ne garip. kaçtığım yerden atacağım ilk adımı.

Karşıya geçemiyorum ve daha kötüsü trafik içimde

acıyı hatırlatan elinde kalan ip midir, uçup giden balon mu?

"genelde öyle olur zaten kalbim sivri bir çakıyla oyulur, ben evi süpürürüm. geberirim kahrımdan, gider faturaları öderim. tırnaklarımı keserim ne bileyim kedilerin kumunu falan değiştiririm. hayır n'apacağım ki başka zaten. camus da öyle diyordu ya yani tam olarak öyle demiyordu ama özetle "annem öldü neyse ki yapılacak bir sürü iş var, doldurmam gereken evraklar var" çalışmak abartılmış bir erdem olduğu kadar bir kaçış da aslında. yine de, her sabah kendine uyanıyorsun tabii. sürekli yeminler etsen de sürekli kendinle karşılaşıyor, üstüne tüm kalın perdeleri çeksen de kendi gölgen altında o gölgenin ağırlığı altında eziliyorsun. olsun. karar verdim kucaklayacağım artık kendimi ama sevdiğimden değil başka bir seçeneğim olmadığı için. böyle tırnaklarımı keser gibi."

içime dokunursa eli yanar diye korkanların kaçışlarını ezbere biliyorum.

günün sonunda kendi kapımı çalıyorum, içeride olmadığımı bile bile.

sende sana ait ne kadar az şey kaldığını yeniden düşün, göreceksin ki vaktinden önce ölüyorsun.

Boşluk kendine çevirdi beni.

ne diren, ne zorla. yolunu değiştirene izin ver. sana uğramak istemeyenin yoluna çıkma. birlikte yürümen gerektiğin kişiyle, kendi yolunda yürürken karşılaşacaksın. kendine ve yoluna odaklan. daha iyi olmaya, daha mutlu olmaya odaklan. senin olan seni bulacaktır..

çizgiyi geçerse acıya dönüşür

kimseye bahsetmeden, sessizce halletmeye çalıştığın şeyler seni biraz daha öldürecek.

sizi dipten çıkaran, gökyüzüne kilitleyebilir.