Antonis_Gr

Φίλοι μια λέξη χιλιαδες άτομα;

Και στην τελικη τι εστι φιλος;

Δυστυχώς στις μερες μας εχουμε μπερδέψει τις λέξεις παρεα και φιλια.

Παρεα ειναι τα ατομα που βγαινεις, περνας καλα,τους λες δυο τρια βασικα πράγματα και μεχρι εκει.

Φιλια παλι είναι κάτι αλλο. Κάτι ανωτερο. Που δεν χωράει σε λέξεις και δεν περιοριζεται μονο στο περναω καλα.

Δεν ξερω αν οντως υπαρχει ή αν ειναι κατι ουτοπικό. Αλλα ξερω οτι για καποια άτομα θα εκανα οτι και για τον ιδιο μου τον εαυτό και αυτο μου φτάνει .

Γιατι τι σημασια έχει αν εχεις ολα τα πλουτη, τη δοξα,την ικανοποιηση,την ομορφιά και ολα τα καλα του κοσμου αν δεν εχεις άνθρωπους να τα μοιραστείς;

Πέμπτη σήμερα, γυρνάω 2 το βράδυ σπίτι έπειτα από μια κουραστική μέρα στην δουλειά. Στέλνει μήνυμα ο κολλητος μου:

«Μολις σχόλασα, έρχομαι να σε πάρω να πάμε βόλτα με το αμάξι, μου ελειψες»

Έρχεται, κατεβαίνω. Κάνουμε 3 ώρες βόλτες με το αμάξι, λέμε όλα τα νέα που δεν είχαμε πει, κάνουμε λίγα τσιγάρα. Με γυρνάει σπίτι,

«τα λέμε Δευτέρα για σινεμά κουκλε, καληνυχτα σε φιλώ»

Λέει ο ένας τον άλλον. Βγαίνω από το αμάξι του. Κατευθύνομαι προς την πόρτα. Και εκεί αντιλαμβάνομαι μια τεράστια αγάπη.

Όσοι ώρα προσπαθούσα να ξεκλειδώσω αυτός περίμενε υπομονετικά μέχρι να μπω σπίτι και τότε να φύγει. Και ναι, για εμένα λέει πολλά.

15 χρόνια και κάθε φορά που σε βλέπω μου αποδεικνύεις γιατί θα γεράσουμε μαζί.

Θα έρθεις μαζί μου; (αυτό άκουσα) ρωτάει o ψαράς έναν σκύλο. Μετά από λίγα λεπτά αναμονής ο ψαράς έφυγε. Ο σκύλος τον κοιτούσε καθώς έφευγε και αποφάσισε να τον ακολουθήσει. Πλέον είναι δύο καλοί φίλοι.

[ Πολλοί άνθρωποι έχουν έρθει στην θέση του σκύλου και έχουν βιώσει τέτοια σκηνικά. Αποφάσεις τελευταίας στιγμής. Είτε με έρωτα είτε με φίλο είτε με οικογένεια. Έδωσες, δίνεις ή θα δώσεις ευκαιρία στον εαυτό σου για νέα μονοπάτια. Ρίσκαρε. ]

Ο ουρανός μοιάζει με μονόχρωμο πίνακα μοντέρνας ζωγραφικής, με παρασέρνει με την ψευδαίσθηση του βάθους, με σηκώνει ψηλά.

Το γεγονός πως μπορεί να είναι η ψυχή της παρέας ή να γελάει με τα πάντα δεν σημαίνει πως είναι όντως καλά.

Να ξυπνάω τα πρωινά και να μην εχω καμια έννοια στο μυαλό μου.

Να περναω τις ώρες μου διαβάζοντας βιβλία και ακούγοντας μουσική, σε κάποιο μπαλκόνι.

Να κοιμάμαι το μεσημέρι και να νιώθω το αεράκι μα με χτυπά απο τα παράθυρα μεσα στην αφόρητη ζέστη.

Να πηγαίνω για μπάνια και για μπύρες. Να κοβω βόλτες σε μέρη που ουτε γνωριζα πως υπάρχουν. Να ανακαλύπτω καθε πήχη της πόλης μου και να θαυμαζω εκεινη και τους ανθρώπους της.

Να γυρνάω ξημερώματα και να νιωθω γεμάτη. Να μην εχω το μυαλό μου γεμάτο σκέψεις,αλλα στιγμές.

Μίλα μου ψιθυριστά, αν μου μιλάς γι’ αγάπη.

Και φώτισε την καταπακτή μου.

Κι’ έγινε φως.

Ήταν ο ουρανός; Δεν ξέρω.

Ένα μόνο ξέρω

Πως έχασα τη γη.