·ρενάτα·

Και μαζεύω στιγμών αποκόμματα , να θυμίζουνε κάτι απ’ τα χρώματα , τριγυρνώ μες τους κήπους της λήθης για να θυμηθώ αγκαλιές και αρώματα .

Σίγουρα θα ‘ρθουν καλύτερες μέρες και καλύτερες εποχές , μα αν δεν έρθουνε θα τις φέρουμε με κουβάλημα σηκωτές !

Το φως ξεπροβάλλει από τις μπαλκονόπορτες ,οι μυρωδιές της άνοιξης πλάθουν οντότητες κι ας τον χειμώνα ψάχναμε λύσεις σε πιθανότητες .

Καμιά συννεφιά μη σκιάζει τα μάτια σου οπού κι αν κοιτούν . Φτιαξ’τον ουρανό σου κι ώσπου να νυχτώσει τα αστέρια πάντα θα φανούν .

Άνθρωπος για άνθρωπο μπορεί να γίνει σπίτι , να’ναι η Ιθάκη, η Πηνελόπη , ταυτόχρονα να’ναι και η Κίρκη. Σου’ χει τύχει κάποιος να είναι για ώρες δίπλα σου και όμως ταυτόχρονα να εξακολουθεί να σου λείπει;

Πλάι μου βαδίζεις σαν δέντρο σκιερό

κάτω από έναν ήλιο δίχως ηλικία

τα μάτια σου είναι κρήνες ονείρου όπου παν

Γύρω από την σελήνη τριγυρνάνε και κρατιόμαστε από το ραπ και τους ανθρώπους που αγαπάμε.

Όσες καλές μέρες απέτυχα να φτιάξω ήρθαν σήμερα και σαν λουλούδι μπήκανε στο βάζο.

Κάθε πρωί να τις βλεπω όταν ξυπνάω και να ξέρω πως είμαι ένα τρένο απ’ότι αγαπάω.