Και τώρα;

Και τώρα πρέπει να ξεχάσω να θυμάμαι ποσό σ αρέσουν τα χαριμπο, που όπου τα έβλεπα θυμόμουν την πρώτη φορά που σου πήρα.

Να ξεχάσω να σε θυμάμαι όταν ακούω Dani & σκιάχτρο.

Να ξεχάσω να σε θυμάμαι όταν βλέπω γατιά ή κοάλα.

Να ξεχάσω να σε θυμάμαι όταν κάνει κάποιος με την τράπουλα μαγικά.

Να ξεχάσω να θυμάμαι ποσά πρώτα μου ήσουν.

Να ξεχάσω να θυμάμαι πόση ανθρωπιά και καλοσύνη πήγαζε(ι) μέσα σου.

Να ξεχάσω να θυμάμαι την πρώτη (μου) θέα που την είχαμε δει μαζί.

Να ξεχάσω να θυμάμαι το συνθηματικό και την αγκαλιά πριν ο σειρμός αποσυρθεί .

Να ξεχάσω να θυμάμαι πως χωρίς εσένα, δεν ξέρω εάν θα την πάλευα (στην κυριολεξία).

Να ξεχάσω να θυμάμαι την υπόσχεση σε 6 χρόνια στην εκκλησία.

Να ξεχάσω να θυμάμαι ότι έχω ακόμα την κολόνια που μου έχεις αφήσει.

Να ξεχάσω να θυμάμαι πως ποτέ δεν σε είχα «θρηνήσει», δεν ήθελα.

Πίστευα πως κάποια στιγμή, μετά από πολλά χρόνια, θα βρισκόμασταν και θα πίναμε έναν καφέ και θα τα θυμόμασταν· θα γελούσαμε τόσο γλυκά και αγαπησιάρικα γι αυτά που είχαμε ζήσει.

Μα τώρα,

τώρα πρέπει

να ξεχάσω να θυμάμαι τα μάτια σου που έλαμπαν απ ο,τι ένιωθες έντονα.

Μα θέλω να θυμάμαι πως ακόμα λάμπουν και είσαι όπως είπες τέλεια.

Να ξεχάσω να θυμάμαι πως ήταν κάτι παραπάνω από εφηβικός έρωτας & ότι πάντα θα σε αγαπάω & θα σε κουβαλάω μέσα μου.

Να ξεχάσω να θυμάμαι ποσό σε ευγνωμονώ, γιατί χάρη σε σένα υπάρχω & δεν φαντάζεσαι ποσό είναι αρκετό.

Με πλήγωσε τόσο που πια δε θα είμαι έστω ένας μηδαμινός κόκκος άμμου στην ζωή σου,

μα

είμαι άλλο τόσο ευτυχισμένη

& περήφανη

που είσαι ευτυχισμένος

& τα μάτια σου λάμπουν

όσο ποτέ ξανά.