AKELIC

สิ่งที่ทำให้เขาหลงรักฮวัง มินฮยอนคือรอยยิ้มอ่อนละมุนที่ประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาและความอบอุ่นของแววตาที่สบมองกลับมาทุกครั้งที่สายตาของพวกเขาพบกันโดยบังเอิญ แต่ในครั้งนี้ ดวงตาที่จ้องมองกลับมานั้นไร้ความอ่อนโยนดังเช่นเคย มันเหมือนกับมีแต่ความตื่นตะลึงและขยาดกลัว แน่ล่ะ ใครจะไม่ขยะแขยงร่างที่หลงมัวเมากับราคะจอมปลอมเช่นนี้ น้ำตาที่เคยหยุดพรั่งพรูออกมาจากนัยน์ตาเรียวรี มันไม่ใช่จากเพราะความอึดอัดหรือกระสันแต่มาจากความเจ็บปวดรัดที่อวัยวะข้างในอก เสียงสะอื้นหอบกลับมาเติมเต็มความเงียบของห้องอีกครั้ง ร่างที่แข็งทื่อไปเมื่อครู่สั่นเทิ้ม ดงโฮชันเข่าของเขาขึ้นกอดบนเก้าอี้ที่นั่งอยู่ ใบหน้ากดซุกลงเพื่อซ่อนสีหน้าและหยาดน้ำที่เปรอะเปื้อนบนใบหน้าเขา ความหวาดกลัว เสียใจ อึดอัดผสมปนเปในหัวใจและร่างจนชายหนุ่มไม่อาจคิดหาทางออกให้ตนได้ เขารู้สึกราวกับทุกสิ่งได้พังทลายลงในวินาทีที่เขาสบตากับมินฮยอน ร่างผอมที่เป็นผู้ก่อสถานการณ์ยังคงมีรอยยิ้มยกอยู่บนริมฝีปากของเขา จงฮยอนก้มลงส่งเสียงปลอบข้างใบหูนิ่มแผ่วเบาในขณะที่ดวงตายังคงไม่ละจากใบหน้าของผู้ช่วยอีกคน ความกราดเกรี้ยวที่ฉายเต็มเปี่ยม มือสากสอดไล้ไปตามแผ่นอกหนาที่กระเพื่อมถี่แล้วเอื้อมแตะลงบนรูที่ช้ำแดง จงฮยอนสอดนิ้วเข้าไปแหวกมันออกห่างจากกันกว้างอีกครั้ง การกระทำของเขาทำให้ร่างสูงผวาเกร็งแต่ด้วยความโศกทำให้ดงโฮไม่มีกะจิตกะใจที่จะเอ่ยห้ามปราม ในตอนนี้ความสนใจของเขาเองก็ไม่ได้อยู่ที่ของเล่นชิ้นนี้เท่าใดนัก แต่มันไปอยู่กับปฏิกิริยาของคนที่ดูท่าจะอึดอัดไม่แพ้กันเสียมากกว่า มินฮยอนพยายามที่จะปลดล็อคกุญแจมือที่ตรึงข้อมือของเขาไว้ ดวงตาสีเข้มเป็นประกายโรจน์เมื่อเห็นชายหนุ่มถูกรุกราน ยาทรงกลมสองเม็ดถูกสอดเข้าไปในร่างของเขา ความร้อนของผนังนุ่มทำให้มันละลายหายไปโดยง่าย ดงโฮค่อยๆช้อนใบหน้าเงยตามมือที่ดันคางของเขา สีหน้าที่เบะและเจ็บปวดนั่นทำให้อารมณ์และความสนุกของจงฮยอนเพิ่มขึ้นทวีคูณ "!" เสียงสำลักของคนตัวอวบดังขึ้นเมื่อเข็มขัดกดรัดรอบลำคอของเขา การกระตุกเรียกเบาๆทำให้ดงโฮสำนึกได้ว่าตนยังคงอยู่ในสถานะสัตว์เลี้ยงของอีกฝ่ายอยู่ มือหนายกขึ้นปาดคราบน้ำที่เกาะติดอยู่บนใบหน้าพร้อมกับร่างของเจ้าของมันที่ยันตัวขึ้นยืนเดิมตามแรงดึง จงฮยอนผลักเขาให้ทรุดลงต่อหน้าร่างของชายหนุ่มร่างโปร่ง ใบหน้าของเขาถูกจับให้ซบแนบลงบนเป้ากางเกง เขารู้ดีว่าตนจะถูกสั่งให้ทำอะไรเป็นลำดับถัดไปแต่ดงโฮไม่ต้องการที่จะทำมัน เสียงกรีดร้องจึงดังขึ้นจากแรงบีบที่ท่อนเนื้อร้อนแข็งเพื่อเป็นการลงโทษ นัยน์ตากลมหลุบมองคนที่สั่นไปทั้งร่างด้วยความต้องการและความเจ็บปวด จริงอยู่ที่ว่าการที่อีกฝ่ายดื้อมันทำให้เขาสนุกอยู่บ้างแต่ก็ทำให้รำคาญในเวลาเดียวกัน มือหยาบขยับจิกเรือนผมสีเข้มและดึงขึ้นเพื่อให้ใบหน้าคมเงยสบกับใบหน้าของมินฮยอน "ตอนนี้ผู้ช่วยฮวังกำลังมองคุณอยู่นะ" เสียงแหบต่ำกระซิบบอก จากยอดอกที่แข็งชันและสะโพกมนที่บิดเร่าทำให้ชายหนุ่มพอจะทราบว่าไม่นานความยั้งคิดของดงโฮจะถูกกลืนกินด้วยฤทธิ์ของยากระตุ้นความต้องการสองเม็ดนั่น สิ่งที่เขาต้องทำในตอนนี้จึงมีเพียงแค่เอ่ยกระตุ้นเท่านั้น "ของๆเขา… ก็ตื่นตัวขึ้นเพราะคุณ" มือกร้านกดแนบมือหนาที่ชื้นเหงื่อและสั่นเทิ้มให้ยกแตะวางลูบลงบนส่วนที่โป่งพองของมินฮยอน มันแข็งดุนขึ้นในทันทีที่ฝ่ามือของคนตัวอวบประทับลูบลง "ไม่อยากลองชิมมันรึไง หืม?" ร่างโปร่งสบถในใจออกมาเมื่อดวงตาสีอ่อนของชายหนุ่มตรงหน้าเขาหลุบต่ำแล้วช้อนขึ้นมอง แววตาที่ตื่นกลัวถูกย้อมด้วยความฉ่ำเยิ้มจากความใคร่ ศีรษะของดงโฮถูกกดลงให้ใบหน้าแนบกับกางเกงของเขาอีกครั้ง ความเปียกแฉะของหยาดน้ำหนืดอันหยดจากเรียวปากบางยิ่งกระตุ้นให้ท่อนเนื้อร้อนภายใต้ผ้าของเขาแข็งขืนมากกว่าเดิม "…" ความรักของฮวัง มินฮยอน.. ที่.. ยังไงก็ไม่ได้มีทางได้มา รสชาติของฮวัง มินฮยอน.. เซ็กส์ของฮวัง มินฮยอน.. ที่.. อยู่ตรงหน้า สายตาของฮวัง มินฮยอนที่มองแต่ฉันคนเดียว.. อา.. ของฉันคนเดียว ♥︎♥︎♥︎ ลิ้นแดงชื้นส่งแลบเลียเรียวปากนิ่มก่อนที่ฟันคมจะกัดลงบนซิปแข็งเบื้องหน้า ดงโฮดึงมันลงพร้อมกับปลดกระดุมด้านบนแล้วเกี่ยวเอากางเกงที่เกะกะตนออกให้พ้นทาง ดวงตาเยิ้มราคะเป็นประกายระยับในยามที่สบกับแก่นกายร้อนใต้ชั้นในสีเข้ม เขาใช้ฟันกัดดึงขอบมันออกแล้วยกมือขึ้นกอบกำรอบอวัยวะเพศของร่างโปร่ง จงฮยอนมองคนที่สติจมดิ่งไปกับความต้องการโดยสมบูรณ์ด้วยรอยยิ้มขัน เขาปล่อยให้ดงโฮอมกลืนสิ่งที่ตนปราถนามานานในขณะที่ตัวเองกลับมาให้ความสนใจกับช่องทางด้านหลังของอีกฝ่าย เสียงดูดเม้มดังสลับกับเสียงครางในลำคอเมื่อผนังนุ่มในร่างของชายหนุ่มถูกกดเขี่ยอีกครั้ง หยาดน้ำที่คลอบนนัยน์ตาเรียวกลิ้งหล่นลงแนบแก้มและโคนขาของผู้ช่วยหนุ่มจากการเอ่อล้นจากความวูบโหวงในร่างกายและลำคอที่ถูกเติมเต็ม อร่อย ♥︎ อร่อย ♥︎ อร่อย ♥︎ น้ำของนาย มอบมันให้ฉัน ♥︎♥︎ ร่างโปร่งกระตุกเกร็ง เขาคำรามเสียงต่ำในลำคอ ผ้าที่ถูกพันคาดปากชุ่มด้วยน้ำลายจนบางส่วนไหลหยดลงบนหน้าท้องและใบหน้าคม มินฮยอนเหลือบตามองคนที่กลืนน้ำกามของเขาลงลำคอด้วยสีหน้าที่อิ่มเอม เสียงหัวเราะแสลงหูที่ดังขึ้นจากหัวหน้าตนนั้นทำให้เขาหันขวับไปมอง ในขณะที่ดงโฮกำลังทำความสะอาดแล้วเล็มเลียสร้างความตื่นตัวให้เขาอีกครั้ง สายตาของชายหนุ่มก็จดจ้องกับรอยต่างๆบนเรือนร่างแข็งแรง มันไม่ได้มีเพียงรอยกัดและจูบเท่านั้น แต่กลับมีทั้งรอยกรีด รอยไหม้จากบุหรี่ รอยช้ำจากการถูกถีบเตะหรือชก ความโกรธก่อเกิดขึ้นในใจของเขายิ่งกว่าเดิม ชายหนุ่มพยายามสะบัดข้อมือของตนให้หลุดออกจากกุญแจมือที่ล็อคเอาไว้แต่เขาก็ต้องชะงักเมื่อเพื่อนร่วมงานขยับกายขึ้นนั่งคร่อมลงบนตัก "มินฮยอนอา♥︎" ดงโฮกล่าวเรียกเขาเสียงพร่า ดูเหมือนว่าร่างสูงจะได้ลืมเจ้านายของตนไปเป็นที่เรียบร้อย การกระทำข งเขาในตอนนี้นั้นมาจากความต้องการของตนล้วนๆ ชายหนุ่มกดร่างของตนให้รูคับแคบกลืนกินท่อนเนื้อร้อนลงในคราเดียว เสียงครางและความคับแน่นภายในทำให้มินฮยอนกัดผ้าในปากของเขาอย่างรุนแรง ท่อนแขนล่ำยกกดวางบนไหล่ผอมบาง ชายหนุ่มที่ขยับสะโพกบดเบียดลงบนร่างเขาเอื้อมมือปลดมัดของผ้าที่ปิดกั้นเสียงของเขาออก มินฮยอนคำรามออกมาอีกครั้ง ผนังอ่อนนุ่มที่ตอดรัดและการบำเรอที่ดงโฮมอบให้เขานั้นไม่อาจปฏิเสธได้ว่าสร้างความสุขสม "ดง.. โฮ.." "มิ— อ๊าา มินฮยอน.. มินฮยอนอาา... ♥︎" เสียงครางหวานฉ่ำเด่นชัดในหูของเขาในขณะที่ใบหน้าคมที่เต็มไปด้วยความลุ่มหลงโน้มเข้าใกล้ มินฮยอนมองเรียวปากแดงที่เอ่ยเรียกชื่อตนซ้ำไปมา ชายหนุ่มกดใบหน้ายื่นเข้าใกล้เพื่อมอบจูบปิดประทับลงบนกลีบปากเยิ้มน้ำใสนั่น จุมพิตที่เขาใฝ่หามานานทำให้ชายหนุ่มคว้าและกอบโกยมันให้ได้มากที่สุด ฝ่ามือกร้านขยับสอดโอบรอบลำคอและศีรษะของร่างโปร่ง แผ่นอกเปลือยกดแนบกับเสื้อเชิร์ตชื้นเหงื่อจนไร้ช่องว่าง เสียงดูดดุนริมฝีปากดังสลับกับเสียงท่อนเนื้อที่กดกระทบกัน แต่ช่วงเวลาแห่งความสุขนั้นไม่ได้อยู่กับเขานานนัก "ลืมฉันไปรึเปล่า?" "?!!!" ความหอมหวานที่เขาได้ลิ้มรสเมื่อคู่แปลเปลี่ยนเป็นความเจ็บปวดในทันที ร่างสูงผวาเฮือกและกรีดเสียงร้องออกมาลั่น เล็บกดจิกลงบนแผ่นหลังของมินฮยอนในขณะที่หยาดน้ำตาร่วงลงมาจากนัยน์ตาเรียวไม่ขาดสาย ช่องทางแคบที่ถูกเติมเต็มจากชายหนุ่มอีกคนหนึ่งทำให้เขาจุกและอึดอัด แก่นกายทั้งสองที่กดสอดพร้อมกันเรียกการไอสำลักจากดงโฮ "จ— เจ็— อ๊า! ห— หัวหน้— อึ๊ก! ไม่! มันเจ็— อ— อ๊าาา!!" แม้จะมีเพียงจงฮยอนที่ขยับกายกระทั้นใส่ร่างของเขาแต่มันก็ทำให้ความกระสันเพิ่มทวีคูณจากความคับแน่นในร่างกาย ความทรมาณและความสุขสมที่ราวกับเหรียญคนละด้านนั่นทำให้หัวของชายหนุ่มร่างหนาว่างเปล่า เขาทำได้เพียงร้องสะอื้นและส่งเสียงครางออกมาอย่างสุดกลั้น สะโพกมนถูกจับยกและกดลงจนช่องทางแคบกลืนกินแท่งเนื้อจนมิด "อ๊— อ๊าา! เจ็— ♥︎ อาา ตรงนั้— อ๊าาา! มิ— จงฮ— ♥︎♥︎" มินฮยอนขบริมฝีปาก ผนังอ่อนนุ่มและท่อนเนื้อที่เสียดสีกับของเขานั้นสร้างความกระสันจนเขาเกือบจะเสร็จในตอนที่อีกฝ่ายแทรกกายเข้ามา นัยน์ตาสีเข้มตวัดสบกับใบหน้าขอบผู้ที่อยู่ด้านหลังคนที่กอดเขาอยู่ จงฮยอนสบมองเขาตอบกลับมาพร้อมรอยยิ้มหยัน แต่จากสีหน้าอีกฝ่ายแล้วดูท่าชายหนุ่มก็คงจะคลั่งไปกับความคับแน่นนี่เช่นกัน หยาดเหงื่อที่ประดับทั่วร่างกายของพวกเขาทำให้มินฮยอนสามารถหมุนมือของตนให้หลุดออกจากกุญแจมือได้แม้ว่าจะต้องเสียเลือดไปซักเล็กน้อยก็ตาม "ฮึ— อ๊ะ— มินฮ.. ยอ—!" ชายหนุ่มโอบกอดรัดคนที่จมดิ่งไปกับเซ็กส์โดยสมบูรณ์แล้วกระแทกเข้าไปในร่างกายของอีกฝ่าย ใบหน้าหล่อเหลาขยับพรมจูบลงบนแผ่นอกที่แอ่นรับเรียวปาก มือสากลากแตะจากสะโพกไปที่เอว หน้าท้องแล้วหยุดลงที่ท่อนเนื้อเครียดขึง เรียวนิ้วเกี่ยวจับปลายริบบิ้นแล้วกระตุกดึงมันออกในทันที "!!!!" เมื่อสิ่งที่ยับยั้งความอัดอั้นถูกคลายออกโดยไม่ทันตั้งตัว น้ำกามคาวจึงปลดปล่อยออกมาทันทีเป็นจำนวนมาก ร่างของเจ้าของมันเกร็งวูบ ดงโฮไม่ได้กรีดครางหรือบิดเร่า เขาตัวชาวาบ ใบหน้ากดซบลงเข้ากับชายร่างโปร่งที่เกร็งกอดตนไว้เช่นกัน เรียวปากบางอ้าค้างและปิดลงในตอนที่ส่วนหัวของท่อนเนื้อไร้ของเหลวพวยพุ่งออกมา "อ.. อาา" เสียงครางแผ่วดังขึ้นในขณะที่สติของดงโฮเริ่มเลือนหาย การถูกบังคับไม่ให้ปลดปล่อยเป็นเวลานานและได้เสร็จสมโดยไม่มีสัญญาณทำให้ร่างกายของเขาเริ่มจะน็อคจากความเหนื่อยและอ่อนเพลีย ชายหนุ่มตัวสั่นระริก น้ำกามที่หลั่งออกมาเมื่อครู่นั้นมากจนแทบเหมือนกับเขาปัสสาวะ นัยน์ตาสีไม้เริ่มปรือหรี่หลับลง แต่มันต้องเบิกโพลงกว้างอีกครั้งเมื่อแก่นกายทั้งสองในช่องทางนุ่มนั่นขยับกระแทกอย่างรุนแรง "หยุ— อ๊าาา! ไม่! อย่าเพิ่— อ๊าาา! อ๊—! ฉั— ฉันไม่— อาา อย่า! ฉัน— อึ๊ก! ฉันจะตา— อ๊าาา!" คำห้ามปรามไม่อาจหยุดยั้งคนสองคนที่โดนตอดรัดอย่างรุนแรงได้ ทั้งจงฮยอนและมินฮยอนต่างต้องการที่จะฉีดพ่นของเหลวขุ่นเช่นกัน เสียงครางสั่นพร่า หวีดแหลมและคำรามต่ำต่างดังสลับกันในห้องจนกระทั่งทั้งสามถึงจุดสิ้นสุดของอารมณ์ น้ำหนักที่เพิ่มขึ้นเล็กน้อยทำให้ผู้ช่วยร่างโปร่งรู้สึกตัว เขาเหลือบมองใบหน้าคมที่ซบลงบนบ่าตนอย่างหมดกำลัง ดงโฮหมดสติไปเรียบร้อยแล้วซึ่งมันไม่ใช่เรื่องที่เขาแปลกใจเลยซักนิดเดียว มินฮยอนผ่อนลมหายใจแผ่ว ทั้งเซ็กส์และจูบครั้งแรกของเขากับอีกฝ่ายทำให้แน่ใจในความรู้สึกหนึ่ง เขากดปลายจมูกหอมลงที่แก้มชื้นเหงื่อก่อนที่จะเบนสายตามองคนที่ซบหน้าผากลงบนแผ่นหลังของดงโฮด้วยสีหน้าราบเรียบหากแต่แววตากลับเป็นประกายกร้าว มือกร้านยกขึ้นและเอื้อมผลักแผ่นอกของจงฮยอนให้ถอยห่างจากร่างของชายบนตักเขา "เขาเป็นของฉัน" ร่างผอมแค่นหัวเราะให้กับประโยคนั่นพร้อมกับถอนกายออกมาจากร่างของดงโฮ นิ้วเรียวแตะปาดคราบน้ำขุ่นที่ไหลเปรอะตามแล้วยกขึ้นให้อีกฝ่ายได้เห็น "เป็นทั้งของนายและของฉัน" มินฮยอนมองน้ำกามที่ผสมของตนกับของอีกคนด้วยแววตาที่ทอประกายมากกว่าเดิม ลำแขนแข็งแรงโอบรัดเอวสอบของคนตัวอวบให้แน่นขึ้น เสียงนุ่มทุ้มขยับเอ่ยลอดไรฟัน ความโกรธแค้นในใจของเขาใกล้จะปะทุเต็มทน "เคยเป็นของนาย ตอนนี้เขาเป็นของฉันคนเดียว" สีหน้าของชายหนุ่มทำให้จงฮยอนล้มเลิกความคิดที่จะแกล้งยั่วอารมณ์แต่โดยดีเนื่องจากหากกระทำต่อไปมันคงไม่ใช่เรื่องสนุกอีกเสียแล้ว เขายกมือขึ้นโบกไกวเชิงยอมจำนนแล้วจัดการทำความสะอาดตนให้เรียบร้อยโดยที่ยังมีสายตาของลูกน้องจ้องเขม่นขู่ หัวหน้าแผนกหนุ่มจัดแจงเสื้อผ้าของตนก่อนที่จะเดินเข้าใกล้เตียงนั่นอีกครั้ง เขาเมินต่อมือที่ยกขึ้นกำคอเสื้อแล้วเอื้อมลงถอดเข็มขัดที่ดงโฮสวมใส่บนลำคอออก นัยน์ตาสบมองร่างเปลือยเปล่าที่ถูกจัดให้นอนพักลงกับเตียง ปลายนิ้วกดไล้แผ่วที่พวงแก้มกลมก่อนที่เจ้าของมันจะหันไปสบตากับคนที่ยังมีสติอยู่ "ดูแลอดีตสัตว์เลี้ยงของฉันให้ดีล่ะ" มินฮยอนส่งเสียงหัวเราะขึ้นจมูกแล้วปัดมือของเขาทิ้ง ชายหนุ่มไม่ได้คิดถือความกับท่าทางนั่นก่อนจะหมุนตัวก้าวเดินไปที่ประตู อา ไม่สิ ต้องไม่ใช่ประโยคนั้น แต่ควรเป็น ดูแลของๆนายที่ฉันขโมยมาเลี้ยงดูให้ดี มากกว่า เพราะเขาต้องการจะเป็นของนายตั้งแต่ตอนแรกแล้ว ฮวัง มินฮยอน . . . . . "น่าสงสารนะครับที่ต้องสูญเสียสัตว์เลี้ยงไปแบบนั้น" เสียงเอ่ยทักทำให้เขาหันไปมองเจ้าของมัน จงฮยอนเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นอีกฝ่าย ชายหนุ่มขมวดคิ้ว สีหน้ายุ่งๆของเขาทำให้ร่างผอมหัวเราะคิก "กำลังพูดถึงอะไร ชเว มินกิ?" เด็กฝึกงานร่างบางขยับยิ้มหยัน ใบหน้าที่ออกไปทางหวานโน้มเข้าใกล้คนที่นั่งดื่มอยู่ที่บาร์ นัยน์ตากลมโตจดจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาอีกคู่ก่อนที่จะหลุบต่ำลงมองริมฝีปากของเขา "ผมไม่ชอบใช้วิธีที่คุณขู่สัตว์เลี้ยง อ่า ไม่สิ อดีตสัตว์เลี้ยงของคุณเท่าไหร่ แต่ว่า.." จงฮยอนนั่งนิ่งมองปลายนิ้วที่แตะไล้กลีบปากของตนก่อนจะเหลือบสายตาตามเมื่อมินกิยกมันกลับแล้วแตะลงบนเรียวปากของตัวเอง รอยยิ้มเหยียดที่ถูกเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มหวานละมุนทำให้เขาใจกระตุกไปวูบหนึ่ง "ถ้าไม่อยากให้ใครรู้เรื่องนั้น ก็มาเป็นสัตว์เลี้ยงของผมซะนะครับ หัวหน้าคิม♥︎"

คัง แบคโฮเคยมีความลับที่ไม่มีใครรู้ จนกระทั่งถึงวันที่เขาถูกจับได้โดยหัวหน้าแผนก คิม จงฮยอน หากใครได้ยินชื่อหรือพอจะคุ้นหน้าตาก็คงจะกล่าวเป็นเสียงเดียวกันว่าคุณหัวหน้าแผนกผู้นี้นั้นเป็นผู้นำที่แสนจะไร้ที่ติ มีทั้งความสามารถ หน้าตา และจิตใจที่งดงามหาใครเปรียบไม่ได้ ตัวของเขาเองก็เคยเชื่อเช่นนั้นและคงจะเชื่อต่อไปหากเหตุการณ์ในวันนั้นไม่เกิดขึ้น วันที่เขาถูกจับได้ว่ากำลังสำเร็จความใคร่บนโต๊ะของผู้ช่วยฮวัง ดงโฮยังคงจำนัยน์ตาที่จดจ้องมองใบหน้าอันแดงก่ำและมือที่เปรอะเปื้อนด้วยคราบขุ่นคาวของเขาได้ดี คิม จงฮยอนไม่ได้มีทีท่าตกใจหรือเขินอาย ชายหนุ่มในตอนนั้นยืนมองเขาด้วยสีหน้าราบเรียบ จากนั้นหัวหน้าแผนกหนุ่มจึงกระตุกยิ้มขันและเหยียดออกเป็นรอยยิ้มมุมปาก ร่างผอมขยับก้าวเข้าหาเขาที่นั่งหอบหายใจแผ่วตัวแข็ง มือกร้านยกแตะเกลี่ยริมฝีปากที่เต็มไปด้วยน้ำลายก่อนที่จะยกเกลี่ยหางตา ความพึงพอใจต่อหยาดน้ำใสที่คลอเบ้าของเขาอันปรากฎบนใบหน้าของจงฮยอนนั้นทำให้ดงโฮตระหนักได้ถึงนิสัยที่ถูกเก็บซ่อนอยู่ภายในของอีกฝ่าย 'ยังอยากให้มัน เป็นความลับต่อผู้ช่วยฮวังอยู่หรือเปล่า?' เพียงแค่ประโยคคำถามนั่น หัวหน้าแผนกหนุ่มก็สามารถทำให้เขากลายเป็นของเล่นหรือที่สำเร็จความใคร่ของตนไปได้โดยปริยาย ในคราแรกเขาใช้เพียงแค่ปากเพื่อมอบความสุขสมเท่านั้น แต่เมื่อเวลาผ่านไปการ'เล่น'ของจงฮยอนก็เพิ่มขึ้นทวีคูณ อุปกรณ์ สิ่งของมากมายที่หัวหน้าแผนกหนุ่มสรรหามาถูกนำมาใช้กับเขาทั้งสิ้นจนแบคโฮเริ่มจะชินชาไปกับเซ็กส์ทอยทั้งหมดเสียแล้ว ร่างกายของเขาถูกแต่งแต้มไปด้วยรอยกัดและรอยช้ำในทุกวัน สติ การยับยั้งอารมณ์ของชายหนุ่มเองก็ถูกลดทอนกลืนกินทุกครั้งที่เขาได้รับของเหลวสีขุ่นของอีกฝ่าย เรือนร่างและหัวใจที่ถูกกัดกินด้วยเซ็กส์ทำให้ดงโฮไม่สามารถแยกแยะได้ว่าสิ่งที่ทำให้ตนยอมจงฮยอนนั้นคือความลับหรือความใคร่ แต่อย่างไรแล้วสิ่งที่เขามั่นใจก็คือความรู้สึกของตนที่มอบให้แก่ผู้ช่วยที่นั่งทำงานอยู่ข้างๆ ฮวัง มินฮยอน ริมฝีปากที่ไร้การแตะต้องจากหัวหน้าแผนกยังคงถูกเก็บเอาไว้รอมอบจูบที่อาจไม่เกิดขึ้นแก่มินฮยอน ร่างกายและหัวใจที่แม้จะถูกครอบงำด้วยความต้องการก็ยังคงโหยหาแต่สัมผัสของชายหนุ่มร่างโปร่ง แม้ว่าคนที่มอบมันให้เขาจะเป็นจงฮยอนก็ตาม คิม จงฮยอนเป็นคนเก่งและฉลาด เขาสามารถอ่านดงโฮออกได้โดยง่ายว่าสิ่งใดจะทำให้คนตัวอวบเสพติดได้อย่างรวดเร็วและฉวยใช้มันในการสอน บ่มเพาะบทเรียนให้แก่ร่างกายของชายหนุ่มว่ามีเพียงตนคนเดียวที่จะมอบความรัก ความสุขที่เขาต้องการได้ ดังเช่นในตอนนี้ เสียงหอบหายใจดังแผ่วและติดขัดในห้องสี่เหลี่ยมกว้าง เจ้าของลมหายใจนั่นถูกจับให้นั่งบนเก้าอี้นวมตัวหนึ่ง ท่อนขาแข็งแรงถูกบังคับให้ยกชันและแยกออก เชือกสีเข้มมัดพันธนาการข้อมือให้ติดกับข้อเท้าทั้งสองข้าง ร่างอันเปลือยเปล่าที่สวมเพียงเชิร์ตสีขาวสั่นวูบ ทั้งด้วยความเย็นจากเครื่องปรับอากาศและสิ่งที่แทรกลึกในกายเขา ใบหน้าคมที่ประดับด้วยหยาดเหงื่อสะบัดหงายพิงพนักเก้าอี้ "แบคโฮอา" เสียงกระซิบนั่นแม้จะแหบแต่สำหรับเจ้าของชื่อแล้วเขาได้ยินมันเป็นเสียงนุ่มหวานของคนๆหนึ่ง ชายหนุ่มกระตุกร่าง แผ่นอกขยับแอ่นราวกับต้องการให้อีกฝ่ายสัมผัสยอดอกที่แข็งชัน เสียงครางอู้อี้ดังลอดผ่านพลาสติกทรงกลมที่เขาคาบเอาไว้ จงฮยอนขยับยิ้มออกมาให้กับท่าทางของสัตว์เลี้ยงที่เขาโปรดปรานก่อนที่จะกดมอบจูบลงบนผ้าชุ่มน้ำตาสีดำสนิทที่คาดปิดทับนัยน์ตาเรียว มือหยาบแตะไล้ไปตามลำคอ อก หน้าท้องแล้วหยุดแกล้งขยี้ลงบนส่วนหัวของแท่งเนื้อร้อนที่แข็งเกร็ง เขารู้ดีว่าการกระทำนั่นทำให้อีกฝ่ายทรมาณและอยากกรีดร้องออกมาด้วยความอึดอัดมากเพียงใด แต่จงฮยอนก็ไม่คิดที่จะกระตุกริบบิ้นที่มัดรอบแก่นกายนั่นออก เขาละมือจากมันไปที่ส่วนปลายของเซ็กส์ทอยในร่างอีกคนแทน "?!" ดงโฮผวาเฮือกและบิดเกร็งร่าง เชือกที่มัดตรึงข้อมือกับข้อเท้าของเขาเสียดสีจนปวดแสบแต่ความกระสันที่ผนังอ่อนนุ่มภายในกายถูกกระแทกกระทั้นทำให้เขาลืมมันไปหมดสิ้น หยาดน้ำหนืดไหลหยดลงจากกลีบปากบางสู่หน้าท้องและแผ่นอกสีน้ำผึ้งเนียน ลูกบอลพลาสติกถูกดุดดันด้วยลิ้นชื้นก่อนที่ถูกถอดทิ้งไปตามสายหนังที่คาดมันไว้เพื่อให้อิสระแก่เรียวปากอิ่ม เสียงครางกระเส่าหลุดออกมาในทันทีเมื่อของเล่นในกายเขานั้นยังไม่หยุดขยับสอดแทรก "อ— มิ— อ๊าาา มินฮ— ! อาา มินฮยอนอ— ! " ชื่อที่ดังกระทบหูทำให้ประกายในดวงตาของจงฮยอนยิ่งวิบวับ ชายหนุ่มแลบเลียริมฝีปากพลางเหลือบมองที่เตียงกว้าง เขาเกี่ยวปลายนิ้วเข้ากับห่วงสีเงินเล็กๆที่เชื่อมต่อกับยางที่ผลุบเข้าไปในช่องทางสีสดในขณะที่ดึงเซ็กส์ทอยทรงอวัยวะเพศออกมาช้าๆ ความคับแน่นที่ลดลงสร้างความเสียววูบให้แก่ช่องท้องของดงโฮในขณะที่เสียงหวีดครางเริ่มแผ่วจาง เขาพยายามที่จะควบคุมความต้องการของตนก่อนที่จะได้หมดสติไปเสียจากความอัดอั้น "อ— เอามัน.. ออกไป.." เสียงที่เริ่มแหบแหลมกระซิบคำขอ ริบบิ้นที่รัดพันแก่นกายทำให้เขาใกล้จะร้องไห้ออกมาจริงๆอย่างเต็มทน แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะ'จงใจ'เข้าใจผิดเป็นอย่างอื่น "!!!!!" วัตถุทรงกลมที่เรียงต่อกันในร่างเขาถูกดึงออกในรวดเดียว ดงโฮกรีดครางออกมาลั่น ร่างของเขาบิดเร่าจากความเสียวกระสันที่เกิดขึ้นในผนังอ่อนนุ่มและปากช่องทางที่ถูกครูด หยาดน้ำตาไหลพรั่งพรูออกมาจากนัยน์ตาที่ปิดสนิทจนผ้าปิดตาสีเข้มชื้นแฉะ ใบหน้าคมถูกช้อนให้เงยขึ้นหลังจากที่มันกดก้มลงอย่างหมดแรง แท่งเนื้อร้อนที่เครียดขึงยังไม่ได้รับการปลดปล่อยแต่อย่างใด ความอึดอัดทำให้ชายหนุ่มร่างหนาสะอื้นไห้ออกมาอย่างหมดความอดทน "อย่าเพิ่งเหนื่อยสิ" ร่างสูงสูดน้ำมูกและพยายามหยุดร้องไห้ เชือกที่มัดเขาไว้ถูกตัดออก ท่อนขาที่ไร้เรี่ยวแรงตกลงกับเก้าอี้ในทันที ฝ่าเท้าที่แตะความเย็นกับพื้นทำให้เขาสะดุ้งเล็กน้อย หัวหน้าแผนกหนุ่มเหยียดยิ้มออกมาอีกครั้งให้กับท่าทางของเขา "เด็กดี" ลิ้นแดงขยับเลียนิ้วเรียวที่กดแทรกเข้ามาในโพรงปากอย่างว่าง่ายและเชื่อฟัง ดงโฮดูดมันจนชุ่มเคลือบด้วยน้ำลายของเขาพลางยกสะโพกขึ้นและแยกขาออก เปิดทางให้จงฮยอนแหวกปากทางเข้าที่ช้ำและนุ่มขึ้นกว่าเดิม เสียงฮัมและสัมผัสของฝ่ามือที่ยกลูบเรือนผมของเขาทำให้คนตัวอวบพอจะรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังพึงพอใจกับการเตรียมร่างกายของเขา "ฉันมีรางวัลให้นาย" ภาพเบื้องหน้าที่เคยมืดมิดนั้นพร่าเลือนเมื่อผ้าปิดตาสีเข้มถูกถอดออก ดงโฮกระพริบตาและพยายามเพ่งมองชายที่อยู่เบื้องหน้าเขา หัวหน้าแผนกหนุ่มส่งมอบรอยยิ้มกลับมาให้เหมือนเคยแต่ในครั้งนี้เขากลับรู้สึกว่ามันแปลกประหลาดไปเล็กน้อย นัยน์ตาสีเปลือกไม้ขยับเบนตามทิศทางที่นิ้วเรียวยกชี้ก่อนที่จะเบิกกว้าง ริมฝีปากที่เคลือบด้วยน้ำใสของเขาสั่นระริกเมื่อสบกับร่างที่ถูกมัดยึดไว้กับเตียง จงฮยอนมองใบหน้าคมที่ซีดเผือด รอยยิ้มขยับฉีกกว้างอีกครั้งในขณะที่เขาเดินอ้อมไปด้านหลังเก้าอี้นวมที่คนตัวสูงนั่งอยู่ มือกดแตะวางลงบนไหล่กว้างที่แข็งทื่อ "ยินดีต้อนรับ" ร่างนั่นคำรามออกมาแม้จะแทบไม่ได้ยินก็ตาม ดวงตาสีดำเต็มไปด้วยความสับสนและเจือด้วยความโกรธเคือง แขนของชายหนุ่มร่างโปร่งถูกจับล็อคไว้กับหัวเตียงที่เขานั่งกึ่งนอนอยู่ ความโป่งพองที่เป้ากางเกงเป็นหลักฐานอันดีว่าอีกฝ่ายถูกกระตุ้นด้วยร่างกายและเสียงครางของดงโฮมากเพียงใด "ฮวัง มินฮยอน"

เคยมีประสบการณ์ที่เหลือเชื่อกันบ้างรึเปล่า? สำหรับเหล่าเมมเบอร์ของวงนิวอีสน่ะ มีอยู่ครั้งหนึ่ง วันนั้นเป็นวันที่พวกเขาเพิ่งกลับจากการขึ้นแสดงเพลง Goodbye bye แน่ล่ะว่าทั้งร่างของสมาชิกทุกคนนั้นต้องแหลกจากความเหน็ดเหนื่อยอย่างสุด ๆ เป็นแน่ แต่สิ่งที่สมาชิกทั้งสี่ต้องเผชิญในวันนั้นอีกคือความโกรธเกรี้ยวจากชายหนุ่มร่างหนา แบคโฮ นั่นเอง พวกเขาจำไม่ได้ว่าตนได้ไปทำอะไรคนตัวอวบถึงได้เคืองจนไม่พูดไม่จา พอกลับถึงหอพักก็เอาแต่จ้ำอ้าวเข้าไปอยู่ในห้องของตัวเอง ปล่อยให้เพื่อนมองตามตาปริบ ๆ “โกรธอะไรของเขาน่ะ?” “ไม่รู้เหมือนกัน แต่ปล่อยไปเถอะ” "เดี๋ยวดีขึ้นก็คงออกมาเองนั่นล่ะ" "อาจจะกำลังเหนื่อยล่ะมั้ง" เจอาร์ส่ายหน้าเอือม ๆ ให้กับท่าทางของคนที่ยังไงก็ยังเปรียบเสมือนเด็กอยู่วันยังค่ำในขณะที่เมมเบอร์ที่เหลือถอนหายใจออกมาเบา ๆ พวกเขาสบตากันครู่หนึ่งแล้วต่างแยกกันไปทำธุระของตัวเอง จวบจนกระทั่งยี่สิบนาทีต่อมา เสียงโครมครามหนัก ๆ ที่ดังขึ้นในห้องของนักร้องนำทำให้พวกเขารีบออกมาเจอหน้ากันอย่างตื่น ๆ ทุกสายตาสบกันและเบนไปที่ห้องของดงโฮโดยอัตโนมัติ เรียวขายาวต่างขยับก้าวเดินกึ่งวิ่งไปที่หน้าห้องนั้น "แบคโฮย่า!" มินฮยอนกล่าวเรียกพร้อมกับทุบประตู เป็นเวลาเดียวกับเร็นที่แนบหูเงี่ยฟังเสียงจากในห้อง ดวงตากลมหรี่ลงเล็กน้อยก่อนที่จะเบิกกว้างขึ้นเมื่อได้ยินเสียงครางเบา ๆ ด้วยความเจ็บปวดออกมาจากห้องนั้น "พังเข้าไปเลยมินฮยอน!" ทั้งเจ้าของชื่อและจงฮยอนต่างพร้อมใจกันถีบประตูห้องนั่นจนมันหลุดเปิดออก อารอนเป็นคนแรกที่แทรกตัวเข้าไปหาเจ้าของห้องที่อาจได้รับอันตราย แต่สิ่งที่เขาพบทำให้ชายหนุ่มจากแอลเออึ้งค้างและพยายามขยี้ตาตนอยู่หลายครั้งเผื่อว่าตัวเองจะตาฝาดเข้า เมมเบอร์ที่เหลือเองที่เข้ามาภายในห้องและประสบสิ่งเดียวกันก็ทำแบบนั้นเช่นกัน "อ่า?" เสียงใส ๆ นุ่ม ๆ ของเด็กหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้น ดวงตาสีน้ำตาอ่อนของเขาโตขึ้นกว่าปกติเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าของคนที่แตกตื่นเข้ามา ศีรษะกลมเล็กขยับเอียงน้อย ๆ ตามนิสัยเมื่อเจ้าของมันเกิดอาการสงสัย รอยยิ้มที่ใสซื่อบริสุทธิ์ปนกังวลใจผุดขึ้นบนใบหน้าเยาว์ ดงโฮในวัยสิบแปดปีมองผู้ใหญ่สี่คนตรงหน้าเขาแล้วหัวเราะออกมาแห้ง ๆ "Show Time Nu'est Time สวัสดีครับ Urban Electro Band นิวอีส… แบคโฮครับ!" สโลแกนที่ถูกกล่าวขึ้นอย่างแข็งขันนั้นไม่มาเปล่า แต่มันมาพร้อมท่าอีกด้วย ซึ่งเมื่อพวกเขาได้เห็นแบคโฮในวัยเด็กทำแล้วมันแลดูน่ารักน่าเอ็นดูแปลก ๆ เร็นเป็นคนแรกที่รู้สึกตัวแล้วปรี่เข้าไปหาเด็กหนุ่ม มือเรียวยกขึ้นบี้ใบหน้านั่นในขณะที่นัยน์ตากวาดสำรวจอีกฝ่าย แบคโฮอยู่ในชุดที่เขาใช้โปรโมตอัลบั้มแรก "ดงโฮอ่ะ! ดงโฮจริง ๆ ด้วย!" "อะ อ่—" คนถูกจับร้องออกมาเบา ๆ เมื่อเขารู้สึกว่าสัมผัสมันรุนแรงจนเจ็บ มินฮยอนจึงเป็นฝ่ายเข้าไปดึงร่างบาง ๆ ของเขามาไว้ข้างกายเสียเอง ดวงตาเรียวหรี่มองเด็กหนุ่มที่แลดูจับต้นชนปลายไม่ถูกก่อนที่มือกร้านจะดันเขาไปให้กับอารอน แบคโฮมองคนที่อยู่รอบข้างตนงงๆ อันที่จริงเขาก็รู้สึกอึ้งปนแปลกใจอยู่พอตัวที่อยู่ดีๆดันมาโผล่ในห้องนี้ แต่ใบหน้าที่คุ้นเคยของเหล่าเมมเบอร์ที่เหลือก็ทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกวางใจและปลอดภัยมากขึ้น "อ่า! แบคโฮย่า!" ชายหนุ่มผู้แก่ที่สุดร้องเสียงหลงเมื่อแก้มใสถูกหยิกเข้าอย่างแรง เสียงหัวเราะใสๆอันดังก้องของร่างที่ประทุษร้ายทำให้เขามั่นใจว่าตนไม่ได้ฝันไปแน่นอน ดีที่เจอาร์รีบเข้ามารวบข้อมือบางๆก่อนที่ร่างเล็กตรงหน้านั้นจะเริ่มเปลี่ยนเป้าหมาย "ทำไมถึงสูงกว่าฉันกันหมดเลยล่ะ? ขนาดเร็นยังสูงขึ้นเยอะเลย! อ่า หวังว่าฉันคงสูงกว่าพวกนายนะ ไม่งั้นคงน่าโมโหแน่ๆ นี่! แล้วเราได้คบใครรึยัง? ฉันได้เจอผู้หญิงที่เพอร์เฟครึเปล่า??" เสียงที่ยังไม่แตกดีเจื้อยแจ้วไปเรื่อยในขณะที่พวกเขาพากันอพยพไปที่ห้องนั่งเล่น มินฮยอนเป็นคนตัดสินใจว่าห้องอันแสนเละเทะของดงโฮควรจะเป็นสิ่งรองที่พวกเขาจะให้ความสนใจ ตอนนี้เด็กหนุ่มคือปัญหาหลักของพวกเขา ร่างบาง(กว่าปัจจุบัน)ที่ถลาเข้าไปกระโดดกอดโซฟาทำให้สายตาอีกสี่คู่ที่เหลือเบนสบกันอย่างอัตโนมัติ พวกเขาไม่ได้เห็นแบคโฮที่แสนน่ารักน่าเอ็นดูเช่นนี้มาหลายปีแล้ว เมื่อได้เห็นอีกรอบมันจึงทำให้รู้สึกตะหงิดๆ แต่ก็ใช่ว่าจะแหม่งๆไปในทางที่ไม่ดี เจอาร์และมินกินั่งลงขนาบข้างคนที่หันมองสำรวจบ้านอย่างสนอกสนใจ เมื่อสังเกตดูดีๆแล้วเด็กหนุ่มนั้นตัวเล็กกว่าตนไปอีกโข(หรืออาจเป็นเพราะแบคโฮปัจจุบันนั้นตัวใหญ่เหลือเกิน) ลำแขนที่เคยจับแล้วเต็มไม้เต็มมือนั้นบางและมีมัดกล้ามน้อยๆ หน้าท้องใต้เสื้อแขนสั้นที่สวมใส่อยู่ก็ดูแบนราบ "มินกิกับเร็นสลับสีผมกันด้วยหรอ? ทำไมถึงดูดีได้ล่ะ? แล้วทำไมหน้าถึงตอบแบบนั้น เร็นอ่า ไม่ค่อยได้ทานข้าวหรอ? มินฮยอนนี่ก็เหมือนกัน แล้วทำไมดูสูงขึ้นด้วยอะ ㅠㅠ แต่อารอนฮยองยังเตี้ยเหมือนเดิมเลยนะ" คำถามที่แบคโฮยิงมาทำให้พวกเขาทั้งมึนและคิ้วกระตุก มินฮยอนเดินอ้อมไปด้านหลังอย่างรวดเร็วหลังจากที่ส่งสัญญาณให้สมาชิกที่เหลือ "ฉันดูสูงขึ้นเพราะฉันสูงขึ้นจริงๆน่ะสิ แบคโฮย่า" เสียงนุ่มเอ่ยพร้อมกับมือที่คว้าจับข้อมือเล็กล็อคไว้ มินฮยอนยกมันขึ้นเหนือหัวอีกฝ่ายในขณะที่เจ้าของมันเงยหน้ามองอย่างงงงวย "ส่วนที่ฉันเปลี่ยนสีผมแล้วดูดีก็เป็นเพราะว่าฉันหน้าตาดียังไงล่ะ ดงโฮอ่า" คุณลีดเดอร์ที่โดนสบประมาทพูดด้วยรอยยิ้มตึงๆพร้อมกับวางมือลงที่ลำตัวของเด็กหนุ่ม เช่นเดียวกับมินกิที่เพิ่มเติมด้วยการหยิกแก้มนิ่มๆเอากำไร "ฉันน่ะดูดีมาตั้งแต่ไหนแล้ว!" อารอนผู้ที่รู้สึกถูกดาบจิ้มเข้าไปในใจกับคำว่าเตี้ยหัวเราะหึในลำคอ เขารวบท่อนขาของเด็กหนุ่ม กอดล็อคเอาไว้อย่างแน่นหนา "ฮยองหยุดสูงไปตั้งนานแล้ว… ดีใจที่นายยังจำส่วนสูงฮยองได้นะ" ดงโฮหัวเราะคิกออกมาอย่างไม่รู้สึกรู้สาพร้อมกับพยายามบิดตัวออกจากการเกาะกุม แต่แรงของเด็กหนุ่มก็ไม่อาจสู้แรงของชายหนุ่มสี่คนได้ เจ้าเสือขาวตัวน้อยงอแงตะแง้วๆออกมาเมื่อรับรู้ได้ว่าตนกำลังจะโดนเอาคืนอย่างแน่นอน "อ— อ่า คือ นี่ ฉันหมายความว่—" ร่างโปร่งทั้งสี่ยิ้มเหี้ยมให้กับสีหน้าเหงื่อตกนั่นแล้วตะโกนขึ้นพร้อมกัน "จัดการ!" "เดี๋— ฮ่าๆๆๆๆ คิกก อ๊าา หยุดนะ ฮ่าๆๆๆๆๆ พ— พวกนาย! ฮ่าๆๆๆ ก๊ากกกกก อ— คิก ฮ่าๆๆๆ ปล่อยนะ! ขอโทษ! อ๊าาา ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ ขอโทษ! ฉันจะตายแล้วน— ก๊ากกกกกก" กว่าการจั๊กจี้จะหยุดลงก็ร่วมสามนาทีได้ คังแบคโฮแทบจะหมดลมไปกับเสียงหัวเราะและเสียงโวยวายของเขา ใบหน้าเยาว์ขึ้นสีแดงระเรื่อ ริมฝีปากบางอ้าหอบเอาอากาศเข้าปอดในขณะที่แผ่นอกของเขากระเพื่อมถี่ เด็กหนุ่มถึงขั้นที่เหนื่อยจนไร้เรี่ยวแรงจะต่อต้าน "แบคโฮอ่า??" เสียงของผู้ใหญ่ทั้งสี่ดังขึ้นพร้อมกัน ท่าทางว่าพวกเขาจะแกล้งร่างบางๆหนักไปเสียแล้ว การที่ไม่ได้มีโอกาสเล่นงานดงโฮคืนบ่อยๆนักทำให้ชายหนุ่มลืมตัวกันเป็นแถบๆ ".. พวกบ้า… นายตายแน่" แต่แบคโฮก็ยังเป็นแบคโฮวันยังค่ำ เสียงใสที่สั่นและขาดจังหวะกล่าวขู่ออกมาแม้ว่ามันจะไม่น่ากลัวเลยก็ตาม มินฮยอนค่อยๆลดแขนขาวที่ตนจับชูขึ้นไว้ลงเมื่อเห็นว่าเจ้าของมันปวกเปียก แต่เมื่อนัยน์ตาสบสายตาของเมมเบอร์ที่เหลือแล้วเขาก็เปลี่ยนความคิดที่จะปล่อยข้อมือของเด็กหนุ่ม เนื่องจากเขาอยู่ด้านหลังจึงอดที่จะเห็นสีหน้าที่จงฮยอน มินกินและอารอนได้เห็น ทั้งสามแลบลิ้นเลียมุมปากตามสัญชาตญาณ แพขนตาบางที่ชุ่มน้ำตากับเรียวปากนิ่มอันเคลือบด้วยหยาดน้ำใสนั่นยั่วยวนอารมณ์หนึ่งในร่างได้อย่างน่าประหลาด ยิ่งประกอบกับเสื้อที่เลิกขึ้นจากการดิ้นจนเห็นหน้าท้องขาวนุ่มๆแล้ว โอกาสการปล่อยกระต่ายตัวน้อยตรงหน้าไปนั้นยิ่งเท่ากับศูนย์ "ดงโฮ" "อ… อะไร" "รู้รึเปล่าว่านอกจากภาพลักษณ์ของเราจะเปลี่ยนไปแล้ว มันยังมีอะไรอีกที่เปลี่ยน" "ฉันจะไปรู้ได้ยังไงล่ะ" ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีบลอนด์ขยับยิ้มให้กับสีหน้ายุ่งๆ เจอาร์ขยับใบหน้าเข้าใกล้พร้อมกับยกมือขึ้นแตะคลึงกกหูของร่างเล็กตรงหน้าเขา แบคโฮสะดุ้งขึ้นทันที "เจอ—" นัยน์ตาเบิกโตขึ้นเมื่อเรียวปากถูกกดครอบครอง เขาอ้าปากเพื่อหวังจะใช้ฟันกัดเข้าที่ริมฝีปากนุ่มของอีกฝ่ายจนเลือดไหล แต่เมื่อใบหูถูกบีบนวดเข้าข้างหนึ่งพร้อมกับสัมผัสของลิ้นชื้นที่ลากเลียอีกข้างจากมินฮยอน เรี่ยวแรงก็ถูกสูบหายไปหมดสิ้น มินกิและอารอนฉีกยิ้มจากนั้นจึงทำหน้าที่ของตัวเองอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มตัวเล็กแยกเรียวขาที่ตนนั่งกอดไว้ออกก่อนจะยึดสะโพกมนให้มั่นแล้ววางคางลงบนเป้ากางเกงสีเข้ม อารอนขยับนั่งให้ตนถนัดเพื่อฝังปลายจมูกลงบนหน้าท้องแบนราบที่หดเกร็งทุกครั้งที่เจ้าของมันส่งเสียงครางอู้อี้ในลำคอ แผ่นอกบางเผยประจักษ์สู่สายตาของชายหนุ่มหน้าหวานหลังจากที่เขาม้วนเลิกเสื้อที่ดงโฮสวมใส่ขึ้นเรียบร้อยแล้ว เร็นกดจูบลงที่กลางแผ่นอกไร้รอยสักนั่น เขากดสัมผัสของริมฝีปากไล่ไปตามผิวเนื้อเนียน ปลายลิ้นกดลากสร้างรอยเปียกแฉะจนกระทั่งถึงยอดอกสีอ่อนแล้วครอบครอง ดูดมันราวกับเป็นลูกอมแสนอร่อย รอยกัดและรอยกลีบกุหลาบที่ปรากฏขึ้นบนร่างกายเขายิ่งเรียกหยาดน้ำตาให้ไหลออกจากดวงตารี รสจูบและการดูดเม้มลิ้นแดงจนวาบชายิ่งสร้างความเสียวกระสันให้แก่ร่างกายของเด็กหนุ่มจนร่างสั่นเทิ้ม "ม— มินฮยอนอา มินฮยอนอา!" เมื่อจงฮยอนถอนจูบออกแล้วก้มลงให้ความสนใจกับอกเล็กร่วมกับมินกิ เจ้าเสือขาวถึงกับเงยหน้าร้องเรียกผู้ที่เปรียบเสมือนผู้ปกครองตนทั้งน้ำตา แบคโฮมองรอยยิ้มก่อนจะหลับตาปี๋ลงเมื่ออีกฝ่ายก้มมอบจูบซับหยาดน้ำออกจากใบหน้าเขา "ช— อ๊— ช่วย ด… อ๊า! ช่วยด้วย! มินฮยอนอ่า!!" ร่างโปร่งมองคนที่โวยวายลั่นแล้วละมือออกจากข้อมือเล็กเพื่อไปแตะเตือนเพื่อนของตนเบาๆ เจอาร์ มินกิและอารอนเงยหน้าขึ้นสบกับดวงตาของชายหนุ่มเสียงนุ่มที่ตอนนี้กลายเป็นต้นไม้ให้เจ้าลูกเสือปีนเกาะหนี ทั้งสามอมยิ้มแล้วถอยห่างเล็กน้อย มินฮยอนคว้าเอวบางๆนั่นพร้อมกับช้อนอุ้มหนีบเด็กหนุ่มที่กอดเขาไม่ปล่อย ขนาดตัวที่เล็กและน้ำหนักตัวที่เบาบางทำให้เขาพึงพอใจสุดกู่ นัยน์ตาสีเข้มหลุบลงมองคนที่เริ่มยิ้มออกมาเมื่อรู้สึกว่าตนรอดตายแล้ว "แบคโฮอ่า" แบคโฮน้อยเอียงใบหน้ามองคนที่อุ้มเขาแล้วจู่ๆก็วางร่างลงบนโต๊ะ มือนุ่มยกขึ้นจับแขนเสื้อของชายหนุ่มโดยอัตโนมัติเมื่อคนแก่หื่นกามอีกสามคนที่เหลือลุกตาม "รู้คำตอบที่เจอาร์ถามเมื่อกี้มั้ย" "ม— ไม่รู้??" "สถานภาพของนายกับพวกเราไงล่ะ" "ห—?!" ใบหน้ายิ้มๆของเมมเบอร์นิวอีสสี่คนในตอนนี้หากแฟนๆได้มาเห็นคงจะใจละลายเป็นแน่ แต่สำหรับเด็กหนุ่มที่ถูกดันให้นอนราบและโดนกดตรึงลำแขนแล้วมันเหมือนกับซาตานในคราบนักบุญ ดงโฮอ้าปากพะงาบ มินฮยอนยืนอยู่ระหว่างขาของเขาแล้วคร่อมกายลงมา ลิ้นแดงส่งออกมาแลบเลียเรียวปากบาง มือข้างที่วางจากการกดบ่าของเด็กหนุ่มขยับปลดกระดุมเสื้อเชิร์ตเม็ดแรกของตัวเอง เจอาร์และมินกินั่งอยู่ด้านข้างเขาคนละฝั่งและทำแบบนั้นเช่นเดียวกันพร้อมกับกำลำแขนของเด็กหนุ่มไว้แน่น หน้าผากของเขาถูกกดจิ้มด้วยปลายนิ้วจากอารอน ชายหนุ่มที่แก่ที่สุดดูอารมณ์ดีมากโขในขณะที่เด็กน้อยเหงื่อแตกพลั่ก ปากนิ่มอ้าออกพร้อมกับใบหน้าที่เงยเพื่อหวังจะงับนิ้วเรียวยาวนั่นแต่แล้วความสนใจของเขาก็ถูกกระชากกลับไปสู่ร่างสูงโปร่งที่เริ่มปลดซิปกางเกงของเขา "นี่!" "จะ" "ทาน" "ให้" "อร่อย" "เลย" "นะ" "ครับ" "เมีย♥︎" "อย่ามาตลกนะพวกบ้า! มินฮยอน ปล่อยฉันนะ! อ๊— ฮย— หยุ— จงฮ— ไม่เอ— มินกิ! อ๊าาา—"

ในบางครั้งเขาก็อยากจะชกหน้าฮวัง มินฮยอนในโทษฐานที่ดันสะเพร่าลืมสิ่งสำคัญทั้งที่ตนเองเป็นคนรอบคอบเจ้าระเบียบ แต่เมื่อเห็นสภาพที่โดนยำเละของอีกฝ่ายจากเงื้อม(อุ้ง)มือและ(อุ้ง)เท้าของชาวหนุ่มร่างหนาแล้ว เขาก็แทบจะยอมให้อภัยไปในทันที 'ขอโทษ… นะครับ… ฮยอง…' เสียงนุ่มหวานที่กล่าวออกมาอย่างยากเย็นประกอบกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยความอดกลั้นฉายขึ้นมาในหัวเขา อารอนถอนหายใจเฮือกให้กับชะตาชีวิตห่วยๆของตัวเองแล้วสลัดมันทิ้งไป มือเรียวขยับสอดเข้าในกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้างก่อนที่ชายหนุ่มผู้สวมเสื้อกันหนาวคอเต่าจะก้าวเดินไปตามทางอีกครั้ง นัยน์ตากลมกวาดมองไปรอบๆ ริมฝีปากนิ่มขยับเม้มและเบะออกเมื่อเจ้าของมันสบเข้ากับเหล่าชายหญิงที่ดูปราดเดียวก็สามารถรับรู้ได้ว่าอยู่ในชนชั้นอัลฟ่าที่สำหรับควัก อารอนแล้ว มันเป็นชนชั้นที่น่าหงุดหงิดและน่าอิจฉาที่สุด เพราะอะไรน่ะหรอ? เพราะเขาคือโอเมก้าไงล่ะ ซึ่งสาเหตุที่อารอนต้องมาเดินเตร่โดยสวมปลอกคอกักกลิ่นไว้ใต้เสื้อของเขาเช่นนี้ก็เพราะเจ้าอัลฟ่ารุ่นน้องตัวดีที่ดันลืมกินยาระงับการติดฮีทของตัวเองจนต้องโดนเพื่อนพ้องรวมถึงคนรักของตัวเองรุมสะกัดไว้ก่อนจะพุ่งเข้าหาเขา ชายหนุ่มพ่นลมหายใจพรืด แม้จะรู้ว่าที่ตนออกมาในช่วงเวลานี้จะค่อนข้างไม่ปลอดภัยก็ตามโดยเฉพาะที่เขาไม่มีเบต้าร่างอวบ(ที่สามารถตบตีกับอัลฟ่าได้สบายๆ)อย่างดงโฮ แต่เขาก็ไม่ต้องการที่จะสร้างความร้าวฉานให้คู่รักคู่หนึ่งบ้านแตก ถึงตอนนี้มันจะเริ่มร้าวนิดๆก็เถอะ(อ่า แต่มินฮยอนเป็นฝ่ายทำตัวเองนะ) ศีรษะเล็กขยับโคลงไปมาในขณะที่ชายหนุ่มเปลี่ยนทิศทางการเดินของเขาเลี้ยวเข้าซอยทางลัดเล็กๆซอยหนึ่ง หากเขาจำไม่ผิดเมื่อพ้นทางก็จะถึงร้านขายยาที่อยู่ใกล้ที่สุด ภารกิจในการซื้อยาทั้งให้ตนเองและให้มินฮยอนจะได้สิ้นสุดลงเสียที แต่ดูเหมือนโชคชะตาจะไม่ยอมให้เขาหยุดซวยง่ายๆ ดวงตาสีเข้มสบมองใบหน้าอันหยิ่งยโสของกลุ่มอัลฟ่าที่นั่งขวางทางเขา ดูเหมือนอีกฝ่ายก็คงไม่ได้มีความโปรดปรานเขาพอกันแถมยังแลดูเหยียดอีกด้วย อารอนมุ่ยหน้า ถอนหายใจแล้วเชิดมองร่างสูงที่ยืนขึ้นล้อมเขาไว้ อัลฟ่าเด็กนี่ความอวดดีเพิ่มขึ้นเป็นเท่านึงเลยนะ ชายหนุ่มคิดในใจก่อนจะกล่าวเสียงเรียบ เขาเลือกที่จะไม่ใส่ใจใบหน้าที่โน้มเข้ามาสูดดมกลิ่นของตัวเอง "หลบ" คิ้วเข้มขมวดมุ่นเมื่ออีกฝ่ายไม่ทำตามคำบอกแถมยังดึงคอเสื้อที่ปิดลำคอลงอีกต่างหาก ชายหนุ่มปัดมือที่จับตนทิ้งแล้วพยายามแทรกร่างเพื่อที่จะเดินต่อไป "จะไปไหน? มาเล่นกันก่อนสิ นายยังไม่มีเจ้าของนี่" "ฉันไม่สนใจเล่นกับอัลฟ่าที่ยังไม่หย่านมหรอก" อารมณ์กรุ่นๆของเขาทำให้ประโยคที่สร้างความไม่พอใจแก่กลุ่มเด็กหนุ่มหลุดออกมา อารอนสำลักไอเสียงดังเมื่อปลอกคอของตนถูกดึงจากด้านหลังจนรัดคอ ภาพของร้านค้าเป้าหมายที่ตั้งห่างไปไม่ไกลถูกเปลี่ยนเป็นใบหน้ายิ้มๆแต่มีความโกรธเคืองฉายอยู่เต็มเปี่ยมแทนเมื่อเขาถูกเหวี่ยงเข้ากับกำแพงอิฐด้านข้าง ข้อมือของเขาถูกกดตรึงในทันที ชายหนุ่มหน้าหงิกเมื่อนึกถึงว่าเสื้อตัวโปรดคงต้องเปื้อนไปแล้วเป็นแน่ ขาเรียวจึงยกประเคนถีบให้แก่ร่างสูงโดยอัตโนมัติ เมื่อหลุดพ้นจากการเกาะกุมเรียบร้อยแล้วชายหนุ่มจึงรีบออกวิ่งในทันที แต่มีหรือสมรรถภาพของโอเมก้าจะสู้อัลฟ่าได้ เขาถูกจับกระแทกกับกำแพงอีกรอบ ในครั้งนี้ใบหน้าเยาว์(กว่าอายุจริง)ถูกกดแนบลงแทน เด็กหนุ่มใช้แรงกดจนอารอนเริ่มรู้สึกเจ็บ ดูท่าอีกฝ่ายคงยั๊วะพอควร "เก่งนักรึไง หา? เป็นแค่โอเมก้าก็ทำตัวให้มันสมกับความร่านของตัวเองสิ!" "อย่ามาตลกนะว้อย!" อารอนตะโกนกลับเสียงลั่นพร้อมกับพยายามเตะถีบอีกฝ่าย ข้อมือของเขาถูกรวบจับไว้จนไม่สามารถที่จะบิดหนีได้ ร่างเล็กได้แต่ดิ้นขลุกขลักอยู่เช่นนั้นในตอนที่ปลอกคอของเขาถูกถอดออก นัยน์ตากลมเหลือบมองสิ่งคุ้มครองตัวเองที่ถูกโยนลงบนพื้นอย่างไร้ค่า เขากลืนน้ำลายและออกแรงดิ้นอีกครั้ง เหล่าอัลฟ่าที่รุมล้อมอยู่เลียริมฝีปากตน แม้ว่ากลิ่นของชายหนุ่มจะไม่รุนแรงถึงขั้นกระตุ้นให้บ้าคลั่งได้แต่มันก็ทำให้พวกเขาตื่นตัวพอควร "ปล่อย! ช่วยด้วย! ใครก็ไ—" คนแหกปากร้องขอความช่วยเหลือเริ่มจะสติแตกหลังจากที่เขาถูกปิดปากด้วยฝ่ามือ อารอนตัวสั่นเมื่อคอเสื้อสีอ่อนถูกดึงออกจนต้นคอเผยสัมผัสลม ลมหายใจและใบหน้าที่เข้ามาใกล้ยิ่งทำให้หยาดน้ำสีใสรื้นคลอขึ้นเต็มดวงตา สัมผัสของฟันที่ไล้ลงแผ่วบริเวณผิวลื่นทำให้ชายหนุ่มกระตุก สำหรับอัลฟ่าแล้วการตีตราผู้ที่ตนไม่ได้ต้องการที่จะเป็นคู่นั้นเป็นเรื่องที่ธรรมดาและง่ายดาย แต่สำหรับโอเมก้าแล้วมันสามารถเป็นได้ทั้งการแสดงความเป็นเจ้าของและโซ่ที่ล่ามตรวนตน ชายหนุ่มใช้กำลังเฮือกสุดท้ายสะบัดแขนตนให้หลุดพ้นแล้วกระทุ้งศอกเข้ากับอกอีกฝ่าย ร่างเล็กรีบวิ่งอย่างทุลักทุเลโดยที่มือเรียวยกกุมลำคอไว้แน่น น้ำตาที่คลอหน่วยนั่นทำให้ดวงตาของเขาพร่าเลือนจนไม่เห็นทางจนไปชนกับร่างหนึ่งเข้า "อารอนฮยอง?" เสียงอันคุ้นเคยทำให้เขารีบปาดน้ำตาออกให้พ้นทาง ไล ควานลินก้มลงมองหน้าคนที่เตี้ยกว่าตนงงๆแล้วเงยหน้ามองสิ่งที่เขาหนีมา เด็กหนุ่มขมวดคิ้วมองกลุ่มชนชั้นเดียวกับตนที่ชะงักแล้วถอยห่าง ลำแขนแข็งแรงโอบประคองโอเมก้าในอ้อมกอดเขาโดยอัตโนมัติ "ส่งเจ้านั่นคืนมา พวกฉันเจอก่อน" "ทำไมฉันต้องทำ? ฉันแนะนำว่าให้รีบๆหนีไปก่อนที่ตำรวจจะมาดีกว่านะ" "หมายความว่าไง?" ควานลินยิ้มพลางยกโทรศัพท์ที่กดเบอร์หนึ่งขึ้นโชว์ ใบหน้าหล่อเหลาขยับเอนไปด้านข้างเล็กน้อยก่อนที่เด็กหนุ่มจะยักคิ้วกวนกลับไปให้แก่หน้าตาที่ดูไม่พอใจที่เหลือ "พวกนายก็น่าจะได้เรียนหนังสือมา หวังว่าคงรู้กฏหมายลงโทษพวกที่ขืนใจโอเมก้าบ้างนะ?" เด็กหนุ่มกล่าวออกไปพร้อมกับรอยยิ้มแม้ว่าดวงตาและสีหน้าของเขาจะไม่มีความรื่นเริงเลยแม้แต่น้อย เขาคลายอ้อมแขนออกเมื่อกลุ่มอัลฟ่านั่นกล่าวสบถแล้วหันหลังกลับเดินไปทางอื่น นัยน์ตาสีเข้มจึงหลุบลงสำรวจคนแก่ตัวจ้อยที่ยังคงกุมคอตัวเองไม่ปล่อย "ปลอกคอหายหรอครับ?" แม้ว่าอารอนจะไม่ได้ถือว่าอีกคนคืออัลฟ่าที่เขายอมรับแบบมินฮยอน(เพราะครั้งแรกที่เจอกันเจ้าเด็กนี่ก็ปรี่เข้ามาขอเป็นคู่เขา)แต่ตนก็รู้สึกขอบคุณเป็นอย่างสูง อารอนกดพยักหน้าลงพร้อมกับค่อยๆคลายมือออก "ขอบใจที่ช่วยนะ" คำขอบคุณของเขาทำให้ลูกหมาป่ากลายเป็นลูกสุนัขตัวโตโดยปริยาย ควานลินยิ้มร่าพร้อมกับจูงมือเขาไปตามหาปลอกคอที่ถูกโยนทิ้งไว้ในตรอกแม้ว่าชายหนุ่มจะพยายามขืนตัวเท่าใดก็ตาม "ฉันหาเองได้น่า" "ผมอยากปกป้องฮยองนี่ครับ" "แต่นายก็เป็นอัลฟ่านะอย่าลืม" "ผมทานยาแล้วครับ สบายใจได้ อ่า แถมยังมีพกมาอีก ฮยองไม่ต้องระแวงหรอกครับ" "ถึงอัลฟ่าจะไม่ติดฮีทก็สร้างตราได้ไม่ใช่รึไง" "ผมจะไม่ทำอะไรถ้าฮยองไม่อนุญาตครับ อ่า เจอแล้ว" อารอนถอนหายใจเฮือกออกมาเป็นครั้งที่สองของวัน เหตุการณ์แต่ละอย่างในวันนี้กินพลังงานของเขาไปแทบจะหมดสิ้น ชายหนุ่มมองร่างโปร่งที่แลดูจะดี๊ด๊าเป็นพิเศษแล้วยื่นมือออกไปรับปลอกคอที่อีกคนถืออยู่ เขาหน้าตึงหนักกว่าเดิมเมื่อเด็กหนุ่มไม่ยอมส่งมันมาให้ แถมยังใช้นิ้ววนๆสั่งให้ตนหันหลังเพื่อที่จะใส่มันให้อีก หากเป็นเวลาปกติอารอนคงได้ดุและริบมันมาใส่เสียเองแต่ในตอนนี้เขารู้สึกเหนื่อยเกินกว่าจะทำสิ่งใด ร่างเล็กหมุนตัวหันหลังให้พร้อมกับม้วนคอเสื้อของตนลง "ควานลิน" อารอนเอ่ยปรามเล็กน้อยเมื่ออีกคนขยับเข้ามาใกล้แถมยังก้มลงดมกลิ่นฟุดฟิด มันทำให้เขานึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ ทว่าสำหรับอีกคนแล้วความรู้สึกกลับแตกต่างออกไป มันไม่ใช่ความกลัวแต่เป็นอย่างอื่นที่ทำให้ใจเต้นอย่างน่าโมโหเสียมากกว่า และดูเหมือนอีกฝ่ายจะรู้ดีถึงได้แกล้งทำเสียง"จุ๊บ~"ออกมายาวๆ คนตัวบางถึงกับแว้กออกมาลั่น "ไล ควานลิ—!" เขากระตุกเมื่อความร้อนไล่แผ่ไปทั่วร่างในฉับพลัน ชายหนุ่มตัวสั่นเทิ้ม ท่อนขาของเขาอ่อนแรงและทรุดนั่งลงในทันที ริมฝีปากบางที่อ้าออกกล่าวเรียกนั่นสั่นระริกเช่นกัน หยาดน้ำตารื้นคลอกลับมาอีกรอบบนดวงตากลม กลิ่นอันเป็กเอกลักษณ์ของโอเมก้าติดฮีทลอยฟุ้ง อารอนขบปากกับสภาพที่เขาเป็นอยู่และสถานการณ์ที่ไม่น่าไว้วางใจเอาเสียเลย มือบางยังคงกำจิกเกร็งอยู่กับคอเสื้อที่จับร่นลง ผิวเนื้อบริเวณต้นคอของเขายังคงปรากฏอยู่ในสายตาอัลฟ่าหนุ่มเบื้องหลัง เสียงคำรามของเด็กหนุ่มทำให้ร่างที่ไร้เรี่ยวแรงผวาหนักกว่าเดิม ควานลินไม่สามารถปฏิเสธต่อกลิ่นที่ยั่วยุอยู่ตรงหน้าเขาได้แม้ว่าตนจะได้รับยาต้านทานไปแล้วก็ตาม มือกร้านขยับยกขึ้นจับไหล่เล็กมั่น สัญชาตญาณของเขากระตุ้นและสั่งการให้ฝังรอยฟันและคมเขี้ยวลงบนต้นคอสีน้ำผึ้งเนียน แววตาของเด็กหนุ่มเป็นประกายกร้าว มืออีกข้างของเอาบีบกำปลอกคอจนมันบิดงอ การต่อสู้กับความต้องการในตัวของตนนั้นแสนยากเย็นเมื่ออีกฝ่ายยิ่งเป็นคนที่เขาปราถนา "ฮยอง" เสียงเรียกที่สั่นพร่าทำให้คนถูกเรียกสะดุ้ง หยดน้ำตาตกลงบนพื้นสกปรกในขณะที่ใบหน้าของชายหนุ่มเริ่มนองไปด้วยน้ำสีใส ลมหายใจของเขาสะดุดเมื่อกลิ่นหอมของเด็กหนุ่มเคลื่อนเข้ามาใกล้ขึ้น สัมผัสเปียกแฉะของลิ้นและความนิ่มของเรียวปากที่นาบลงบนผิวยิ่งเพิ่มความร้อนในร่างกาย "?!" อารอนตัวแข็งทื่อเมื่อร่างของเขาถูกกอดรัดแน่น นัยน์ตากลมเบิกกว้างเมื่อสิ่งที่ตามมาคือความร้อนที่แปะแนบบนต้นคอ เขาไม่มั่นใจว่าเด็กหนุ่มที่อยู่ด้านหลังกำลังทำสิ่งใดแต่ไม่กี่วินาทีต่อมานิ้วของควานลินก็สอดเข้ามาในโพรงปากของเขา ตอนแรกเขาคิดว่าตนคงจะไม่รอดเสียแล้ว สมรภูมิ(?)ที่อุตส่าห์ปกป้องมานานคงจะถูกทำลายเข้าในวันนี้ ทว่ารสขมเฝื่อนคออันคุ้นเคยของสิ่งที่หล่นตุ้บลงบนลิ้นทำให้เขาเปลี่ยนความคิด ควานลินป้อน(ยัด)ยาใส่ในปากของเขานั่นเอง ความร้อนที่แผดเผาข้างในกายเขาถึงได้ลดลงในเวลาถัดมาแต่เด็กหนุ่มก็ยังคงกอดเขาไว้เช่นนั้น หน้าผากของร่างโปร่งกดแตะแนบลงกับเรือนผมของเขา ลมหายใจของทั้งคู่ยังไม่สามารถปรับได้คงที่นัก "… ฮยอง ดีขึ้นรึยังครับ?" คนถูกถามพยักหน้าลง ความอุ่นของฝ่ามือที่กดแนบต้นคออันไร้มลทินของเขาค่อยๆจางหายไปและถูกแทนที่ด้วยปลอกคอสีอ่อน อารอนทำใจอยู่พักหนึ่งจึงค่อยหันกลับไปหาคนที่คุกเข่ากอดร่างของเขาเอาไว้ราวกับไม่ต้องการให้อัลฟ่าคนใดสามารถมองเห็นเขาได้(ถึงมันจะไร้ประโยชน์เมื่อเทียบกับกลิ่นที่ลอยฟุ้งก็ตาม) ควานลินยังคงส่งรอยยิ้มอันเป็นเอกลักษณ์ของตนให้เขาเช่นเดิมเหมือนกับวันแรกและทุกครั้งที่พวกเขาพบกัน เพียงแค่รอบนี้มีคราบเลือดติดอยู่ที่บริเวณมุมปากบาง เด็กหนุ่มมองตามสายตาของชายตรงหน้าที่จดจ้องอยู่กับหลังมือของเขาที่ประดับด้วยรอยฟันของตัวเขาเอง ร่างโปร่งรีบซ่อนรอยแผลไว้ด้านหลัง ควานลินมองสีหน้าของคนที่อยู่เบื้องหน้าเขา มือข้างที่ไร้รอยเลือดฉวยมือเล็กขึ้นมากุม เรียวปากบางกดจรดจูบลงบนข้อนิ้วข้อหนึ่งแผ่วเบา ดวงตาที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นเหลือบสบดวงตาที่คลอหยาดน้ำตา ควานลินพลิกหงายฝ่ามือของร่างตรงหน้าแล้วยกมันขึ้นแนบลงที่แก้มของตนก่อนจะฉีกยิ้มกว้าง คำสัญญาถูกกล่าวย้ำด้วยเสียงที่นุ่มนวลแต่หนักแน่น "ถ้าฮยองไม่อนุญาต ผมก็จะไม่ทำครับ"