antisosyal

Ve gittiler, durmaksızın yineleniş, O yabani atların haykırışları, sussalar bile duymamazlık edemediğin bir çöküş ve yeniden diriliş hikayesi , gitsen de seni sen olarak hissetmediğin zamana dek sürecek bir tekrardan ibaret olanı yaşamamaya içtiğin antlar kahkahalarına boğulur, uyku ve uyanıklık arasında kabusların olur o günkü, şimdi git yarın yine gelirsin diyemediğin o yabanlıktan alırsın gücü nü ve güçsüzlüğünü, ölümüne mücadele ettiğin her şeyi iz bırakmaksızın gömmek istesen de yapamayacağını bilirsin. Bir ıslık gittiler mi? -hayır sen çıkardın kafanı o bulanık sudan şiir ve düz yazı arasındaki duygulanımsal farkı bilemeden öleceksin dedi. Bazen umurunda olmuyor değil mi ? Önemli değil o zaten her gün kendi küçük trajedilerini yazamamaktan muzdarip utangaç oğlan çocuğu olmaktan başka bir şey yapmak ta istemiyor. Kim demişti o çocuklar büyüyecek diye, kim arkasını sıvazlamıştı kuşaktan kuşağa geçirilen hummanın, kim böyle olması gerektiğini söylemişti, kim kurumuş bir çiçeğin her gün sulanınca yeşereceğini söylemişti? Kahrolası hüznünle dur, dur ki ayakta kısacık bir trajedi anını yaşat onlara, onlar ki ne güzel mutludurdar kendi mutsuzlukları içinde..

The grave of Belgian Painter James Ensor guarded by Maman (by Louise Bourgeois) during Beaufort 2006. (Photo: Filip Vermeulen)

Yüzüğü kendilerine bağladılar bunlar, kendilerine bağladılar!