Zebrane myśli małej Azjatki

Czasami trzeba przejść naprawdę wiele, pokonać wszystkich i wszystko co staje nam na drodze by osiągnąć coś co powszechnie nazywane jest szczęściem. 

Mimo tego ile mnie to kosztowało. Nieprzespane noce, przepłakane dni. Ciągłe życie w strachu, czy sobie poradzę, czy będę miała gdzie pójść... 

Dotarłam do momentu w którym zaczynam dostrzegać to światełko, zaczynam stawać na nogi. uczę się żyć od nowa! Cieszę się z każdego dnia.Każdy dzień jest dla mnie wyzwaniem i cieszę się że udaje mi się. Otaczają mnie ludzie których mogę nazwać rodziną.

I gdyby nie to wszystko nadal nie umiała bym żyć. Bała bym się zrobić krok, wyjść ze strefy komfortu. Stała bym w jednym miejscu obserwując życie a nie nim żyjąc. 

Fakt ten pierwszy krok jest trudny... ale gdy już go zrobisz zobaczysz ile kolorów jest dookoła ciebie. Ile jeszcze można zrobić. Popełniajmy nasze błędy, wytyczajmy własne drogi a nie tylko ślepo biegnijmy za kimś. To TWOJE życie i żyj nim tak jak chcesz! 

Czasami w naszym życiu pojawiają się osoby które zrobią w nim duże zamieszanie. Czasem to dobrze... ale bywa też tak że po takim churaganie mamy ochotę zamknąć się w sobie i nigdy więcej nie wychylić nosa z naszej tajnej bazy.

Nigdy nie jest tak że osba w naszym życiu pojawia się przypadkiem. Zawsze to co z nią przeżyjemy wpływa na naszą przyszłość, na nasze otoczenie a czasem nawet na charakter.

Czasem ta osoba robi wiele dobrego. Uczy nas i pokazuje tą dobrą drogę. Innym razem ktoś rujnuje nam wszystko co dotychcas osiągneliśmy. Burzy jednym ruchem jak wierze z klocków.

Niektórzy przewijają się przez nasze życie cały czas i przy każdym pojawieniu się wnoszą coś nowego.

Każdy z nas gra ważną rolę w życiu innej osoby. Nawet jak wydaje nam się że nic dla nikogo nie znaczymy to pamiętajmy w ilu życiach już zamieszaliśmy ile historii jest za nami i ile jest jej przed nami. Zawsze możemy komuś coś znienić, zamieszać (oby pozytywnie), pokazać nowe szlaki którymi warto podążyć. Zawsze możemy stać się kimś ważnym w życiu drugiej osoby. Ty możesz być tym kimś kto rozgoni złe chmury albo rozpęta burzę w czyimś życiu. Tylko ty decydujesz jaką role zagrasz tym razem. Proszę cię tylko byś wybierał mądrze. Bo czasami zbyt pochopna decyzja może kogoś zniszczyć.

Hej to znowu ja....

Dzisiaj bardziej depresyjnie ale taki mam nastrój i to chce poruszyć.

Ja rozumiem jestem młoda, nie mam skończonych 18 lat i nie odpowiadam za siebie, tylko czy to znaczy że musze potulnie przytakiwać rodzicom? Czy nie moge mieć własnego zdania? Czemu przy każdej rozmowie z moimi rodzicami czuje że nie rozumieją mnie i oczekują czegoś czego nie jestem w stanie im dać i zrównując mnie z błotem myślą że mnie zmotywują a kończy sie tym że zamykam się w pokoju z myślą że jestem beznadziejna i nic nie osiągnę, nie raz z zapytaniem do samej soebie "Czy to jeszcze ma sens? Ciągłe udawanie odealnej gdzie sama wiem że czuje się jak gówno." Czasami przez brak osoby której moge się wygadać mam spory problem z pozbieraniem się po rozmowie z rodzicami, czasami miewam mega czarne myśli i nie ciekawe scenariusze.

No hej

To znowu ja. Podobno prawdziwego przyjaciela poznaje się w trudnych sytuacjach... No i chyba to przysłowie ma sens...

Ostatnio straciłam kilku przyjaciół. A raczej wydawało mi się że nimi byli. Byłam zawsze gdy mnie potrzebowali, ale gdy ja potrzebowałam przynajmniej jednego z nich nie było nikogo. Z czasem zaczęłam sie do tego przyzwyczajać i po prostu pomagałam innym olewając swoje potrzeby i problemy.

Przytłaczało mnie to ale przywykłam. Lecz niechcący (bo na gg) w momencie w którym potrzebne mi było jakie kolwiek wsparcie poznałam sympatycznego chłopaka, który mimo że mnie nie znał pomógł mi. W sumie znamy sie już dwa miesiące... I nadal nawzajem możemy na siebie liczyć. Oboje jakoś siebie wspierami i pomagamy w problemach. Dopiero teraz wiem czym jest przyjaźń. Nie jest to jednostronna relacja, nie jest ona wymuszona i utrzymywana na siłę. Żadne z nas nie oczekuje nic w zamian. Wystarczy nam to że mamy siebie.

Podobno to laski są skomplikowane i obrażają się o byle co... Ale tak naprawde to facetów ciężko zrozumieć. W ciągu jednego dnia obraziły się na mnie 3 osoby (sami chłopacy) i cały czas nie wiem co ja takiego zrobiłam ;-; dobra może i przegiełam w wymianie zdań z przyjacielem ale reszta albo obraziła się bo w nocy po ciężkim dniu nie miałam siły na logiczne myślenie albo za to że przysnęłam i gadałam jak zombie ;-; Czy ktoś mi wytłumaczy jak działają faceci? Czemu na kłutnie wybierają sobie moment kiedy nie ma we mnie życia albo mam okres?!

Czekam na wasze odp panowie. (Neko oddaj zeszyt)

hejka ^^ to znowu ja... chyba...W sumie jestem pewna że to ja ale na pewno nie ta co ostatnio ^^ 

Dziwnie jest pisać swoje myśli (albo raczej przemyślenia sama nie do końca wiem) wiedząc że ci co to czytają to żywe osoby. Poczucie tego że każde napisane prze zemnie słowo nie idzie w nieznany wszechświat ale jest czytane przez kogoś z was.(poczucie że czytają to osoby które znają mnie osobiście nie pomaga mi w rozwijaniu tego czegoś(?)) Dobra przejdę do tego co mam wam dzisiaj do przekazania.

Mieliście kiedyś tak że zniknęliście z czyjegoś życia niby na zawsze... a jednak po roku milczenia znowu na siebie wpadacie... I nagle bum znowu powraca to co było przed tym zniknięciem tak jakby ono nigdy nie miało miejsca... 

Byliście w takiej sytuacji? Jeśli tak podzielcie się tym w wiadomości lub komentarzu.

Jutro będziemy inni niż dziś

Ale i tak skończymy w piekle

Nie sądziłam, że życie w liceum może tak bardzo zmienić moje postrzeganie świata.

Po pierwsze: w gimnazjum musiałeś się zawsze dopasować, nie mogłeś odstawać od reszty bo nie byłeś wtedy akceptowany. Tutaj jest inaczej. Nikt nie patrzy jaki jesteś i co lubisz (dopuki twoim hobby nie jest porywanie dzieci.... A nie to na odwrót dzieci są złe to one porwą ciebie).

Po drugie: ludzie są zajebiści! Nie ma tego pidziału na elite i reszte. Wszyscyvsą równi. Jasne są ludzie czujący się lepiej w swoim gronie ale te podziały nie są aż tak widoczne.

Serio jestem mile zaskoczona. Przyznam że bałam się że porazbkolejny zostane niewłaściwie oceniona a zwłaszcza że są tam osoby z którymi miałam (dalej mam) konflikt, ale jest spoko. Ja jestem zadowolona i moge być sobą. Pozytywnie zakręconą wariatką xD która po za dużej ilości cukru bawi sie lepiej niż po czymkolwiek innym ^^

Chciała bym mieć po prostu powód, dzięki któremu będę walczyć o swoje. Szkoda że nie umiem znaleźć ani jednego...