Ozymandias

Είναι κάτι το οποίο σκέφτομαι συχνότερα απ'ο,τι παραδέχομαι, τόσο υπό το πρίσμα του παιδιού, όσο κι από το πρίσμα του -αρκετά- μελλοντικού γονέα.

Αφενός, επειδή δεν υπέθεσα ποτέ πως οι γονείς μου ήταν αδελφές ψυχές, αφετέρου επειδή θέλω πολύ να πιστέψω σε αυτό το ρομαντικό ιδεώδες. Η αγάπη ήταν για μένα το μεγαλύτερο ιδανικό -κι ακόμα είναι-, κάτι το οποίο είναι όχι μονάχα σπάνιο αλλά κάτι που με συγκινεί κι επηρεάζει σε βαθμό ασύμβατο με την γενικότερη φυσιογνωμία μου.

Κατ'επέκταση κι ίσως λόγω κάποιας προσωπικής αδυναμίας την οποία, ως τώρα αδυνατώ να αποταχθώ, είμαι ευεπηρέαστος από ερεθίσματα που πραγματεύονται την αγάπη, τον έρωτα και το πέρας των παραπάνω. Κάθε ιστορία για διαζύγιο, κάθε βιβλίο, κάθε ταινία για μια αγάπη πεπερασμένη, φέρνει την ιδέα πιο κοντά σε εμένα και τρομάζει το παιδί μέσα μου που θέλει να πιστέψει.

Αγαπάμε την επικράτηση της αγάπης γιατί συνιστά επανάσταση απέναντι στην πραγματικότητα. Γιατί επιβεβαιώνει τις ελπίδες μας - "Κι εγώ μπορώ να ανήκω. Κι εγώ μπορώ να είμαι εγώ. Κι εγώ μπορώ να αγαπηθώ".

Ανάλογα την στιγμή της ημέρας, η απάντησή μου σε κάθε ερώτηση θα διαφέρει. Άρα ίσως το μόνο σταθερό χαρακτηριστικό της φύσης μου είναι αυτό της αστάθειας και της μεταβλητότητας. Όσο κι αν επιθυμώ να μάθω, καταλήγω στο ότι πάντα κάποια ερωτήματα θα μένουν ακόρεστα, όπως φυσικά άλλες ανθρώπινες ανάγκες (η πείνα λ.χ.).

Ίσως είναι αδύνατο να λάβω απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα η οποία να με καλύπτει, για έναν εκ δύο λόγων:

α) είμαι εγώ (υπέρ)ευμετάβλητος

β) είναι ακόρεστη η φύση των ερωτήσεων - είναι ανθρώπινο το γνώρισμα της αδυναμίας στην απάντηση

Κάπως έτσι και γράφοντας για τούτο, απέκτησα το πλέον κατάλληλο έναυσμα προς συγγραφή, ακόμα κι αν το θέμα μέχρις προ ολίγου μου διέφευγε πλήρως. Πλέον, η έλλειψη θέματος καθίσταται σοβαρό θέμα κι η αρχή του παρόντος συνιστά όχι μόνο μείωση της αβεβαιότητας αλλά ταυτόχρονα προσέγγιση της επιτυχίας - ή ακόμα κατάκτησή της, αν θεωρήσει κανείς πως η συγγραφή από μόνη της ήταν ο σκοπός.

Εν ολίγοις, ως ενοχλητικός άνθρωπος, παρά το πλήθος των ταλέντων μου, επιχειρώ να κολλήσω λέξεις που συνδέονται υποτυπωδώς, με τρόπο ευχάριστο. Κάθε νόημα που μπόρεσες να συνάγεις, είναι υπ'ευθύνη σου, εφόσον εγώ κατά κανένα τρόπο δεν σε ώθησα προς ανάλογη κατεύθυνση.

Είναι παράξενο να συνυπάρχεις με κάποιον, όταν οι κοινές σας συνιστώσες λιγοστεύουν, μα η σχέση και τα συναισθήματα υπάρχουν ακόμα. Είναι διπλά παράξενο, όταν τα λοιπά μέρη της εν λόγω σχέσεως, έμμεσα ή άμεσα, σε συντηρούν με κάποιον τρόπο.

Κάθε διαφωνία συνοδεύεται από μια εσωτερικευμένη νότα ενοχής -τουλάχιστον για τον ευσυνείδητο άνθρωπο-, η οποία προσεγγίζει το κρεσέντο μα δεν το αγγίζει ποτέ, καθώς το ταβάνι ανεβαίνει συνεχώς.

Ακροβατώ συχνά στο λεπτό όριο μεταξύ αγάπης και μίσους για τον εαυτό μου. Συχνά - πυκνά, εφόσον τα δύο δεν είναι αμοιβαίως αποκλειόμενα, καταλήγουν να συνυπάρχουν, δυσκολεύοντας την κατανόηση μιας ευρύτερης κατεύθυνσης, χωρίς, ωστόσο, να σταματούν την πορεία προς εκείνη.

Είμαι ντετερμινιστής ως άνθρωπος, παρά ταύτα εξακολουθώ να δρω σαν ον με ελεύθερη βούληση, αφενός επειδή δεν δύναμαι να κατανοήσω την έκταση της αδυναμίας μου, αφετέρου επειδή δεν θέλω.

Η βεβαιότητα που με χαρακτηρίζει ως άνθρωπο κι η αισιοδοξία που με δέρνει βίαια -όσο κι αν αυτή δεν είναι εμφανής στα ευρύτερα πλαίσια των καθημερινών μου αλληλεπιδράσεων- είναι μια άμεση συνέπεια χρόνιας κατάθλιψης κι ανασφάλειας, που οδήγησαν σε ακλόνητη αυτοπεποίθηση και αρκετά κλονιζόμενη ευτυχία.

Είναι βέβαιο πως το μέλλον είναι αβέβαιο εκ φύσιν, μα παρά φύσιν εμφανίζω μια εμπιστοσύνη σε δεδομένα κι εαυτό. Σημείωσε, ξένε, πως δεν υπάρχει απολύτως τίποτα, δίχως χαρακτήρα, εκτός ίσως των αριθμών, καθώς είναι αυτορυθμιζόμενο σύστημα. Οτιδήποτε άλλο ενέχει την προσωπική σου πινελιά. Κάθε δεδομένο παύει να είναι τέτοιο μόλις το αντιλαμβάνεσαι, διότι η αντιληπτική σου διαδικασία είναι υποκειμενική - ακριβώς όπως το γούστο σου στο φαγητό και στο ποτό, το οποίο μάλλον θα έπρεπε να κόψεις.

Είμαστε συστήματα αξιολογικών αποκρίσεων που αδυνατούν να ΜΗΝ αξιολογήσουν άλλα συστήματα, δη όταν τα τελευταία συνιστούν κάποια πρόκληση προς τα πρώτα, με τρόπο άμεσο ή έμμεσο. Το ενδιαφέρον είναι πως είμαστε επιπόνως ενήμεροι για την παραπάνω διαδικασία, ωστόσο εξακολουθούμε να εμμένουμε στην ανωτερότητα της δικής μας πυραμίδας αξιών, ωσάν να ήμαστε όντα ανώτερα, που κατανοούν ενδότερα την ηθική κι είναι θαμώνες του καταστήματος "ο καλύτερος άνθρωπος".

Αδυνατώ να είμαι εγώ, δίχως να είμαι ενοχλητικός σε κάποιον βαθμό. Είμαι εκκεντρικός, πολύξερος, μιλάω με τρόπο παρόμοιο της γραφής μου, ντύνομαι με τρόπο αντίστοιχο της ομιλίας μου, είμαι απαράδεκτα φλύαρος ή ενοχλητικά άλαλος, δίχως ενδιάμεσα στάδια. Είμαι πιο ευαίσθητος από ο,τι θα ήθελα και πιο αναίσθητος από ο,τι πρέπει. Λιγότερο ηθικός απ'ο,τι μπορώ και πιο επικριτικός απ'ο,τι απαιτούν οι συνθήκες. Είμαι ένα ον ατελές το οποίο κρίνει τον εαυτό του με τρόπο ιδιαίτερα αυστηρό, σε βαθμό που δεν κατανοώ τον βαθμό της ισχύος όλων των παραπάνω ελαττωμάτων τα οποία αράδιασα.

Να μπορούσα να πιάσω το χέρι σου, δίχως να σκέφτομαι πως το δικό μου ιδρώνει. Όχι επειδή αηδιάζεις, διότι έχεις σαφώς υπογραμμίσει πως δεν αηδιάζεις. Αλλά είναι τέτοιο το δόλιο μου το κεφάλι, που ο φόβος πως θα αηδιάσεις κάποια στιγμή, με παγώνει και μ' εθίζει. Κι εσύ κάποια στιγμή θα πάψεις να μου δίνεις το χέρι σου, όχι επειδή αηδίασες ποτέ, αλλά επειδή δεν κράτησα το χέρι σου σφιχτά, από δικούς μου τρόμους.

Τι δεν θα 'δινα για να σου 'δινα, δίχως να μεταδίδω.

Κι άμα το χέρι σου κράτησε χέρια πιο στεγνά και πιο σφιχτά;

Κι άμα τα χέρια μου είναι τρύπια και δεν κρατούνε τίποτα;

Κι άμα τα χέρια μου πλάστηκαν απ'τον Θεό, να μην μπορούν να πιάνουν;

Πόσο εγωιστής θα ήμουνα, να συνεχίσω να σου δίνω τα άχρηστα μου άκρα, που κακώς νιώσανε κρύο; Πού δεν πρέπει να ζητούνε ζέστη.

Οπότε, μπορείς να φανταστείς πόσο ξένο μου φαίνεται, να έχω ταχυκαρδίες ή τρέμουλο απ'το άγχος, για πράγματα πλήρως κουτά και πράγματα όχι κουτά συνάμα.

Σαν με γνωρίσεις, θα σκεφτείς "να ένας άνθρωπος που δεν αγχώνεται για τίποτα" και η εντύπωσή σου αυτή, θα προκύψει απ'την ευφράδεια λόγου μου και την αξιολάτρευτη προσωπικότητά μου. Από μια γενικότερα συνειδητή μου προσπάθεια να φανώ όπως θέλω να φανώ. Και τις περισσότερες μέρες το πώς θέλω να φανώ, είναι αυτό που είμαι αλλά κάποιες άλλες αυτό που είμαι αλλάζει σε μια μορφή ακατάπαυστης παράνοιας και νευρικότητας, έναντι μιας συμπαγούς μάζας αυτοπεποίθησης.

Θα θυμηθώ το πιο μικρό πράγμα, το οποίο με την σειρά του, θα μου θυμίσει 20 ακόμα -που πρέπει να κάνω ή έχω κάνει ή δεν έχω κάνει ή μου έχουν κάνει ή δεν μου έχουν κάνει. Θα νιώσω τίμιος κι ειλικρινής και ταυτόχρονα παράλογος.

Είμαι παράλογος φυσικά. Παρανοϊκός ακόμα. Αλλά είμαι συνάμα ειλικρινώς ανεπαρκής κι ομολογουμένως φοβικός για την ανεπάρκειά μου. Κι αν δεν σου κάνω ρε ψυχή μου και το δεις και πάρεις τα βουνά κι εγώ μείνω στα ποτάμια; Κι άμα σε πλάνεψα με αταξία όμορφη μα σου έδωσα αταξία άμορφη;

It has indeed been a while since I last wrote to/for you. I have no proper excuse. Unlike the frequency of my writings, my love for you has grown more still - despite my thinking it to be impossible.

Ever since I met you, my life has grown hopeful. I have grown excited. I've felt like a child - and it's quite evident not only by my humour (that you seem to enjoy for whatever reason) but also the lengths I reach, to express myself - despite my absolute predisposition to remain a quiet storm of spiralling emotions. For that, I am most grateful, because I can only imagine how tiring my rumblings must be and how unattractive that side of me is.

It has been centuries since I last wrote poetry about you and despite my knowing that it's to be subpar and undeserving in comparison to your grace, I ask that you allow me to sincerely express myself, in an attempt to broaden the ways I demonstrate my love and appreciation for you;

I am a man with a broken leg, admiring the most wonderful of mountains, listening to the birds singing and the water running from the purest of sources, watching the trees grow and the animals make love, hoping to climb and reach the top, where the soul of the mountain lies.

And I know that the mountain sees me. And I can feel it send its winds to caress my face and I know that it sends its foxes to give me flowers. And I know that it wants me to climb and reach the top, so that my soul and nature become one.

My dearest mountain, my warmest light, know that each day, my leg heals. Know that I walk steadily in your direction, small as I am. Know that I'll reach your soul, no matter the distance and no matter the forces of nature that might oppose our wills.

My love for you is immense. No injury can hinder it. No element can subdue it. I walk with a cane and blisters in my feet - but I walk and I promise to find you.

Oh, how graceful you are. Oh how beautiful the distance is, for it tests our strength and patience - I proclaim its failure and our complete triumph over it. You are everything. Your elegance defines all valleys. Our longing for eachother defines all life. I'm in love with you and I'm in love with walking to you. Cast away all doubts - should there ever be any.

I love you more than my bad verses will ever be able to convey. I yearn for you.