dawną siebie i dziękuję Bogu, że wyszłam na prostą.

Post prawie sprzed 12 lat.

Pisałam w styczniu, że chciałabym skończyć powieść do końca tego roku. Otóż poza drobnymi poprawkami i kolejną redakcją, MAM TO. Pół roku przed swoim wymyślonym deadlinem ;)

Zostawiam też ten wpis tutaj, bo do tej pory nie potrafiłam powiedzieć o tym nikomu. Z wyjątkiem K., przed którym trudno byłoby mi ukryć co robię, biorąc pod uwagę, że mieszkamy w kawalerce😅

Mimo, że wiem, że miałabym wsparcie od najbliższych mi osób, póki co jakoś dziwnie mi o tym mówić. Wolę sobie „dziergać” w ciszy. Chociaż wiem, że każda opinia byłaby nieoceniona. Na razie nie czytał tego nikt. Skończoną powieść odkładam do szuflady. Dam sobie chwilę przerwy i pewnie w lipcu rozpocznę pisanie kolejnej historii, której plan póki co tworzę w głowie.

Poza tym, w moim życiu nie dzieje się nic spektakularnego. W pracy w okresie wakacyjnym jak zwykle szykuje się spokój, co cieszy mnie niezmiernie. Nie mam jakoś latem weny do tego świata finansów i wszystkich tych tematów, które absolutnie nie leżą w kręgu moich zainteresowań. Nie mniej jednak robotę mam dobrą i ją doceniam - żeby nie było ;)

W związku z K. po przerobieniu pewnych trudnych tematów w zeszłym roku, zapanował spokój i harmonia. Ciekawe na jak długo;) Nadal łapię się na tym, że dziwnie jest mi być w tak długim związku. Nie żebym narzekała;) Jestem szczęśliwa i nie sądziłam, że można się z kimś aż tak zgrać, ale ze swoim patologicznym podejściem do związków, zawsze sądziłam, że każdy ma swój termin ważności. Cóż, życie pokaże…

Póki co, cieszmy się tym co dobre☺️ Bo nic nie trwa wiecznie - zwłaszcza lato w Polsce😉

A teraz kończę robić prawo jazdy i mam napisane 2/3 powieści. Skończę ją pewnie w ciągu miesiąca. I mimo, że to nic takiego, nic wielkiego, to jestem z siebie dumna. W końcu przestałam marnować czas.

W pracy zawirowania, ale ciągną się już tak długo, że staram się robić swoje i nie spuszczać nad resztą. Co ma być to będzie.

W końcu ta praca to nie jest moje życie.

Ostatnio moim życiem stało się pisanie. W 2023 roku postawiłam spróbować rzeczy, które zawsze chciałam robić, ale uważałam, że jestem zbyt przeciętna, żeby w ogóle się za nie brać. Kupiłam farby, sztalugę, płótna i zaczęłam malować. Nawet coś z tego wyszło.

No i zaczęłam pisać. Obrałam sobie za cel skończyć powieść do końca 2024. Właściwie to do końca września, żeby zdążyć przed 33 urodzinami. Zawsze chciałam napisać książkę. Napisać powieść. I chyba w końcu uwierzyłam, że mogę to zrobić. Takie małe marzenie. Być może nic z tym nigdy nie zrobię, być może nikt tego nigdy nie przeczyta, ale chcę to zrobić. Chcę móc sobie po prostu powiedzieć, że mi się udało.

A dziś pisze, bo ogarnia mnie od kilku dni nieuzasadniona nostalgia. Przed chwilą czyściłam „whatsApp” i trafiłam na wiadomości z moją byłą przyjaciółką z 2018 roku. Nie mamy ze sobą żadnego kontaktu od 4 lat. Jeśli mam powiedzieć dlaczego, to jedyne co przychodzi mi do głowy to jej ślepa miłość do nieodpowiedniego faceta i chyba zwyczajnie nie zależało jej na mnie tak jak mnie na niej.

Nie rozpamiętuje tego od dawna, ale długo nie mogłam się pogodzić z jej milczeniem, z jej wyjebaniem, z jej przekreśleniem naszej znajomosci ot tak z dnia na dzień. Dziś przeczytałam te wiadomości, którymi codziennie się rozśmieszałyśmy, byłyśmy w kontakcie od rana do wieczora. Byłam dla niej zawsze nawet żyjąc w innym mieście. Chcąc nie raz wyjaśnić co właściwie sie stało, ze nagle ma mnie w dupie dostawałam kretyńskie odpowiedzi „Jezu, nie mam Cię w dupie tylko kontakt sie rozluźnił i nie ma żadnego powodu”. Tyle.

Za dużo myślę i za dużo tego piwska przed snem.

Miałam 23-24 lata, on 19. Od rana wracam do tych wspomnień przepełnionych beztroską i ciekawością co będzie dalej.

Dzieliło nas 300km, nie traktowałam tego poważnie, nie był to kandydat do związku. Ale był niezwykle atrakcyjnym motywatorem, dzięki któremu odstawiłam piwo, ćwiczyłam niemal codziennie i zrobiłam najlepszą formę w życiu. Dawał mi mnóstwo radości codziennymi rozmowami, filmikami, zdjęciami i dobrym seksem jak już dochodziło do spotkania.

Zerknęłam na jego insta. Wygląda jeszcze lepiej, ma fajną dupkę i rozwija swoje pasje. Zwyczajnie mnie to cieszy.

Przejrzałam też stare wpisy z pingera, gdzie opisywałam tę znajomość krok po kroku. Zrobiło mi się jakoś tak ciepło na sercu. Później zadziało się wiele złego, ale tak bardzo cieszy mnie to co przeżyłam, czego doświadczyłam zanim weszłam w poważny i najdłuższy związek w moim życiu.

Każda znajomość była wartościowa. Czy „związek” na odległość z 19-latkiem czy romans w pracy z 40-latkiem. Nawet patologiczne awantury z byłym, które przewijały sie z przerwami przez 10 lat mojego życia. One też coś mi dały.

Chciałabym potrafić wypić 2-3 piwka i później znów tydzień przerwy… już chuj z tym odchudzaniem, ale jednak ogólne spuchnięcie od gazowanego alkoholu jest dla mnie wyjątkowo niekorzystne.

Tak poza tym i tak chciałam się ostatecznie ogarnąć z piwkowaniem i jedzeniem byle czego, więc traktuje te dni jako przymusową abstynencje, głodówkę i wstęp do zdrowszego trybu życia.

Rozmawialiśmy prawie godzinę. Dobrze było go słyszeć. Zwyczajnie fajnie było pogadać. Nie widzieliśmy się kilka lat. On nadal nie ułożył sobie życia. Tzn nie jest i nie był żadnym w związku od czasu ostatecznego rozstania.

Znamy się od gimnazjum. Jesteśmy teraz zupełnie innymi ludźmi. Ale temperament i ten ogień, który nas łączył chyba ostatecznie zniknie dopiero jak B. się zakocha i nie będziemy mieć żadnego kontaktu. Nawet w urodziny i święta.

Wiem, że pewnie większość osób tego nie rozumie, ale nie lubię być w pracy tego dnia i nie dlatego, że muszę od rana świętować. Dlatego, że nie znoszę być w centrum uwagi, nie znoszę życzeń od kolegów z pracy, ciastek i kwiatków. Wole spędzać ten dzień z K. w spokoju. Nikt nie kuma, że jestem introwertyczką tylko dlatego, że jestem komunikatywna i bardzo bezpośrednia. Czy to musi się wykluczać?

Pójdziemy na piwo, na jedzenie i tyle. Prezenty w tym roku odpuszczamy - za dużo trzeba zainwestować w usterki w mieszkaniu.

Oo szczęście niepojęte! Może jednak zrzucę te zbędne 2-3 kg dzięki temu.

Przedwczoraj wypiłam dosłownie o 1 piwko za dużo. Zawsze kontroluje ilość, bo wprawę już mam niemałą. Może tym razem okres pogorszył sprawę. Na drugi dzień wymioty i ból głowy przez cały dzień. Dziś budzę się i nadal ból głowy🤦🏼‍♀️

No cóż… tak bardzo chciałam się zmotywować do odstawienia piwa (innego alkoholu mogę nie pić miesiącami), że widocznie musiałam się struć, żeby mi się odechciało tego ścierwa 🤮