Afşar Timuçin

Bu toplumda anneler ve babalar çocuklarının yalancı olmaması için değil yalancı olması için çalışıyorlar. İşe zararsız diye bilinen küçük yalanlarla başlanıyor: “Sorarlarsa şöyle de…” 

Kartallar iniyor şehrin Ardına kadar açık kapılarından -Suları güzelleyin- Kartallar iniyor şehrin Gemiler gibi geçen gümüş bulutlarından

Kartallar düz bir uykunun boşluğuna Süsler gibi iniyor kara ve korkak -Çocukların saçlarını çiçekleyin- Şehrin son maviliklerinde kartallar Gökler kadar eski birer oyuncak

Kartallar süzülüyor damlara ağır ağır Kanatları birbirine çarparak Ezerek özlemli bir açlığı Gagalarında çatır çatır -Gelecekler bekleyin-

Kartallar iniyor şehre durmadan Uykularımız yarıda kalacak Kartallar canavarlar kadar cesur -Sakın kimseye söylemeyin Kartallar fareler gibi korkak

"Gerçekten çok zor zamanlarda geçti bizim çocukluğumuz ve çocukluğumuzu ayrıştırırsanız içinden değişik biçimlerde acılar fışkıracaktır."

Büyük tuzaklar düzenliyor yarına Vardığım dar geçitler Yorgunluk gibi yağıyor akşam sokaklarına Eriyip dağılıyor bıraktığın gölgeler Senle benim arama...

Gidiş

Ben her şeyden önce çocuk tutkunu biriyim. (...) Bende çocukluk bir sevdadır, bir güzelliktir, hatta bir dirençtir.

"İnsanların en yakınlarıyla bile sağlıklı insani ilişkiler kurmayı beceremedikleri bir toplumda içtenlikli olmak bir düş bile olamaz."

Dünyanın her yeri paraya ve üne dirençsiz, kafası sınırlı, beline gevşek siyaset adamlarıyla dolmadı mı?

Bir şeylere yetişmeye çalışıyorum. Neye? Ben de bilmiyorum. Düşe kalka gidiyorum, ayaklarıma taşlar, kocaman kocaman kesekler takılıyor. Üstelik bu yol iki tane. Ben daha başlangıçta sağdaki yola sapıyorum. Gerçekte yokuşa vuran öbür yolun nereye gittiğini bilmiyorum. Zaten bu yolun da nereye gittiğini bilmiyorum. Soluk soluğa koşuyorum. Neye yetişmekte olduğumu yani neden koştuğumu hiç bilmiyorum. Belli bir sona varmadan ya uyanıyorum ya düş dağılıp gidiyor...

Bu bensiz yapamaz de İçinin derinlerine sakla Gösterme kimseye beni Gönlünde tut bırakma

Kuşlara parçalatma Çöllere koyup dönme Gözden çıkarma beni Tam her şeyimi aydınlatırken Yeter bu kadar deyip sönme...

"Kolay kolay düş görmüyorum artık, görsem de seçemiyorum ya da uyanır uyanmaz unutuyorum..."

Beni bazı sevdiklerimden soğutan nedir? Zayıf görünmemek adına bin türlü oyunu hiç yorulmadan hiç sıkılmadan denemeleridir. Doğallık yapaylıktan daha zor görünüyor gözlerine. Ne kadar iyi oynarlarsa oynasınlar oyunlarını, bir işe yaramıyor. Yapaylaştıkça sevimsizleşiyorlar, yapaylaştıkça itici oluyorlar.

Tutmaya kalktığım bütün dallar kırılmış olunca kötü oluyorum. En büyük sıkıntım da yakası açılmadık yalanlardan kaynaklanıyor. Bir bilinmezi sevmek durumunda kalınca iyiden iyiye kendime kapanıyorum.

"Gerçekten güçlü olan insanın şöyle ya da böyle görünmek gibi bir amacı yoktur."