კარპე დიემ

მიკვირს,

როცა ამბობენ,

ჯერ ისევ ცრემლიანი თვალებით,

ტკივილები კვდებიანო

და

უხარიათ.

მიკვირს,

რადგან ყველა ტკივილი,

რომელიც ჩემში იყო

და

მოკვდა,

ვერ მივაქციე ყურადღება,

ვერ გამოვასვენე გარეთ,

ვერ ავუგე წესი,

ვერ დავუტირე

და

ვერ დავმარხე.

ყველა ტკივილი,

რომელიც ჩემში იყო

და

მოკვდა,

ძალიან ნელა

და

მძაფრად გაიხრწნა.

მათი საშინელი სუნი

ჯერ კიდევ შერჩენილი აქვს ჩემი სულის ბათქაშჩამოყრილ კედლებს,

მეშინია,

ერთ დღესაც გულში ჩამიკრა

და

იგრძნო,

მაშინვე მკვდრეთით აღსდგებიან.

მათ ვეღარავინ ანუგეშებს,

მათ ვეღარავინ გაიზიარებს,

მათ ვეღარავინ დანებდება,

მათ ვეღარავინ მოითმენს.

ისინი მხოლოდ უნდა გახსოვდეს,

როგორც

სიბერეში შესულს უკანდასაბრუნებელი გზა.

ნუ ჩაიხედავ ჩემს თვალებში,

ჩემი თვალები ტკივილების სასაფლაოა.

ისეთნიც არსებობენ, ყველანაირ წვრილმანს რომ ყურადღებას აქცევენ და მათი მოკვლა ერთი სიტყვითაც შეიძლება...

რომ

რაღაც შეიცვალა ~

მიზეზს ეძებ

და არა

იმ რაღაცას

რაც ვერ გაგიგია.

თუნდაც ის,

რომ თქვენ

დატოვეთ ერთმანეთი

მუსიკის ფონზე

და

თუნდაც ის,

რომ ერთმანეთი

ჰაერზე მეტად გენატრებათ ~

წყალში დახრჩობის დროს,

არაა საკმარისი

აგრძელებდეთ

წყალქვეშ ყოფნას,

რადგან

ყოველთვისაა გამოსავალი

სიღრმეს და

გააცოცხლეთ სიყვარული დედამიწაზე როგორმე.."

"სიყვარულთან ერთად, თუ სიყვარულის გარდა ამ ქვეყანაზე არსებობს ბედისწერა, რომელიც ყველაფერს თუ არა, თითქმის ყველაფერს განაგებს ადამიანის ამქვეყნურ შარაგზაზე, ზოგისთვის რომ მართლა შარაგზა არის და ზოგისთვის კი, მიხვეულ – მოხვეული, ეკლიანი ბილიკი. სიყვარული კი ისეთი ღვთიური გრძნობაა, გინდა შარაგზაზე იდგე და გინდა მიხვეულ – მოხვეულ, ეკლიან ბილიკზე, ამ გრძნობას უიღბლოს ვერ უწოდებ, იმიტომ რომ ის სიყვარულია!"

"არც მე და არც შენ.. არავინ ურტყამს ისე ძლიერად, როგორც ცხოვრება. მნიშვნელობა არ აქვს შენ როგორ დაარტყამ, მთავარია დარტყმას როგორ აიტან და მერე როგორ გააგრძელებ მოძრაობას.. რამდენს აიტან... ისე, რომ მოძრაობა გააგრძელო."