Tevhid

 “Cennette içinden dışı, dışından da içi görünen odalar vardır.

Allah azze ve celle bunları

Yemek yediren,

Sözlerinde kibarlık olan,

Oruca devam eden,

Selamı yayan ve

İnsanlar uyudukları sırada namaz kılan 

kimseler için hazırlamıştır.”

[Ahmed, Müsned, 5/343, 2/173; 

“Her biriniz,

şükredici bir kalb,

zikredici bir dil

ve

ahiret işlerinde yardımcı bir eş

edinsin.”

O halde tağut nedir?

Tağut; arapça bir kelime olup "tağa" (haddini aştı) kökünden türemiştir ve "haddini aşan mahluk" demektir.

Tağut: Kulu, Allah-u Teâlâ’ya ibadetten, dinde ihlâslı olmaktan, Allah-u Teâlâ’ya ve rasûlüne itaat etmekten engelleyen ve uzaklaştıran her şeydir. Bu, cinden ve insandan bir şeytan olabileceği gibi, ağaçlar, taşlar ve başka şeyler (nefis, hayvan, para, kadın, mezar) de olabilir.

Hiç şüphe yok ki İslam’ı ve onun kanunlarını bir kenara koyarak yabancı asıllı kanunlarla hükmetmek, kanlar, mallar, namus konusunda insanlara beşer aklının ürünü olan, hadlerin uygulanması konusunda Allah-u Teâlâ’nın şeriatını iptal eden, ribayı, zinayı ve içkiyi serbest bırakan kanunlar da bu kelimenin içine girer. Aynı şekilde bu kanunları resmileştirmek, onların saygınlığını ve boşluklarını koruma altına almak da böyledir.

 Bu kanunların kendileri tağuttur, onları yazanlar (çıkaranlar) ve onları yaygınlaştıranlar da tağuttur ya da tağutun askeridir. Beşer aklının ortaya koyduğu, kendisiyle Rasûlullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem’in gönderilmiş olduğu haktan uzaklaşılan her kitap, ister kasıtlı olarak, isterse de kasıt olmaksızın ortaya konulmuş olsun tağuttur.

Her kavmin tağutu, Allah-u Teâlâ ve rasûlunden başka kendisine muhakeme olunan veya Allah-u Teâlâ’dan başka kendisine ibadet edilen veya Allah-u Teâlâ’dan başka kendisine delilsiz bir şekilde tabi olunan ya da Allah-u Teâlâ’ya itaatten dolayı değil de zatı için itaat edilendir.

"Allah hüküm koymada kendisine ortak kabul etmez." (Kehf: 26)

"Hüküm vermek yalnızca Allah’a aittir. Kendisinden başkasına değil sadece O’na ibadet etmenizi emretti. İşte dosdoğru din budur. Fakat insanların çoğu bilmezler." (Yusuf: 40)

Tağutları nasıl inkâr etmemiz gerektiğine gelince….

İbadetlerin sadece Allah (c.c)’ya yapılması ve tağutların her çeşidiyle reddedilmesi bütün nebi ve rasullerin en büyük gayesidir. 

Bu konu üzerinde sürekli olarak durmalarının sebebi işte budur. Hiçbir şey onları bu gayelerinden alıkoyamadı. Bu meselede hiç bir kimseye zerre kadar taviz vermediler, onlarla uzlaşma yoluna gitmediler, orta yola yanaşmadılar ve onları sürekli olarak şu iki konuda uyardılar:

Birincisi; ibadetlerin tamamıyla sadece Allah (c.c)’ya yapılması, ki bu iman ve İslam’ın ta kendisidir.

İkincisi; herhangi bir ibadetin taguta yapılması, ki bu küfür ve şirktir, İslam dinini terkederek tagutun dinine girmektir.

İşte ortada birleşmeyen, birbirine zıt iki yol! İşte kılıçları kınlarından çekmenin, seriyyeler hazırlamanın, ordular göndermenin, savaş ve barışın, dostluk ve düşmanlığın, en değerli ve en pahalı şeyleri feda etmenin ve uğruna canlar vermenin gayesi!

Bu mesele netleşmeden tevhid akidesi, İslam ve iman inancı da netleşemez. 

Bu meselenin açık ve net bir şekilde öncelikle çözümlenmesi gerekir. Acaba ibadete layık olan, ibadetlerin sadece kendisine yapılmasını hakeden kimdir? Tagutlar mı yoksa kahhar olan ve herşeyi en ince ayrıntısına kadar bilen Allah (c.c) mı? Evet, işte bu mesele net bir şekilde çözümlenmelidir.

İşte bu kitap, günümüzdeki başlıca tagutları, taguta imanın ve tagutu reddin nasıl olduğunu, tagutu reddedenlerin ve reddetmeyenlerin akibetini bununla beraber din, ibadet, ilah kavramlarını delilleriyle ortaya koyuyor.

İşte Tevhid!…. İşte, Allah (c.c)’nün mükellef olarak isimlendirdiği her kişiyi bilmekle yükümlü tuttuğu ilahi hakikatler… Cennetin anahtarı olan “La ilahe illallah” kelimesine iman, manasını bilmek ve buna hakkıyla iman etmekle ortaya çıkar ve şirkten ve müşriklerden uzak kalmakla korunabilir. 

Bu sayılanları gerçekleştirebilmek ise tevhid-şirk sınırlarını tamamen vahiyden kaynaklanan bir yaklaşımla “sağlam delillere” dayanarak “bilmeyi” gerektirir.

İşte bu kitap, kişinin dünyası ve ahireti için son derece önemli olan bu büyük meseleyi, sade ve anlaşılır bir üslub, Kur’an ve sünnetten kaynaklanan sağlam delillerle güzel bir şekilde ortaya koyuyor.

Günümüz Toplumlarında Yaygın Olan Küfür Çeşitlerinden Bazılarına Örnekler:

1 - Allah-u Teâlâ’nın varlığını ve Rasûlullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem’in risaletini inkâr etmek.

2 - Reislere, efendilere, ileri gelenlere, yöneticilere, emirlere, âlimlere, helali haram, haramı helal kıldıklarında ve Allah-u Teâlâ’nın şeriatına muhalefet ederek kanunlar koyduklarında onlara itaat etmek suretiyle ibadet etmektir.

Allah-u Teâlâ şöyle buyuruyor: "Onlar Allah’ı bırakıp hahamlarını, rahiplerini (yani din adamlarını) ve Meryem oğlu Mesihi rab edindiler. Oysa tek olan Allah’ tan başkasına ibadet etmemekle emrolunmuşlardı. O’ndan başka

ibadete layık ilah yoktur. Allah koştukları eşlerden münezzehtir.” (Tevbe: 31)

Bir gün Rasûlullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem bu ayeti kerimeyi okuduğu sırada daha önce hristiyan iken sonradan İslam’la şereflenen Adiyy İbn Hatem Radıyallahu Anh (boynunda haç olduğu halde) Rasûlullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem’in yanına girdiğinde bu ayeti kerimeyi duyunca Rasûlullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem’e:

"Onlara ibadet etmiyorlar ki" dedi.

Bunun üzerine Rasûlullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem:

"Onlar Allah-u Teâlâ’nın helal kıldığı bir şeyi haram, haram kıldığı bir şeyi helal kıldıkları zaman onlara itaat etmiyorlar mı?” diye sorunca Adiyy İbn Hatem:

"Evet" dedi.

Rasûlullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem:

"İşte böylece onlara ibadet ediyorlar" buyurdu.  

(Cem’ul-Fevaid: Tefsir bah.) (Tirmizi Hadis No:3095 Bu hadisi Tirmizi 3095, El-Hüseyin b. Yezid an Abdisselam an Zeyd b. Sellam an Ebi sellam ani’n Nu’man asl-l senedi ile tahriç etti. Ahmed de rivayet etti Tirmizi de hasen dedi.)

3 - Allah-u Teâlâ’ya, Rasûlüne ve İslam dinine, milletine sövmek, Allah-u Teâlâ’nın ayetleri, kitapları, rasûlleri ile alay etmek.

Allah-u Teâlâ şöyle buyuruyor: "İkiyüzlüler, kalplerinde olanı haber verecek bir surenin inmesinden çekiniyorlar. De ki: “Alay edin bakalım. Allah çekindiğiniz şeyi ortaya koyacaktır. Onlara soracak olursan: “Biz and olsun ki eğ

lenip oynuyorduk” diyecekler. De ki: “Allah’la, ayetleriyle, rasûlüyle mi alay ediyordunuz? Özür beyan etmeyin. İnandıktan sonra küfre girdiniz. İçinizden bir topluluğu affetsek bile, suçlarından ötürü bir topluluğa da azab ederiz.” (Tevbe: 64–66)

4 - Tağuta muhakeme olmak.

Tağut ise; Allah-u Teâlâ’nın şeriatından ve kanunundan alınmayan her çeşit şeriat ve kanundur. Tıpkı çağdaş hüküm koyucuların kanunları ve cahiliye adet, alışkanlık, örf, töre gibi haller…

Allah-u Teâlâ şöyle buyuruyor:

"Rabbine andolsun ki aralarında çekiştikleri şeylerde seni hakem tayin edip sonra haklarında verdiğin hükümden dolayı kalplerinde bir sıkıntı duymadan kabul etmedikçe iman etmiş olmazlar.”( Nisa: 65)

"Sana ve senden öncekilere indirilenlere inandıklarını iddia edenleri görmüyor musun? Reddetmeleri emr olunmuşken tağuta muhakeme olmak istiyorlar. Şeytan onları derin bir sapıklığa düşürmek istiyor.” (Nisa: 60)

5 - Allah-u Teâlâ’nın indirdiğinden başkasıyla hükmetmek.

Allah-u Teâlâ şöyle buyuruyor:

"Allah’ın indirdikleriyle hükmetmeyenler kâfirlerin ta kendileridir.” (Maide: 44)

6 - Sihir. Onu öğrenmek, öğretmek, yapmak veya ona rıza göstermek ve onu kabul etmek.

Allah-u Teâlâ şöyle buyuruyor:

"Şeytanların, Süleyman’ın hükümdarlığı hakkında söylediklerine uydular. Oysa Süleyman kâfir değildi. Ama insanlara sihri öğreten şeytanlar kâfir olmuşlardı. Babil’de Harut ve Marut denilen iki meleğe bir şey indirilmemiştir. Bu ikisi: “Biz sadece imtihan ediyoruz, sakın küfre girme” demedikçe kimseye bir şey öğretmezlerdi. Hâlbuki bu ikisinden koca ile karısının arasını ayıracak şeyler öğreniyorlardı. Oysa Allah’ın izni olmadıkça

kimseye zarar veremezlerdi. Kendilerine zarar verecek faydalı olmayacak şeyler öğreniyorlardı. Andolsun ki onu satın alanın ahiretten bir nasibi olmadığını biliyorlardı. Kendilerini karşılığında sattıkları şeyin ne kötü olduğunu keşke bilselerdi.” (Bakara: 102)

7 - Kafirlere dost olmak, onları sevmek, onları bâtılda desteklemek, müslümanlara ve müslümanların topraklarına hakim olmak için onlara yardımcı olmak, onların partilerine, cemaatlerine, laiklik, vatancılık, ırkçılık, halkçılık ve bunlardan başka nizamlarına katılmak.

Allah-u Teâlâ şöyle buyuruyor:

"Mü’minler mü’minleri bırakıp da kâfirleri dost edinmesinler. Kim böyle yaparsa Allah’tan bekleyebileceği hiçbir şey yoktur. Ancak onlardan sakınmanız hali (takiyye) müstesnadır. Sonunda dönüş ancak Allah’a’ dır.” (A-li İmran: 28)

"Ey iman edenler! Mü’minleri bırakıp da kâfirleri dostlar edinmeyin. Yoksa siz Allah’a sizin üzerinize apaçık bir delil mi kılmanızı istiyorsunuz.” (Nisa: 144)

"Doğrusu sizin veliniz Allah, O’nun rasûlü ve mü’minlerdir. Öyle ki onlar namazı dosdoğru kılarlar, zekâtı verirler ve onlar rükû ederler. Her kim Allah’ı, O’nun rasûlünü ve iman edenleri dost edinirse işte o Allah’ın hizbindendir. Galip gelecek olan da onlardır. Ey imanedenler!

 Sizden önce kendilerine kitab verilenlerden dinlerini eğlence ve oyun edinip kâfir olanları dostlar edinmeyin. Eğer mü’min iseniz Allah’dan sakının.” (Maide: 55–57)

Bir insan bu ve bunlardan başka küfür çeşitlerinden bir tanesini işleyecek olursa, işte o kimse; Lâ ilâhe illallah’ı günde bin kere bile söylese, yüzlerce rekât namaz kılsa, günlerce oruç tutsa, cihad etse ve itaat çeşitlerinden herhangi birini yapsa bile İslam’dan çıkar. Ta ki küfre girdiği meseleden dönüp tevbe edinceye kadar…

Lâ ilâhe illallah’ın manasının daha açık ve anlaşılır olması için meseleyi biraz daha genişleterek şöyle açıklıyoruz: Şüphesiz ki “Lâ ilâhe illallah” ın manası; “Allah- u Teâlâ’dan başka ilah bulunmamaktadır” şeklinde değildir.

 Bilakis bu kelimenin manası şöyledir:

"Hakları olmaksızın Allah-u Teâlâ’dan başka kendilerine ibadet edilen sahte ilahlar vardır. O ilahların reddedilmesi gerekir. Çünkü ibadetlerden birisini Allah-u Teâlâ’dan başkasına yö

nelten kimse onu ilah edinmiştir. Velev ki o kimseye:

"Sen benim ilahımsın" demese bile…" Öyleyse bir kimse; “La ilahe” dediğinde, işte o kimse:

"Hakları olmaksızın kendilerine ibadet edilen bütün sahte ilahları reddediyor ve onlara ibadeti terk ediyorum” demiştir.

Buna göre sahte ilahlar nelerdir ve kimlerdir, bunların bilinmesi gerekir ki Allah-u Teâlâ’- dan başka tapılan sahte ilahlardan gerçek manada uzaklaşılabilinsin ve reddedilebilinsin. Zira bunlar bilinmeksizin onları reddetmek, onlardan uzaklaşmak söz konusu olamaz. Velev ki böyle yapıldığı iddia edilse bile…

"İlah" kelimesi; ibadet edilen varlık demektir. Öyleyse her kim ibadet çeşitlerinden bir tanesini Allah-u Teâlâ’dan başkasına veya Allahu Teâlâ’la birlikte bir başkasına yöneltirse, ona kulluk etmiş ve böylece onu ilah edinmiştir.

YÜZ ÇEVIRMEK VE KITABI TERKETMEK

Allah (c.c) şöyle buyuruyor:

“Rasul dedi ki: “Ey Rabbim! Kavmim bu Kur’ an’ı terkedilmiş kıldılar. Böylece her nebiye suçlulardan bir düşman yaptık. Senin Rabbin hidayet edici ve yardımcı olarak yeter.” (Furkan: 30-31)

Büyük şirkte cehaleti mazeret gören kimselerin gizlemeye çalıştığı ve üzerinde konuşmaktan kaçındığı bir gerçek vardır. Fakat biz bu gerçeği Allah (c.c)’ın izniyle açıklayacak, onların sapıklığını ve çirkin planlarını ortaya çıkaracağız.

İşte bu gerçek şudur: Zamanımızda; “büyük şirkte cehalet mazerettir” diyenler, aslında kendilerini İslam’a nisbet eden müşrikleri cehaletleri sebebiyle mazeretli görmüyorlar, bilakis onları ilimden yüz çevirdikleri ve Allah (c.c)’ın kitabını terkettikleri için mazeretli görüyorlar.

İşte bu gerçeği hakkı görmek isteyen her mü’min görmekte ve bilmektedir. Bizimle onlar arasındaki en büyük ayırt edici nokta işte bu meseleyle ilgilidir. Yani; “büyük şirkte cehalet mazerettir” meselesi.

Günümüzdeki toplumlarda bu meselenin gerçek yüzü aslında budur. Sağlam din ve basiret sahibi her bir kimse bilir ki kendilerini İslam’a nisbet eden zamanımızdaki müşriklerin geneli tıpkı hayvanlar gibi yaşamakta, hakkı bilmekten yüz çevirmekte, Rablerinin kitabından bir şey bilmez vaziyette uzak durmakta, Kur’an’ı ancak arabalarında veya evlerininin salonlarında süs olarak asmakta veya ölülerinin arkasından ya da bir törenin açılışında okumakta, böylece Kur’an’ı sanki yemeklerini veya içeceklerini süsleyen bir ziynet, bir süs zannetmektedir. Onlar işte böylece gerçekte ancak hayvanlar gibi yaşamakta ve doğru yoldan saptırılmaktadırlar.

Onların içinde bulunan bir gencin durumuna bakınız! O genç ömrünü ve zamanını insan ürünü kanunları, nereden geldiğini, nasıl geliştiğini, nasıl kurulduğunu; kanun koyan kişilerin fikir ve ihtilaflarının neler olduğunu, anayasanın maddelerinin neler olduğunu, medeni kanunun ne olduğunu, nasıl anlaşılması gerektiğini ve bunlar gibi meseleleri öğrenmek için harcar. Oysa bunları öğrenmek için harcadığı vaktin onda birini Allah (c.c)’ın dinini öğrenmek için harcasaydı, tevhidi anlamış ve onda imam olmuş olurdu. İşte bu kimse şirkin içinde olduğu halde nasıl olur da onun hakkında cehaleti sebebiyle mazeretlidir denilebilir?!

Şimdi de bir başka gence bakınız! Bu genç de ömrünü ve zamanını müzik okullarında müzik sanatlarını, aletlerini, notalarını, şarkılar arasındaki farklılıkları, doğu ve batı müziği ile ilgili ayrıcalıkları, müzik ve müzik aletleriyle ilgili tarihi öğrenmek için harcar. Bununla birlikte Allah (c.c)’ın dinini öğrenmeye imkanı olduğu halde ondan uzak durmuş, yüz çevirmiş ve hevasına tabi olmuştur. Bunun doğal sonucu olarak da apaçık bir şirkin içine düşmüş ve şirk ehlinden olmuştur. İşte bu kimse şirkin içinde olduğu halde nasıl olur da onun hakkında cehaleti sebebiyle mazeretlidir denilebilir?!

Bir de şu kimseye bakınız! Zamanını, ömrünün büyük bir bölümünü batının felsefi fikirlerini, o felsefenin türlerini, tarihini, kaynaklarını, ortaya çıkışını, hedeflerini, genel ve ayrıntılı usulünü, ortaya koyanlarını, ravilerini, bu hususta söz konusu olan ittifak ve ihtilafları öğrenmek için harcar. Oysa onlardan her biri Allah (c.c)’ın dinini bilmek konusunda hayvanlardan daha cahildirler. Böylece onlar tevhidin en basit meselesini dahi anlamıyor ve öğrenmek için çaba göstermiyorlar. Yine; bir kul nasıl müslüman olur, nasıl İslam’dan çıkar diye öğrenmek için hiç çaba da sarfetmiyorlar. Allah (c.c)’ın kitabını arkalarına atmış ve İslami ilimden uzak durmuşlardır. Sanki onlar hiçbir şey bilmez, hiçbir şey görmez duruma gelmişlerdir. Böylece cehaletleri sebebiyle şirkin ve küfrün içine düşmeleri artık onlar için zaruri olmuştur. İşte o kimsenin cehaletinin özür sayılıp Allah (c.c) katında kendisi için delil olacağını söyleyenler vardır?!

Şu kimseye de bakınız! O ise Arap dilini, adaplarını, sanatlarını, gelişme merhalelerini, cahiliyyede ve İslam’ dan sonraki şiirlerin türlerini, eski şiirle yeni şiirler arasındaki ihtilafları, her bir fırkanın delillerini, arapça, latince, süryanice, İbranice, hinarkipçe ve başka dillerle arasındaki ince farklılıkları öğrenmek için bütün ömrünü harcar. Sırf bunu bir diploma ya da bir vazife almak ya da sosyal bir mevki veya kültür sahibi olmak için yapar. Fakat Allah (c.c)’ın dininden en basit meseleyi dahi bilmez. Hatta kitabın ve imanın ne olduğunu dahi bilmez. Böylece de şirk ve küfrün içine düşmüş olduğu halde onun için Allah (c.c) katında delil olacağı şekliyle onu mazeretli görenler vardır!!

Şu gence de bakınız! O, bütün gençliğini ve vaktini nasıl siyaset yapacağını, nasıl yalanlar uyduracağını, milleti nasıl kandıracağını, nasıl güzel hutbe vereceğini, seçimlerde nasıl kazanacağını, nasıl reklam yapacağını, nasıl parlementoya gireceğini öğrenmek için harcamıştır. Böylece bütün ömrü, hayatı, gayesi bunları öğrenerek geçmiştir. Bu yolla nasıl mal toplayacağı konusunda tecrübeli olmuştur. Yine siyasi partiler, parlemento koltukları arkasında koşturmacalı bir hayat sürmüştür. Bununla birlikte sapıklıkta ilerlediği kadar Allah (c.c)’ın şeriatinde ilerlememiştir. İşte o kimseyi şirkin içinde, her türlü bozuk inancı ve fesadıyla birlikte bulursun. Tevhidi bozacak her türlü unsur üzerinde bulunur. Bununla birlikte kendisi için delil olacağı şekliyle onu mazeretli görenler vardır!!

Zamanımızda kendisini müslüman zanneden müşriklerin geneline bakınız! Onlar Allah (c.c)’ın kitabına, tefsir kitaplarına, dil ilimleri ve usul kitaplarına ya da her türlü fıkıh kitaplarına sahip olabilme, ulaşabilme imkanlarına sahiptirler. Zamanımızda İslami ilimler oldukça yayılmış, onlara ulaşmak o kadar kolaylaşmıştır ki hiç bir zaman böyle olmamıştır. Fakat onlara bir bakınız! Tevhidin gerekleri ve onu bozan konularda dahi Allah (c.c)’ın sınırlarını bilmekte cahil kalmışlardır. Öyle ki onların çoğu bizlere muhalif olmadıklarını ve inkar etmediklerini söylemelerine rağmen apaçık bir şekilde Allah (c.c)’tan başkasına ibadet etmektedir.

Onların şu hallerine bir bakınız! İslam’ın nurundan ve haktan yüz çevirmişler, fakat bununla birlikte futbol kanunlarını, spor karşılaşmalarını, kulüplerini, turnuvalarını, değişik müsabakalardaki katettikleri mesafeleri bilmek konusunda oldukça yetenekli olmuşlardır.

Yine sinema filmlerini, nasıl ortaya çıktığını, kahramanlarını, oyuncularını, doğum tarihlerini, onlarla ilgili önemli haberleri ve işlerini bilmekte oldukça yeteneklidirler. Öyle ki radyo ve televizyon programlarının tüm ayrıntılarını, filmlerin, dizilerin ve futbol karşılaşmalarının vakitlerini bilmekte hünerlidirler.

İşte onların ilimden kazançları budur. Onlara dikkatlice bakınız ve sonra da şöyle diyenler hakkında binlerce kere şaşırınız: “Onlar cehaletleri sebebiyle özür sahibidirler.”

Meseleyi çok iyi bilen ve insaflı bakan kimseler, zamanımızdaki kimselerin bir çoğunun bu durumda olduklarını daha iyi anlayacaklar. Öyleyse bulunduğunuz yerdeki insanların haline bir bakınız! Mutlaka onları bu anlatıldığı ve duyduğunuz şekliyle bulacaksınız. Zira onların hali Allah (c.c)’ın hükmünü isteyen kimsenin hali gibi değildir. Çünkü hakkı isteyen kimse çok kolay bir şekilde ona ulaşabilir.

Hakkı iseteyen ve istemeyen kimse arasındaki farkı Allah (c.c)’ın şu ayetinde güzel bir şekilde nasıl anlattığını iyice bir düşünün.

Allah (c.c) şöyle buyuruyor:

“Allah’a karşı derin bir saygıyla korku içinde koşarak sana geleni ise bırakıyor ve ona aldırmıyorsun.” (Abese: 8-10)

Yine Allah (c.c)’ın şu sözünü de iyice düşünün:

“Sabah akşam Rablerine, O’nun rızasını dileyerek dua edenlerle birlikte candan sabret.” (Kehf: 28)

İşte bu iki ayeti okuyun ve hakkı isteyen ile istemeyen arasındaki farkı güzel bir şekilde anlayın! Zira bu ayetler hakkı isteyen kimselerin halini ortaya koymaktadır. Hakkı istemeyen kimseler ise dünyalık şeylerle uğraşmakta, bütün vakitlerini dünyanın mevki ve makamını elde etmek için harcamaktadırlar. Oysa o kimseler Kur’an’a ulaşabilme imkanları olduğu halde ondan yüz çevirmişler ve bu sebeple de şirkin içinde kalmışlardır. İşte onların ilimden nasipleri budur.

Allah (c.c) onlar hakkında şöyle buyuruyor:

“Onların ilimden ulaşabilecekleri budur.” (Necm: 30)

Ben şöyle diyorum:

“Bütün insanlar ve özellikle bu dinin sahipleri şunu iyice bilmelidirler; hucceti ikame etmek için Allah (c.c)’ın ayetlerini insanların kulaklarına ve kalplerine yerleştirmek Allah (c.c)’ın dininin gereklerinden değildir. Zira şeri teklif; insanların önünde hidayete ulaşacakları kadar kolaylaştırılmıştır. Çünkü huccetin onlara tebliğ edilmesi Allah (c.c)’ın kitabıyladır. Bu ise Allah (c.c)’ın takdiri ve rahmetiyle kolaydır. Yani huccet ikame etmek söz konusu olduğu zaman huccet ikame edilmiş sayılır. Bu sebeple hucceti onlara anlatmak ile İslam’ı tebliğ etmek ayrı şeylerdir. Zamanımızdaki insanların çoğunun huccete ulaşma imkanları vardır ve ancak istemeyen kimse huccete ulaşmaz. Ama ulaşmak isteyen, ulaşma konusunda çaba gösteren kimse mutlaka huccete ulaşır. Huccete ulaşmak istemeyen kimse ister kendisi ulaşmak istemediği için ister şeytanı onu saptırdığı için, ister insan ve cin şeytanları saptırdığı için ulaşamamış olsun durum yine aynıdır. Ve huccete ulaşma imkanları söz konusu olduğu zaman huccet onlara ikame edilmiş sayılır. Üstelik zamanımızda huccete ulaşmak için imkanlar çok daha kolaydır.

Allah (c.c) şöyle buyuruyor:

“Andolsun, biz Kur’an’ı, düşünüp öğüt almak için kolaylaştırdık. Var mı düşünüp öğüt alan?” (Kamer: 32)

Zamanımızda insanların çoğu Allah (c.c)’ın şeriatinden yüz çevirmiş, Allah (c.c)’ın kitabını öğrenmek ve ondan ders almayı geçmiştekiler gibi terketmiştir.

Allah (c.c) onlar hakkında şöyle buyuruyor:

“Onlara: “Allah’ın indirdiğine ve rasule gelin”, denildiği zaman, münafıkların senden iyice uzaklaştıklarını görürsün. Elleriyle yaptıkları yüzünden başlarına bir felaket gelince hemen; “biz yalnızca iyilik etmek ve arayı bulmak istedik”, diye yemin ederek sana nasıl gelirler! Onlar Allah’ın, kalplerindekini bildiği kimselerdir; onlardan yüz çevir, kendilerine öğüt ver ve onlara, kendileri hakkında tesirli söz söyle.” (Nisa: 61-63)

Evet, zamanımızdaki insanların çoğunun hali budur ve bizim onlara karşı olan tavrımız da ayette geçtiği gibi olmalıdır:

“Onlardan yüz çevir, kendilerine öğüt ver ve onlara, kendileri hakkında tesirli söz söyle.”

Allah (c.c) açıkladığımız kimselerin vasfı konusunda dakik bir vasıf olarak şöyle buyurmuştur.

“Bizi anmasını kendisine unutturduğumuz ve işinde aşırı giderek hevesine uyan kimseye uyma.” (Kehf: 28)

İşte bu gibi kimselere karşı tavrımız ayette geçtiği gibi olmalıdır.

Allah (c.c) şöyle buyuruyor:

“Bizi anmaktan yüz çevirenlere ve dünya hayatından başka bir şey istemeyenlere aldırma. Bu onların ulaştıkları bilginin seviyesini gösterir. Doğrusu Rabbin yolundan sapmış olanı pek iyi bilir, doğru yolda olanı da çok iyi bilir.” (Necm: 29-30)

Ey insanlar! Allah (c.c)’ın açıklaması ve hidayeti, kendisine uyulması açısından bir takım adamların duygusal hallerine, hevalarına ve bir delile dayanmayan görüşlerine tabi olmaktan daha önceliklidir. Her kim doğru yolu ve onda sebat etmeyi isterse onun için çok açık yol vardır.

Allah (c.c)’ın şu ayette buyurduğu gibi:

“Doğrusu size Allah’tan bir nur ve apaçık bir Kitap gelmiştir. Allah, rızasını gözetenleri onunla, selamet yollarına eriştirir ve onları, izni ile, karanlıklardan aydınlığa çıkarır. Onları doğru yola iletir.” (Maide: 15-16)

Ey kavmim! Biz, Kur’an’dan uzak duran, Kur’an ellerinde olduğu, ona ulaşma imkanı bulunduğu halde Allah (c.c)’ın zikrinden yüz çeviren, dünya metaını elde etmek için bütün vakitlerini harcayan, işte bu sebeple dinlerini öğrenmeyip cahil kalan kimseler hakkında konuşuyoruz.

Cehaleti mazeret sayan ve bu konuda şeyh olarak kabul edilen Muhammed Salih el-Useymin, bir kişinin sormuş olduğu bir soruya şöyle cevap vermiştir:

“Cehalet konusunda alimlerin ihtilafı, ilim elde etmek için çaba gösterip göstermeme konusundaki ihtilaflardır. Her kim hakka ulaşmak için çaba göstermese işte o kimse cehalet konusunda mazeretli değildir. Fakat eğer ki hakka ulaşmak için çaba gösterdiği halde ulaşmamışsa işte bu kimse Allah (c.c) katında mazeretli sayılır. Allah (c.c) daha iyi bilir.”

(Bu söz Alemlerin Rabbinin Rahmet Genişliği kitabında geçmektedir)

Bu kişi “cehalet mazerettir” dediği halde, ilme ulaşmak için çaba göstermeyen ve bu konuda ihmal eden kimseyi mazeretli saymamaktadır. İşte bu kimse “cehalet mazerettir” diyenlerin hocasıdır ve o bile hakka ulaşma imkanı olduğu halde ulaşmayan kimseyi mazeretli saymamaktadır. İşte bu sebeple onun sözünü delil gösterdik ki cehaleti mazeret sayanların akılları başlarına gelsin. Fakat maalesef “cehalet mazerettir” diyen ve bu konuda kitap yazanlar kendi hocalarının sözüne bile itibar etmemekte, hoşlarına gideni almakta, gitmeyeni almamakta, böylece Allah (c.c)’ ın gerçek hükmüne bakmamaktadırlar.

Kendileri hakkında konuştuğumuz zamanımızdaki; “cehalet mazerettir” diyen kimseler, haklarında konuştukları kimseleri gayet iyi bilmelerine rağmen onları mazeretli saymaktadırlar. Oysa onların hocaları bile hakka ulaşmak için tembelliği mazeret saymazken onlar mazeret olarak görürler. Bu konuda biraz insaflı davranarak meseleye gerçekçi bir yüzle bakmak gerekir.

Zamanımızdaki Allah (c.c)’tan başkasına ibadet eden, Kur’an öğrenmek için gayret etmeyen, hidayeti elde etmek için çabalamayan kimselerin hallerine bir bakalım! Acaba bunlar Allah (c.c)’ın şu ayette beyan ettiği kimseler gibi midirler:

“Allah’a karşı derin bir saygıyla korku içinde koşarak sana gelen…”

İşte o kimseler elbette bu ayette zikri geçenler gibi değildirler. O halde onların cehaletleri nasıl mazeret sayılabilir ve şirk koştukları halde onlara nasıl müşrik sıfatı verilmez? Bu asla hakkı isteyenlerin takip edeceği bir yol değildir.

Ancak tevbe eden iman eden ve salih amellerde bulunanlar ; işte bunlar cennete girecekler ve hiçbir şeyle zulme uğratılmayacaklar. (19/60) 

Ki melekler güzellikle canlarını aldıklarında: “Selam size” derler. "Yaptıklarınıza karşılık olmak üzere cennete girin.” (16/32)

Takva sahiplerine vadedilen cennet; onun altından ırmaklar akar yemişleri ve gölgelikleri süreklidir. Bu korkup-sakınanların (mutlu) sonudur inkâr edenlerin sonu ise ateştir. (13/35) 

İyilik yapanlar için Allah’ın katında olanlar daha hayırlıdır. (3/198)

Uyulacak Asıl Kaynak; Kuran

Rabbinizden size indirilene uyun! 

O’ndan başka dostlar edinerek onlara uymayın! 

 Pek az öğüt alıyorsunuz.  [A’raf, 3]

Bu ayette “La ilahe illallah” kelimesinin manasını başka bir üslup ile açıklamakta ve bu kelimenin pratikte nasıl yaşanması gerektiğini öğretmektedir.

“Rabbinizden size indirilene uyun.”

Allah (c.c) bu ayette şöyle buyuruyor:

“Ey insanlar! Sizin ve herşeyin sahibi, yaratıcısı, düzenleyicisi, gözeticisi ve terbiye edicisi olan rabbinizden size indirilenlere uyun ve bildirdiği hükümlere tabi olun! Şayet böyle yapmazsanız Allah’a  O’nun istediği şekilde iman etmiş olmazsınız. Dilinizle “La ilahe illallah” deseniz bile, yaşantınızla bu kelimeyi söylememiş, bilakis reddetmiş olursunuz.

Ey insanlar! Kulların durumlarını en iyi bilen Allah, onların maslahatını, onlara fayda veya zarar verecek şeyleri de  çok iyi bilir.

Bu sebeple, mutlak teşri hakkı, sadece Allah’a aittir.  Kulları için dünya ve ahiret mutluluğunu sağlayıcı nizam ve kanunları ancak O belirleyebilir. İnsanların yaşamlarını düzenleyici sistemi belirleyecek olan, helal ve haram şeklinde hükümler koyacak olan da sadece Allah’tır. O, teşri konusunda asla kendisine ortak kabul etmez.

Ey insanlar! Eğer Allah’a gerçekten iman etmiş ve O’ nu gerektiği şekilde tanımışsanız, ibadetleri sadece O’na  has kılmak istiyorsanız, o zaman, kulu ve son rasulü olan Muhammed’e indirdiği Kur’an’a tabi olun! Sizlere bildirdiği emirlere boyun eğin! O’nun helal  kıldığını helal, haram kıldığını da haram kabul edin! Hayatınızı şekillendirecek hükümleri sadece Kur’an’dan alın ve sadece Kur’an’ın hükümlerine muhakeme olun!”

İşte bu, “illallah” kelimesinin manasıdır. İşte bu, “illallah” kelimesinin pratik olarak yaşanmasıdır.

Bu ayetteki, “Rabbinizden size indirilene uyun” ifadesi, “La ilahe illallah” kelimesinin “kabul etme” kısmı olan “illallah”ın manasını açıklamaktadır.

Bu ayet gösteriyor ki, Allah (c.c) insanları, sadece “la ilahe illallah” kelimesini söylemekle yükümlü tutmamış, bilakis bu kelimeyi hayata aktarmak ve yaşamakla sorumlu tutmuştur. Çünkü ayetteki, “Rabbinizden size indirilene uyun” ifadesi, bir emir bildirmektedir ve bu emir, söz söylemekle değil, ancak yaşamakla yerine getirilecek bir emirdir.

“O’ndan başka dostlar edinerek onlara uymayın.”

Allah (c.c), ayetin bu kısmında şöyle buyuruyor:

“Ey insanlar! Allah ve rasulünün bildirdikleri dışında hiçbir şeye tabi olmayın! Şayet kendinize başka ölçüler, başka anayasalar, başka hükümler, kurallar, prensipler ve ilkeler edinirseniz, İslam’dan başka yollara tabi olursanız, Allah’ın hükmünü reddetmiş olursunuz. Her ne kadar sözlerinizle Allah ve rasulünün bildirdiklerini kabul ettiğinizi söyleseniz, “la ilahe illallah” kelimesini binlerce kez tekrarlasanız bile hareketinizle bunu yalanlamış ve böylece Allah’a şirk koşan kimseler olmuş olursunuz.”

İşte bu, “La ilahe” kelimesinin manasıdır. İşte bu, “La ilahe” kelimesinin pratik olarak yaşanmasıdır.

Allah (c.c), ayetin bu bölümünde, “O’ndan başka dostlar edinerek onlara uymayın” ifadesiyle, “La ilahe illallah” kelimesinin “reddetme” kısmı olan “La ilahe”nin manasını açıklamaktadır.

Yine ayetin bu bölümü göstermektedir ki, Allah (cc), “la ilahe illallah” kelimesini sadece sözle söylemeyi değil, aynı zamanda onu yaşamayı emretmiştir. Çünkü, “O’ ndan başka dostlar edinerek onlara uymayın” ifadesi, bir emir bildirmektedir ve bu emir, söylemekle değil, yaşamakla; pratikte reddetmekle yerine getirilecek bir emirdir.

La İlahe İllallah Kelimesinin Manası:

Allah (c.c), müslüman olmanın ilk şartı olarak, la ilahe illallah kelimesini söylemeyi emretmiştir. Fakat, la ilahe illallah kelimesini söylemek demek, onu kabul etmek ve yaşamak demektir. Bu konu ile alakalı ayetlerden ve hadislerden bir çok delil vardır. Bu konuda bu ayet tek başına delil olarak yeter. Çünkü Allah (c.c), bu ayette “La ilahe illallah” kelimesinin pratik olarak yaşanmasını emretmiştir.

Fakat insanın, manasını bilmediği bir şeyi kabul etmesi imkansızdır. “La ilahe illallah” kelimesi, arapça bir kelimedir ve şüphesiz bir manası vardır. Allah (c.c), bu kelimenin manasının tespitini kullarına bırakmamış, bilakis kendisi, bir çok ayette bu kelimenin manasını pratik yaşantıdan örneklerle kullarına açıklamıştır. Tıpkı, bu ayette olduğu gibi… Allah (c.c), bu ayette, la ilahe illallah kelimesinin pratik olarak hayatta nasıl yaşanması gerektiğini başka bir örnekle açıklamıştır.

La ilahe illallah kelimesi ve bu kelimeyi açıklayan ayetler incelendiğinde, La ilahe illallah kelimesinin iki bölümden oluştuğu görülür:

a) - “La ilahe”: Reddetme bölümü.

“La ilahe” diyen bir kimse, genel olarak şöyle demiştir:

“Ey Rabbim! Ben, hiçbir ilah kabul etmiyorum. Yani, Allah’ın hükümleri dışında hükümler koyan, insanların sözünü dinlediği, kanun ve hükümlerine itaat ettiği, haram ve helallerine, emir ve yasaklarına riayet ettiği, hiçbir ilahı tanımıyorum, bütün bunları reddediyorum.

Ey Rabbim! Ben, insanları kendisine ibadet etmeye; hükümlerini dinlemeye, kendisine saygı göstermeye, yüceltmeye çağıran  tüm sahte ilahları reddediyorum, bunları kabul etmiyorum.

Ey Rabbim! Ben, Senin sıfatlarını kendisinde gören; kendisini hüküm koyucu, gaybi bilici, insanları dilediği gibi yönetici, muhakeme edici olarak ileri süren her sahte ilahı reddediyor, onlara tabi olmuyor, onlardan uzak duruyorum.

Ey Rabbim! Ben, hiçbir sahte ilahı, onların hükümlerini, yasa kitaplarını, uydurdukları sistemlerini, onların peşine takılıp dediklerini yapan yandaşları müşrikleri de reddediyorum, onları kesinlikle sevmiyorum, onlardan nefret ediyorum ve onlara düşmanlık duyguları besliyorum, bütün imkanlarını bunları yok etmek için kullanacağım.”

b)  - “İllallah”: Kabul etme bölümü.

“İllallah” diyen bir kimse, genel olarak şöyle demiştir:

“Ey Rabbim! Ben, ilah olarak sadece Seni kabul ediyorum. Yani, ben, nasıl yaratıcı ve Rab olarak seni kabul etmişsem, benim hakkımda ve tüm kullar hakkında yegane hüküm koyucu olarak yine seni kabul ediyorum.

Yaşamımı, yalnız senin sistemine göre düzenleyeceğim. Senin emirlerine itaat edip yasakladığın şeylerden uzak duracağım. Senin helal kıldıklarınla amel edip haram kıldıklarını terkedeceğim. Yalnız Senin kitabın Kur’an’ı anayasa kabul edip ona göre yaşayacağım. Yalnız Senin rasulünü örnek alıp onun sözlerini doğru kabul edeceğim. Yalnız senin değer verdiklerine değer verip düşman olduklarına düşman olacağım. Hayatımı yalnız Sana adayıp yalnız senin yolunda öleceğim. Her ihtilafta yalnız Kur’an’ı ve Rasulünün sünnetini hakem kabul edip hükümlerine itirazsız teslimiyet göstereceğim. Senin isim ve sıfatlarını kimseye vermeyeceğim, Sana asla şirk koşmayacağım.”

Kur’an’a ve Sünnete Tabi Olmak:

Allah (c.c) bu ayette, katından indirdiği şeye uyulmasını, bunun dışında başka hiçbir şeye uyulmamasını  emretmiştir. Allah (c.c)’ın katından indirdiği  şey; Kur’an ve onu açıklayan sünnettir. Allah Kur’an’ı, son rasulü Muhammed (a.s) vasıtasıyla insanlara ulaştırmış, Muhammed (a.s) de Kur’an’ın pratik bir tatbikçisi ve bu konuda örnek bir şahsiyet olmuştur.

O halde Allah (c.c)’ın kitabına ve bu kitabın pratik tatbikçisi Muhammed (a.s)’in sahih sünnetine tabi olmak, yani; bütün hayatı Kur’an ve sünnetin gösterdiği şekilde düzenlemek, tevhidin gereğidir. Bu sebeble kan, can, mal ve bunlar gibi bir çok konuda sadece Allah (c.c)’ın şeriatiyle hükmetmek gerekmektedir.

Allah (c.c)’ın şeriatini bir kenara bırakarak beşer aklının ürünü olan şeriatlere ya da aslı Allah (c.c) tarafından indirilmiş fakat, sonradan tahrif edildiği için İslam tarafından neshedilmiş bozuk şeriatlere göre hükmetmek, Allah (c.c)’tan başkasını dost edinmektir ve şirkin ta kendisidir.

Allah (c.c)’ın bu ayetini dikkatle okuyan ve düşünen bir kimse; zamanımızda kendilerinin müslüman olduklarını söyleyen, fakat Allah (c.c)’ın şeriatini bir kenara bırakarak her meselede başka şeriatlere göre hükmeden, insanları bu şeriatlere göre muhakeme eden yöneticilerin durumlarını daha iyi idrak eder. Böyle tagutları ve şeytanları tekfir etmeyen, onları dost edinen, onların birer ulu’l emr olduklarını söyleyen, onlar için her türlü mücadeleyi veren, onlara her konuda muhakeme olan kimselerin hükümlerini de açık ve net bir şekilde kavrar.

 Rasulullah (s.a.s)’ın yaşadığı dönemi inceleyenler, içinde yaşadığımız çağın, onun dönemindeki cahiliye ile aynı hatta ondan daha kötü bir hale gelmiş olduğunu hemen farkeder. Çünkü cahiliye, belli bir döneme ait  değildir, her zaman ve her yerde ortaya çıkabilir.

Allah (c.c)’ın hakimiyetinin, şeytanlar ve tagutlar tarafından gasbedildiği, can, mal ve kanlarla ilgili konularda Allah (c.c)’ın şeriatinin uygulanmadığı yerlerde, cahiliye hüküm sürüyor demektir.  Böyle toplumlar,  ne kadar müslüman olduklarını iddia  etseler de cahiliye toplumudurlar, küfür toplumudurlar.

Zamanımızda nice toplumlar, kendilerini İslam’a  nisbet etmekte, namaz, oruç, zekat, hac gibi farizaları yerine getirmekte fakat, hem yöneticileri  hem de halkları diğer konularda tamamen İslam’dan uzaklaşmış, Allah (c.c)’a kulluğu terketmiş, heva ve heveslerinin ya da birbirlerinin kulu olmuş, böylece küfür ve şirk üzere yaşamayı tercih etmiş durumdadır.

İşte zamanımızdaki toplumların durumu! Cahili sistemlerdeki insanların çoğu, malesef küfür ve şirk üzere yaşamaktadır. Onları, cahiliyenin kirinden ve pasından arındırmak için mutlaka Kur’an ve sünnetten delillerle Allah (c.c)’ın gerçek dinine davet etmek ve “La ilahe illallah Muhammedun Rasulullah” kelimesinin gerçek manasını şu şekilde açıklamak gerekmektedir:

“Ey İslam üzere olduğunu iddia edenler! Şuursuzca tekrarlayıp durduğunuz “La ilahe illallah” kelimesi; “Sadece Allah birdir, yaratıcı birdir, rızık verici birdir” manasına gelmez. Bu kelimenin gerçek manası; “Allah’tan başka ibadet edilenleri reddetmek, bütün ibadetleri sadece Allah (c.c)’a yapmak, mutlak teşri (kanun koyma) hakkını sadece Allah (c.c)’a vermek, kendisinde teşri hakkını gören kimseleri reddetmek, hayatın her yönünü sadece Allah (c.c)’ın şeriatine göre düzenlemek, kan, can, mallarla ilgili konularda sadece Allah (c.c)’ın şeriatine muhakeme olmak demektir.

“La ilahe illallah’a şehadet”; Allah (c.c)’ı her türlü eşten, oğuldan ve benzerlerden tenzih etmekle birlikte, hüküm ve mutlak teşri konusunda da her türlü ortaktan tenzih etmeyi gerektirir.

La ilahe illallah’a şehadet, ancak bu şekilde gerçek keyfiyetini bulur ve ancak böyle bir şehadet Allah (c.c) katında kabul görür. Bu kelime, ancak bu manasıyla söyleyen kimseye ahiret gününde fayda verir.

Fakat Allah (c.c)’ın şeriatini bir kenara atarak kan, can, mal gibi konulurda insan aklının ürünü olan kanunları tatbik eden yöneticileri müslüman sayan, onları birer ulu’l emr olarak gören, onları yücelten, onların uğrunda mücadele eden, ihtilaf halinde onların kanunlarına muhakeme olan kimselerin söylemekte olduğu La ilahe illallah sözü, onlara hiçbir fayda vermez. Böyle kimselerin durumu, tıpkı La ilahe illallah’ı söyleyen, bununla birlikte Allah (c.c)’a eş ve oğul isnad eden yahudi ve hristiyanların duru-mu gibidir.

Ey müslüman olduklarını iddia edenler! Şuursuzca tekrarlayıp durduğunuz “Muhammedun Rasulullah” kelimesinin gerçek manası; Muhammed (a.s)’in Allah (c.c) katın-dan getirdiği Kur’an’a ve Kur’an’ın açıklayıcısı durumundaki sahih sünnetine tam bir teslimiyetle bağlanmak, hayatın her yönünü bu iki kaynağa göre düzenlemek, her ne konuda olursa olsun Rasulullah (s.a.s)’ı örnek almak demektir.

Muhammed (a.s)’in Allah (c.c) katından getirdiği Kur’ an’a uyduğunu iddia ettiği halde, Kur’an’ı açıklayan sahih sünnetini terkeden kimse, gerçekte ne Kur’an’a uymuş ne de Muhammedun Rasulullah’a şehadet etmiştir.

Yine aynı şekilde, Kur’an’ı hakim kılacağını söylediği halde bunu gerçekleştirmek için Rasulullah (s.a.s)’ın, rabbani hareket metodunu   terkedip, demokrasi ya da  beşer ürünü başka yollara başvuran kimseler, gerçekte Muhammedun Rasulullah dememiş kimselerdir.

Böyle kimseler her ne kadar niyetlerinin halis olduğunu söyleseler, her ne kadar “La ilahe illallah Muhammedun Rasulullah” deseler de bu kelimeye gerçek manada şehadet etmemişlerdir.

Böyle bir şehadet; yalan yere yapılmış bir şehadettir. Bu, Allah (c.c) katında fayda vermeyeceği gibi, dünyada da “kafir” hükmü vermeye engel olmaz.”

“Pek az öğüt alıyorsunuz.”

Allah (c.c) ayetin bu kısmında şöyle buyuruyor:

“Ey insanlar! Allah tarafından rasulüne indirilenlere tabi olun,  bunun dışında başka şeylere tabi olmayın! Şayet Kur’an ve sünnet dışında başka şeylere tabi olursanız,  hakkı bırakıp sapıklığı seçmiş olursunuz; Allah’ın hükmünden ayrılıp şeytanın ve yandaşlarının hükmüne ya da heva ve hevesinizin hükmüne bağlanmış olursunuz.

Fakat bu konuda öğüt alanlar pek azdır. Sizin çoğunuz Allah’ın hükümlerini hatırlamıyor, onlardan öğüt almıyor. Allah’ın sizleri niçin yarattığını, niçin sizlere bir takım amelleri farz kıldığını çoğunuz unutuyor. Oysa bunları hatırlayasınız diye sizlere müjdeleyici ve korkutucu rasuller gönderdik, kitablar indirdik. Fakat sizlerin çoğu yine de küfür ve şirk üzere yaşamaya devam ediyor.”

Bu ayet; insanların çoğunun, şirksiz iman etmeyeceğini göstermektedir. Bunun sebebi; cehalet, körü körüne taklit, Allah (c.c)’ın indirdiği hükümlerin, heva ve heveslere zıt olması, kötü emelli kişilere ağır gelmesidir.

Allah (c.c) bu konuyla ilgili olarak bir başka ayette şöyle buyurmuştur:

“Sen ne kadar istersen iste, insanların çoğu (yine de) iman etmezler.” (Yusuf: 103)

Ayetten Çıkan Hükümler:

1 - Bütün insanların Kur’an’a ve Rasulullah (s.a.s)’a tabi olmaları gerekir. Çünkü Rasulullah (s.a.s) bütün insanlara gönderilmiş bir rasuldür.

2 - Kur’an’a bağlanılması gerektiği gibi Kur’an’ın bir emri olarak Rasulullah (s.a.s)’ın sahih sünnetine de bağlanmak gerekir.

Allah (c.c) bu konu hakkında şöyle buyurmuştur:

“(Onları) Deliller ve kitaplarla (gönderdik). Sana da insanlara, kendilerine indirileni açıklayasın ve (böylece) belki düşünürler diye zikri indirdik.” (Nahl: 44)        

3 - Kur’an’ın ve sünnetin hükmü dışında beşeri kanunların hükmüne uymak küfür ve şirktir.

Allah (c.c) bu konu hakkında şöyle buyuruyor:

“Onlar; hahamlarını, rahiblerini Allah’tan başka rabler edindiler. Meryem oğlu İsa’yı da (rab edindiler)… Oysa tek ilaha ibadet etmekle emrolunmuşlardı. O’ndan başka ibadete layık ilah yoktur. O, onların ortak koştuklarından yücedir.” (Tevbe: 31)                        

4 - Şeri bir delil var iken alimlerin ictihadına bağlanmak caiz değildir.

5 - Allah (c.c)’ın şeriati dışındaki şeriatlerle hükmeden yöneticilere muhakeme olmak, onları dost edinmek, onları desteklemek küfürdür.

6 - Allah’ın şeriati dışında başka şeriatlere uymak, o şeriatleri, o şeriatleri uyduranları ve o şeriatlere bağlananları dost edinmek demektir.

7 - La ilahe illallah kelimesi, sadece söylemekten ibaret değildir, mutlaka manasının yaşanması gerekir.

8 - La ilahe illallah kelimesi, red ve kabul olmak üzere iki bölümdür. Bir bölümünde mutlaka sahte ilahlar ve onlara dair ne varsa reddedilmeli, diğer bölümünde ise ilahlık yetkisi ve ibadet edilme hakkı yalnız Allah’a verilmelidir. Bu iki bölümden herhangi biri gerçekleşmedikçe söylenen söz geçerli olmaz.

Bilesiniz ki, kalpler ancak Allah’ı anmakla huzur bulur(Rad-28)