Life through my eyes

Απόψε μείνε.

Το κρεββάτι μου ξαφνικά είναι πολύ μεγάλο για τα μέτρα μου.

Σκέπασε με, με το σώμα σου. Μικρή να νιώσω, ασήμαντη. Κανένας άλλος δεν με ψάχνει, υπάρχω μόνο εδώ…

Τα χέρια μου κράτα, με δύναμη καρφωμένα στο στρώμα. Να νιώσω τα δεσμά μου αδύναμα. Να αποποιηθώ την ευθύνη της ίδιας μου της ύπαρξης.

Φέρε τα χείλη σου στα δικά μου. Μη ντραπείς στο φιλί το βάθος, μη φοβηθείς την ένταση. Γεύση μεταλλική, και γλώσσα ματωμένη. Τόσο την έχω δαγκώσει πριν καταπιώ τις λέξεις…

Το χέρι σου στο λαιμό μου. Κόψε μου το οξυγόνο, να σταματήσει να μανιάζει αυτή η φωτιά που καίει στο στερνό μου. Σφίξε με κι άλλο. Οι σπίθες είναι ύπουλες. Μέχρι η φωτιά να σβήσει, μέχρι να ανάψω εγώ.

Σημάδια άσε πάνω μου, στην πλάτη, το λαιμό, τους μηρούς και το στήθος. Δάγκωσε, γρατζουνισε με, και πέρνα από κάθε σημείο ξανά με τη γλώσσα σου. Μα, άφησε μου πολλά, σημάδια πως απόψε η ζωή δεν προσπέρασε ήρθε, διεκδίκησε και πήρε, φόρους χρόνων σε πάθος, βογγητά και λάθη.

Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία αλλά δεν μπορώ να κάνω το ταξίδι σας Είμαι επισκέπτης Το κάθε τι που αγγίζω με πονάει πραγματικά κι έπειτα δεν μου ανήκει Όλο και κάποιος βρίσκεται να πει «δικό μου είναι» Εγώ δεν έχω τίποτε δικό μου είχα πει κάποτε με υπεροψία Τώρα καταλαβαίνω πως το τίποτε είναι τίποτε Ότι δεν έχω καν όνομα Και πρέπει να γυρεύω ένα κάθε τόσο Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάω Ξεχάστε με στη θάλασσα Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία