Ozymandias

Είναι μέρες που γράφω, επειδή με σπρώχνω να αραδιάσω γράμματα το ένα μετά το άλλο.

Κάθε μέρα μου είναι ένα παιχνίδι σκάκι - κερδίζω κάποιες παρτίδες, χάνω άλλες. Σημασία έχει πως κερδίζω περισσότερες από όσες χάνω. Τουλάχιστον έτσι πιστεύω.

Ανοίγω ουρανούς και σκίζω θάλασσες. Τιθασεύω τον Βουκεφάλα πιο γρήγορα απ' τον Αλέξανδρο. Κάθε στιγμή μου είναι 12 άθλοι.

Δεν μισώ τίποτα. Εκτός από τα πράγματα που προσποιούμαι πως δεν μισώ.

Δεν χαίρομαι πάρα μόνο όταν θλίβομαι. Τότε μόνο αγαπώ την ζωή - γιατί τότε μόνο καταλαβαίνω πόσο την ζητάω απ'τον εαυτό μου.

Μου λείπουν πολλά πράγματα αλλά έχω περίσσεια εγωισμού. Θα έπρεπε να χαρίσω μέρος του αλλά είναι δικός μου - τον θέλω.

Δεν είμαι Ζαρατούστρα. Είμαι μια παρωδία του Κασπάροφ. Ένας κοντύτερος Ναπολέων.

Είναι κάτι το οποίο σκέφτομαι συχνότερα απ'ο,τι παραδέχομαι, τόσο υπό το πρίσμα του παιδιού, όσο κι από το πρίσμα του -αρκετά- μελλοντικού γονέα.

Αφενός, επειδή δεν υπέθεσα ποτέ πως οι γονείς μου ήταν αδελφές ψυχές, αφετέρου επειδή θέλω πολύ να πιστέψω σε αυτό το ρομαντικό ιδεώδες. Η αγάπη ήταν για μένα το μεγαλύτερο ιδανικό -κι ακόμα είναι-, κάτι το οποίο είναι όχι μονάχα σπάνιο αλλά κάτι που με συγκινεί κι επηρεάζει σε βαθμό ασύμβατο με την γενικότερη φυσιογνωμία μου.

Κατ'επέκταση κι ίσως λόγω κάποιας προσωπικής αδυναμίας την οποία, ως τώρα αδυνατώ να αποταχθώ, είμαι ευεπηρέαστος από ερεθίσματα που πραγματεύονται την αγάπη, τον έρωτα και το πέρας των παραπάνω. Κάθε ιστορία για διαζύγιο, κάθε βιβλίο, κάθε ταινία για μια αγάπη πεπερασμένη, φέρνει την ιδέα πιο κοντά σε εμένα και τρομάζει το παιδί μέσα μου που θέλει να πιστέψει.

Αγαπάμε την επικράτηση της αγάπης γιατί συνιστά επανάσταση απέναντι στην πραγματικότητα. Γιατί επιβεβαιώνει τις ελπίδες μας - "Κι εγώ μπορώ να ανήκω. Κι εγώ μπορώ να είμαι εγώ. Κι εγώ μπορώ να αγαπηθώ".

Ανάλογα την στιγμή της ημέρας, η απάντησή μου σε κάθε ερώτηση θα διαφέρει. Άρα ίσως το μόνο σταθερό χαρακτηριστικό της φύσης μου είναι αυτό της αστάθειας και της μεταβλητότητας. Όσο κι αν επιθυμώ να μάθω, καταλήγω στο ότι πάντα κάποια ερωτήματα θα μένουν ακόρεστα, όπως φυσικά άλλες ανθρώπινες ανάγκες (η πείνα λ.χ.).

Ίσως είναι αδύνατο να λάβω απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα η οποία να με καλύπτει, για έναν εκ δύο λόγων:

α) είμαι εγώ (υπέρ)ευμετάβλητος

β) είναι ακόρεστη η φύση των ερωτήσεων - είναι ανθρώπινο το γνώρισμα της αδυναμίας στην απάντηση

Κάπως έτσι και γράφοντας για τούτο, απέκτησα το πλέον κατάλληλο έναυσμα προς συγγραφή, ακόμα κι αν το θέμα μέχρις προ ολίγου μου διέφευγε πλήρως. Πλέον, η έλλειψη θέματος καθίσταται σοβαρό θέμα κι η αρχή του παρόντος συνιστά όχι μόνο μείωση της αβεβαιότητας αλλά ταυτόχρονα προσέγγιση της επιτυχίας - ή ακόμα κατάκτησή της, αν θεωρήσει κανείς πως η συγγραφή από μόνη της ήταν ο σκοπός.

Εν ολίγοις, ως ενοχλητικός άνθρωπος, παρά το πλήθος των ταλέντων μου, επιχειρώ να κολλήσω λέξεις που συνδέονται υποτυπωδώς, με τρόπο ευχάριστο. Κάθε νόημα που μπόρεσες να συνάγεις, είναι υπ'ευθύνη σου, εφόσον εγώ κατά κανένα τρόπο δεν σε ώθησα προς ανάλογη κατεύθυνση.

Είναι παράξενο να συνυπάρχεις με κάποιον, όταν οι κοινές σας συνιστώσες λιγοστεύουν, μα η σχέση και τα συναισθήματα υπάρχουν ακόμα. Είναι διπλά παράξενο, όταν τα λοιπά μέρη της εν λόγω σχέσεως, έμμεσα ή άμεσα, σε συντηρούν με κάποιον τρόπο.

Κάθε διαφωνία συνοδεύεται από μια εσωτερικευμένη νότα ενοχής -τουλάχιστον για τον ευσυνείδητο άνθρωπο-, η οποία προσεγγίζει το κρεσέντο μα δεν το αγγίζει ποτέ, καθώς το ταβάνι ανεβαίνει συνεχώς.

Ακροβατώ συχνά στο λεπτό όριο μεταξύ αγάπης και μίσους για τον εαυτό μου. Συχνά - πυκνά, εφόσον τα δύο δεν είναι αμοιβαίως αποκλειόμενα, καταλήγουν να συνυπάρχουν, δυσκολεύοντας την κατανόηση μιας ευρύτερης κατεύθυνσης, χωρίς, ωστόσο, να σταματούν την πορεία προς εκείνη.

Είμαι ντετερμινιστής ως άνθρωπος, παρά ταύτα εξακολουθώ να δρω σαν ον με ελεύθερη βούληση, αφενός επειδή δεν δύναμαι να κατανοήσω την έκταση της αδυναμίας μου, αφετέρου επειδή δεν θέλω.

Η βεβαιότητα που με χαρακτηρίζει ως άνθρωπο κι η αισιοδοξία που με δέρνει βίαια -όσο κι αν αυτή δεν είναι εμφανής στα ευρύτερα πλαίσια των καθημερινών μου αλληλεπιδράσεων- είναι μια άμεση συνέπεια χρόνιας κατάθλιψης κι ανασφάλειας, που οδήγησαν σε ακλόνητη αυτοπεποίθηση και αρκετά κλονιζόμενη ευτυχία.

Είναι βέβαιο πως το μέλλον είναι αβέβαιο εκ φύσιν, μα παρά φύσιν εμφανίζω μια εμπιστοσύνη σε δεδομένα κι εαυτό. Σημείωσε, ξένε, πως δεν υπάρχει απολύτως τίποτα, δίχως χαρακτήρα, εκτός ίσως των αριθμών, καθώς είναι αυτορυθμιζόμενο σύστημα. Οτιδήποτε άλλο ενέχει την προσωπική σου πινελιά. Κάθε δεδομένο παύει να είναι τέτοιο μόλις το αντιλαμβάνεσαι, διότι η αντιληπτική σου διαδικασία είναι υποκειμενική - ακριβώς όπως το γούστο σου στο φαγητό και στο ποτό, το οποίο μάλλον θα έπρεπε να κόψεις.

Είμαστε συστήματα αξιολογικών αποκρίσεων που αδυνατούν να ΜΗΝ αξιολογήσουν άλλα συστήματα, δη όταν τα τελευταία συνιστούν κάποια πρόκληση προς τα πρώτα, με τρόπο άμεσο ή έμμεσο. Το ενδιαφέρον είναι πως είμαστε επιπόνως ενήμεροι για την παραπάνω διαδικασία, ωστόσο εξακολουθούμε να εμμένουμε στην ανωτερότητα της δικής μας πυραμίδας αξιών, ωσάν να ήμαστε όντα ανώτερα, που κατανοούν ενδότερα την ηθική κι είναι θαμώνες του καταστήματος "ο καλύτερος άνθρωπος".

Αδυνατώ να είμαι εγώ, δίχως να είμαι ενοχλητικός σε κάποιον βαθμό. Είμαι εκκεντρικός, πολύξερος, μιλάω με τρόπο παρόμοιο της γραφής μου, ντύνομαι με τρόπο αντίστοιχο της ομιλίας μου, είμαι απαράδεκτα φλύαρος ή ενοχλητικά άλαλος, δίχως ενδιάμεσα στάδια. Είμαι πιο ευαίσθητος από ο,τι θα ήθελα και πιο αναίσθητος από ο,τι πρέπει. Λιγότερο ηθικός απ'ο,τι μπορώ και πιο επικριτικός απ'ο,τι απαιτούν οι συνθήκες. Είμαι ένα ον ατελές το οποίο κρίνει τον εαυτό του με τρόπο ιδιαίτερα αυστηρό, σε βαθμό που δεν κατανοώ τον βαθμό της ισχύος όλων των παραπάνω ελαττωμάτων τα οποία αράδιασα.

Να μπορούσα να πιάσω το χέρι σου, δίχως να σκέφτομαι πως το δικό μου ιδρώνει. Όχι επειδή αηδιάζεις, διότι έχεις σαφώς υπογραμμίσει πως δεν αηδιάζεις. Αλλά είναι τέτοιο το δόλιο μου το κεφάλι, που ο φόβος πως θα αηδιάσεις κάποια στιγμή, με παγώνει και μ' εθίζει. Κι εσύ κάποια στιγμή θα πάψεις να μου δίνεις το χέρι σου, όχι επειδή αηδίασες ποτέ, αλλά επειδή δεν κράτησα το χέρι σου σφιχτά, από δικούς μου τρόμους.

Τι δεν θα 'δινα για να σου 'δινα, δίχως να μεταδίδω.

Κι άμα το χέρι σου κράτησε χέρια πιο στεγνά και πιο σφιχτά;

Κι άμα τα χέρια μου είναι τρύπια και δεν κρατούνε τίποτα;

Κι άμα τα χέρια μου πλάστηκαν απ'τον Θεό, να μην μπορούν να πιάνουν;

Πόσο εγωιστής θα ήμουνα, να συνεχίσω να σου δίνω τα άχρηστα μου άκρα, που κακώς νιώσανε κρύο; Πού δεν πρέπει να ζητούνε ζέστη.