Akl-ı Evvel

Kudüs müslümanlarındır ama hangi Müslümanların?

.

.

İnsan çokça hayat ve bir de ölümdür.

.

.

lydiniz sâid,

Ömrünüz mezîd,

Her rûzunuz bir ıyd olsun.

.

.

|Bugün Allah için ne yaptın?

.

.

Hoşçageldin, gönüllere şifa getirdin.

Şimdi bizden razı olarak git ey mübarek ay

Elveda Ya Şehr-i Ramazan

.

.

.

.

Bazı fotoğraflarda yer alamamak üzüyor insanı.

Aslında fotoğrafta olmaktan çok o anda sevdiklerinle birlikte olamıyor olmak acıtıyor insanın yüreğini

Fotoğrafı ben çekiyor olsaydım o karede yine ben olmasaydım lakin o anda o hatıralar yaşanırken bende orada olabilseydim kâfiydi benim için.

Ah sevgili dost, ne gelirki beşerin elinden

Dünya hasretlerle âlûde.

.

.

İnsan sevilmekten çok anlaşılmayı istiyordu belki de

Zira anlaşılmak sevmekten binlerce adım öte de

Seni ölesiye seven insanların seni anlamayışı zor imtihan.

Kim anlar peki insanı en çok?

Rabbi!

Şah damarından daha yakın olan bir Zâttan başkası anlayabilir miydi insanı tam manasıyla?

Anlayamazdı elbette; yeri, göğü ve tüm kalpleri yaratandan başkası anlayamazdı elbette

Anlamasını beklemek hataydı bu yüzden.

Anlaşılmak isteyen Rabbine gitsindi.

...

.

.

Kimim ben?

İnandığım mı yaşadığım mı?

Ben miyim bu?

Gökyüzüne bakan bu gözler benim mi?

Duyduklarım sahici mi?

Peki yaşanan bu hissiyat karmaşası da mı benim kalbimin ürünü?

Sahi kimim ben sevgili dost?

Neyim, neciyim?

Nereden geliyor, nereye gidiyorum?

Bu yürüdüğüm yol benim mi?

Ayaklarım basıyor mu sağlam?

Aynı şeyi hem delicesine isteyen hem de aynı şeyden son sürat kaçan da mı benim?

Nedir bu dengesizlik, nereden gelir, çaresi nedir?

Sevgili dost, ne olacak bu bilinmezlikler?

Kim verecek bu suallerin cevabını?

Ah sevgili dost!

Ben beni bulabilsem keşke.

.

.

Bir dağınıklık,

Bir Ağustos yorgunluğu

var parmak uçlarımda.

.

.

Her şeyi sürükleyen deli bir su gibi akıp gidiyor zaman.

.

.

.

.

Dünkü güneşle bugünkü çamaşır kurutulmaz.

.

.