Mavinintonu

Bir insanı yaralarıyla kabul etmek, onu sarmayı istemek ve onu iyileştirirken en çok kendinin yara alacağını ve sonra yarı yolda bırakılacağını bilmek.

böyle merdivenleri ikişer üçer çıkartan heyecana,yoldaki kediye köpeğe ağaca kuşa selam verdirten bir mutluluğa ihtiyacım var.

elbette karşılaşmalıyız bir gün yolda sen başını öne eğmelisin ben başımı öte yana çevirmeliyim, birbirimizi hiçbir zaman görmemiş gibi yaparak yürümeliyiz ayrı ayrı yerlere doğru düşüp parçalanan bir pusula nasıl göstermezse artık hiçbir yönü

5 yaşımdandır ölmek istiyorum

“peki sen bu resmin neresinde yer alıyorsun?” dedi. “ben çerçeveyim” dedim. kırılıp, resim düşünceye kadar fark edilmem.

vay efendim çiçeğin yerini değiştirince küsüyormuş bizim hayatımızı kaydırdılar sesimizi çıkartmadık.