air mélancolique

Poranki to kawa, kapcie i jajecznica. 

Ale poranek to przede wszystkim światło. Zapraszam na serię realizowaną o poranku lub z myślą o nim :) 

Z Delty Mekongu wspomnienia mam mieszane, bo pomimo starań, nie udało nam się wyrwać z roli turystów i poznać prawdy o tym miejscu. W zamian za to dostaliśmy szybki kurs robienia papieru ryżowego, obchodzenia się z pytonem, a nawet załapaliśmy się na krótki rejs po wodnym targu. Wyszło z tego kilka zdjęć. 

Sajgon wizualnie to dla mnie przede wszystkim wiszące ogrody, wszechobecne kable dekorujące ściany i kolonialna architektura. Z kolei węchowo to mnogość świeżych ziół, z królewską kolendrą na czele. Dla nosa przybywającego z Phnom Penh to jak powrót do życia. Jedźcie tam! 

Wczoraj spędziliśmy wieczór na przeglądzie filmów nakręconych w Kambodży. Zdążyły się już nieco przykurzyć, bo wyjazd był w marcu, a zaraz przecież będziemy się rozliczać ze starym rokiem. Ale to ja i mój cykliczny słomiany zapał. 

To niezwykłe jak oglądanie filmów z wyjazdu przywołuje prawie te same uczucia. Przypomina się wszystko, obrazy, dźwięki, a nawet zapachy. W ten sposób uciekliśmy mentalnie z szarej Warszawy w gorące, skwarne wręcz zakamarki Phnom Penh i przywołaliśmy słodki zapach stęchlizny, potu, wilgoci, czasem również zepsutego mięsa i tropikalnych owoców. Niemniej jednak, przy potężnym warszawskim smogu, zupełnym braku dostępu do promieni słonecznych to ta wizja i tak nabrała charakteru utopijnego raju. 

To teraz kilka chaotycznych ujęć, na szybko, żeby upamiętnić ten wspaniały chaos.