...٣١٣_SİLİSTREVÎ...

Gerçek ahlak, yabancıların övgüsünü kazanmak için giydiğimiz geçici bir giysi değildir. Aksine tüm maskelerin düştüğü, kapalı kapılar ardında ortaya çıkan saf karakterimizdir.

"Tiyatronun (numara yapmanın) en çirkin türü, evin dışında kendinize güzel bir itibar inşa ederken, ev halkının içeride gerçekte kim olduğunuzu çok iyi bilmesidir. Yabancıların övgülerine aldanmayın; çünkü onlar sizinle birlikte yaşamadılar, aksine sizinle sadece ahlaki açıdan en şık ve kusursuz olduğunuz o birkaç saat içinde muhatap oldular. Ailenize ise bu cilalanmış versiyon sökmez; çünkü onlar bu maskenin arkasında ne olduğunu bilirler.

Bir yabancıya karşı nazik, bir dosta karşı cömert, meclislerde ise hoşgörülü olmak kolaydır; çünkü onların gözündeki imajınız sizin için önemlidir. Fakat gerçek sınav, başkalarının izlenimlerine önem verdiğiniz yerlerde değil; her gün sizinle birlikte yaşayan insanlara karşı takındığınız tavırda, ses tonunuzda, sabrınızda, saygınızda ve kimsenin sizi alkışlamayacağı en küçük detaylarda gizlidir.

Bu yüzden, eğer yabancılara içinizdeki en iyi şeyi sunup, sonra ailenizin yanına asık bir yüz, kırıcı bir dil ve katlanılmaz bir bencillikle dönüyorsanız, insanlar sizi öyle tanımlıyor diye iyi bir insan olduğunuza kendinizi inandırmayın. Siz sadece evinizin dışında kendinizi pazarlamayı iyi becermiş, içinizdeki en kötü şeyi ise size en yakın olanlara bırakmışsınızdır. Ve bu, ahlak değil... Sadece kötü bir karakterin yürüttüğü başarılı bir halkla ilişkiler (PR) yönetimidir."

Hz. Muhammed'in (s.a.v.) şu sözüyle açıkça vurgular: "Sizin en hayırlınız, ailesine karşı en hayırlı olanınızdır. Ben de aileme karşı en hayırlı olanınızım." En iyi davranışa layık olanlar, sabrı ve tatlı dili en çok hak eden aile bireyleridir.

Gerçek ahlak, yabancıların övgüsünü kazanmak için giydiğimiz geçici bir giysi değildir. Aksine tüm maskelerin düştüğü, kapalı kapılar ardında ortaya çıkan saf karakterimizdir.

"Tiyatronun (numara yapmanın) en çirkin türü, evin dışında kendinize güzel bir itibar inşa ederken, ev halkının içeride gerçekte kim olduğunuzu çok iyi bilmesidir. Yabancıların övgülerine aldanmayın; çünkü onlar sizinle birlikte yaşamadılar, aksine sizinle sadece ahlaki açıdan en şık ve kusursuz olduğunuz o birkaç saat içinde muhatap oldular. Ailenize ise bu cilalanmış versiyon sökmez; çünkü onlar bu maskenin arkasında ne olduğunu bilirler.

Bir yabancıya karşı nazik, bir dosta karşı cömert, meclislerde ise hoşgörülü olmak kolaydır; çünkü onların gözündeki imajınız sizin için önemlidir. Fakat gerçek sınav, başkalarının izlenimlerine önem verdiğiniz yerlerde değil; her gün sizinle birlikte yaşayan insanlara karşı takındığınız tavırda, ses tonunuzda, sabrınızda, saygınızda ve kimsenin sizi alkışlamayacağı en küçük detaylarda gizlidir.

Bu yüzden, eğer yabancılara içinizdeki en iyi şeyi sunup, sonra ailenizin yanına asık bir yüz, kırıcı bir dil ve katlanılmaz bir bencillikle dönüyorsanız, insanlar sizi öyle tanımlıyor diye iyi bir insan olduğunuza kendinizi inandırmayın. Siz sadece evinizin dışında kendinizi pazarlamayı iyi becermiş, içinizdeki en kötü şeyi ise size en yakın olanlara bırakmışsınızdır. Ve bu, ahlak değil... Sadece kötü bir karakterin yürüttüğü başarılı bir halkla ilişkiler (PR) yönetimidir."

Hz. Muhammed'in (s.a.v.) şu sözüyle açıkça vurgular: "Sizin en hayırlınız, ailesine karşı en hayırlı olanınızdır. Ben de aileme karşı en hayırlı olanınızım." En iyi davranışa layık olanlar, sabrı ve tatlı dili en çok hak eden aile bireyleridir.

Onlar, ahir zamanda bu ümmetin münafıklarıdır...

Mihrapları (kıbleleri) kadınlarıdır, şerefleri dirhem ve dinarlarıdır (paralarıdır), dertleri ve tasaları ise karınlarıdır (mideleridir). İşte onlar şerlilerin en şerlisidir; fitne onlardan çıkar ve yine onlara döner."

-Muhammed Reyşehrî' Mîzânü'l-Hikme

▶️Mihrapları kadınlarıdır: Müminin yöneldiği yer namaz kılınan mihrap ve Allah'ın rızası olması gerekirken, bu kişilerin tüm yaşam amaçlarının, yönlerinin ve ibadet edercesine bağlandıkları şeyin kadınların rızası, arzuları ve şehvet peşinde koşmak olacağını ifade eder.

▶️Şerefleri dirhem ve dinarlarıdır: İnsani ve ahlaki değer ölçülerinin tamamen değişeceğini; kişinin ahlakı, dini veya ilmiyle değil, sadece sahip olduğu maddi güç, para ve servetle değer göreceğini ve şerefi parada arayacaklarını belirtir.

Süleymân Hilmi Tunahan' Hazretleri 'nin tasavvufî yönüyle ilgili olarak, dâmâdı ve bağlısı Kemâl Kacar tarafından Necip Fâzıl Kısakürek'e verdiği notlardan:

"Süleymân Efendinin bâtın ilmine yâni tasavvuftaki mânevî cephesine gelince, şüphesiz bu husus ehline mâlumdur.

Zâhirî akıl ve zekâ ile idrâki mümkün olamaz.

Öyle ki, bir insan müslüman olabilir, tahsilli ve akıllı olabilir.

Hattâ iç hayâtı münkir olamaz da yine tasavvuf ve irşâda ehil bir zât ile karşılaştığı halde, o zât ilâhî irâdeyle kendisini ona bildirmezse, dünyâlar bir araya gelse onun feyzlerinden haberdâr olamazlar.

Bizim ise kendisinin mânevî cephesi üzerinde zerrece tereddüdümüz yoktur.

Biz bu noktayı ilmelyakîn biliyoruz.

Kendisinin tasarrufunu ve rûh melekeleri üzerindeki tesirini öz rûhumuzda ve vücûdumuzda hissetmiş, enfüsî ve kevnî kerâmetlerinin üstün irşâd hârikalarını fiil hâlinde ve hakkıyla müşâhede etmiş bulunuyoruz.

Allah'ın bu husustaki inâyet ve lütfuna mazhar olduğumuza, kendilerinin kâmil ve mükemmel mürşid olduğuna Silsile-i Sâdâd (Büyükler zinciri) kolundan otuz ikinci ferdi Selâhüddîn ibni Mevlânâ Sirâcüddîn hazretlerinin cismânî nisbet, İmâm-ı Rabbânî hazretlerinin de rûhânî nisbetle vârisleri bulunduğuna îmânımız tamdır.

Hz.Ali Efendimiz 'in Münafıklar Hakkındaki Hutbesi

"...

-Onların (tuzak kurdukları) her yolda bir kurbanı,

-her kalbe giden bir şefaatçisi (giriş yolu)

-ve her hüzün için dökecek gözyaşları vardır.

-Birbirlerine övgü ödünç verirler (karşılıklı birbirlerini överler) ve her iyiliğin karşılığını beklerler.

-İstedikleri zaman ısrarla isterler (bıktırırlar).

-Kınadıkları zaman (perdeyi yırtıp) ayıpları ortaya dökerler.

-Hükmettiklerinde ise haddi aşarlar.

-Her hakka karşı bir batıl,

-her doğruya (dik duruşa) karşı bir eğrilik,

-her canlıya karşı bir katil

-ve her kapıya karşı bir anahtar hazırlamışlardır.

-Her gece için bir lambaları (tuzakları) vardır.

-(İnsanların mallarına karşı besledikleri) tamahı, kendilerini tok gözlü ve beklentisiz göstererek gizlerler;

-böylece kendi pazarlarını kurup mallarını (hîlelerini) pazarlarlar.

-Konuştuklarında (hakka) benzetirler (şüphe uyandırırlar),

-nitelendirdiklerinde ise (gerçeği) kamufle edip boyarlar.

-Yolu (kendi çıkarları için) kolaylaştırmış, dar geçitleri ise saptırmışlardır.

-Onlar Şeytan'ın topluluğu ve cehennemin ateşidirler.

'Bilin ki, Şeytan'ın hizbi (tarafı) hüsrana uğrayanların ta kendileridir.'

(Mücadele Suresi, 19)"

Hutbede Öne Çıkan Temel Maddeler

Duygu Sömürüsü Yaparlar: Her duruma göre sahte gözyaşı döker ve her kalbe sızacak bir maske takarlar.

Çıkarcıdırlar: Birbirlerini sadece menfaat için överler. Bir şey istediklerinde yüzsüzce ısrar ederler, ancak biriyle ters düştüklerinde onun tüm sırlarını ve ayıplarını ifşa ederler.

Her Doğrunun Karşısına Bir Yalan Koyarlar: Toplumdaki her güzel ve haklı girişimi baltalamak için önceden hazırlanmış bir yalanları veya engelleri mutlaka vardır.

Nice insan ömrünü, izzeti (şerefi, gücü, saygınlığı) yanlış yerde aramakla tüketti...!

Sanır ki gücü arkasında duranlardadır; makamı tanıdığı kişilerdedir; güvenliği sahip olduğu malda, oturduğu makam koltuğunda, kendisini koruyan bir devlette ya da ulaşabildiği güç sahiplerindedir.!!

Sonra tek bir an gelir ve hakikat gün yüzüne çıkar:

İzzetinin kaynağı sandığın her şey bir anda yok olup gidebilir; kalbini bağladığın herkes, daha kendi üzerindeki bir zararı bile savuşturmaktan aciz kalabilir.İşte o an,

Allah Teâlâ’nın neden 'İzzetin bir kısmı Allah'ındır' demeyip, aksine şöyle buyurduğunu anlarsın:

“Şüphesiz bütün izzet (ve şeref) Allah’ındır.”

(Yûnus Suresi, 65. Ayet)

Vallahi bu, sadece okuyup geçtiğimiz bir ayet değildir; bilakis kalbini onunla test edeceğin bir terazidir:

-Sen izzeti nerede arıyorsun?

-Kime boyun eğiyorsun? Kimden korkuyorsun?

-Ve kime güvenip dayanıyorsun?!"

"Allah, insanların hiçbir şey saymadığı bir kulu yükseltebilir; tüm dünyanın kendisine ait olduğu sanılan bir diğerini ise alçaltabilir.

Çünkü izzet (şeref ve üstünlük), gözlerin gördüğü şeylerde değildir...

İzzet; kalplerin sahibi olan, tüm iradeyi elinde tutan ve her işin nihayetinde kendisine döndüğü Zat’ın katındadır.İşte bu yüzden bu ayet, bize sapkınlığın en tehlikeli biçimlerinden birini ifşa etmek için gelmiştir:

İnsanın inananları bırakıp, gücünü, itibarını ve izzetini onların dışındakilerin yanında araması...

Sanki izzetin tamamının Allah'ın elinde olduğunu unutmuş gibidir.Allah Teâlâ şöyle buyurmuştur:

“Münafıklara, kendileri için elem dolu bir azap olduğunu müjdele! Onlar, müminleri bırakıp kafirleri dost edinenlerdir. Müminlerin yanında izzet mi arıyorlar? Şüphesiz bütün izzet Allah’ındır.”

(Nisâ Suresi, 138-139. Ayetler)

Allah Teâlâ’nın söze nasıl başladığına bir bakın:

“Münafıklara müjdele”

Müjde (beşaret) aslında insanı sevindiren haberler için kullanılır.

Fakat burada, onlarla alay etmek (tariz/tehekküm) amacıyla, canlarını yakacak bir durum için kullanılmıştır.

Yani: 'Kendilerini bekleyen o azabı onlara haber ver!' anlamındadır."

"Sonra Allah Teâlâ, onların bazı vasıflarını (şöyle) açıklamaktadır:“

Onlar, müminleri bırakıp kafirleri dost edinenlerdir.

”Yani onlar sadece dünyevi ilişkiler kurmakla veya ticaret yapmakla kalmazlar; bilakis kafirleri veli/dost edinirler ve ancak Allah’tan istenmesi gereken şeyleri onların yanında ararlar.Ardından, sorunun asıl kaynağını deşifre eden o Kur'anî soru gelir:

“Onların yanında izzet mi arıyorlar?!”

Yani: Onların yanında güç, sığınak ve itibar mı arıyorsunuz?!

Hemen peşinden de hiçbir yanılgıya yer bırakmayan o cevap gelir:

“Şüphesiz bütün izzet Allah’ındır.”

Allah Teâlâ bize izzetin tamamının kendisine ait olduğunu ve onu başkasının yanında arayanın yolu tamamen şaşırdığını haber vermektedir.İşte tam bu noktada uzun uzun durup düşünmemiz gerekir...

Zira nice insan, sadece insanların rızasını ve beğenisini kazanabilmek uğruna kendi nefsini zelil etmiştir (alçaltmıştır)?"

"Ve nice insan, güç, mal ve saltanat sahiplerinin yanındaki itibarını kaybetmemek uğruna dininden ve ilkelerinden tavizler vermiştir?

Ve nice insan, kendi izzetini (şerefini ve gücünü) bir makamda, bir malda, şöhrette ya da nüfuz sahiplerine yakın olmakta sanmıştır?

Sonra Kur'an gelip ona şöyle der:“

Şüphesiz bütün izzet Allah’ındır.

”İzzet, insanların seni alkışlaması değildir.Meşhur olmak da değildir.Güç sahiplerine yakın olmak da değildir.Dünyadan, insanların gözünde büyük görünen şeylere sahip olmak da değildir.Gerçek izzet; kalbinin Allah ile aziz (vakarlı ve güçlü) olması, insanların rızasını satın almak için dinini satmaması ve insan korkusuyla asla haktan taviz vermemesidir."

"Allah Teâlâ şöyle buyurmuştur:

“Kim izzet (şeref ve üstünlük) istiyorsa, bilsin ki izzetin tamamı Allah’ındır.” (Fâtır Suresi, 10. Ayet)

O hâlde kim izzet istiyorsa, onu Allah’tan istesin.Kur'an bize, dış görünüşteki (zahiri) manzaraya aldanmamayı öğretir.Zira batıl ehlinin güçlü, hak ehlinin ise zayıf olduğunu görebilirsin.

Malın bir toplulukta, silahın bir toplulukta, medyanın bir toplulukta, gücün ve otoritenin ise bir başka toplulukta olduğunu görebilirsin.

Fakat bunların hepsi sadece birer sebeptir; mülk ve egemenlik en nihayetinde yalnız Allah’ındır.Allah Teâlâ şöyle buyurmuştur:

“Biz bu günleri insanlar arasında döndürür dururuz.” (Âl-i İmrân Suresi, 140. Ayet)

Ne hiçbir güç kalıcıdır, ne hiçbir saltanat baki kalır, ne de hiçbir devlet sonsuza kadar sürer."

"İnsanlar göçüp gider, nesiller birbirini takip eder, güçler el değiştirir; fakat Allah Teâlâ asla değişmez ve O’nun sünneti (koyduğu ilahi kanunlar) başkalaşmaz.

Bu yüzden bir müminin, geçici bir güç uğruna ahiretini veya dinini satması yakışmaz; batılın bir anlık yükselişini de onun sonsuza kadar galip geldiği şeklinde yorumlamaması gerekir.

Sonra Kıyamet Günü'ndeki o diğer manzaraya bir bakın...

Ne gücün, ne malın, ne ilişkilerin, ne de makamın hiçbir fayda vermediği o güne:

“O gün münafık erkekler ve münafık kadınlar, iman edenlere: 'Bize bakın (bizi bekleyin) da nurunuzdan bir parça alalım' diyecekler. Onlara: 'Arkanıza dönün de (dünyaya gidin) orada bir nur arayın!' denilecektir.” (Hadîd Suresi, 13. Ayet)"

"Ne dehşetli bir an!

Dünyadayken izzeti (şeref ve gücü) Allah’tan başkasının yanında arayan insanlar, Kıyamet Günü bir de bakmışsınız ki müminlerin nurunun peşine düşmüşler.İşte tam bu noktada, hayatını Allah için yaşayanlar ile insanlar için yaşayanlar arasındaki gerçek fark ortaya çıkar.

Sonra müminler şöyle derler:

“Rabbimiz! Nurumuzu tamamla ve bizi bağışla. Şüphesiz sen her şeye kadirsin.” (Tahrîm Suresi, 8. Ayet)

Demek ki insanın Kıyamet Günü ihtiyaç duyacağı o nur orada başlamıyor; aksine, daha dünyadayken başlıyor."

"-(O nur) namazdan gelir.

-Kur'an'dan gelir.

-Doğruluktan (sıdıktan) gelir.

-Tevbeden gelir.

-Günahları terk etmekten gelir.

-Sabit kadem olmanın (direnmenin) ağır geldiği anlarda, hak üzerinde sebat etmekten gelir.

-Seninle Allah arasında, hiç kimsenin bilmediği gizli (salih) bir amelin bulunmasından gelir.

İşte bu yüzden, dünyanızı sizi aldatmasına izin vermeyin.

İnsan tüm güç sebeplerine sahip olabilir; fakat izzete ancak Allah’ın izniyle sahip olabilir.

Ve insan insanların gözünde fakir (ve aciz) olabilir; fakat Allah katında çok aziz (ve değerli) olabilir ..

"Ve insan, beşerin (insanların) gözünde zayıf ve aciz olabilir; fakat Allah ile güçlüdür.

Zira asıl ölçü kimin daha çoğuna sahip olduğu değil; kalbin, her şeyin mutlak sahibi olan Zat ile birlikte olup olmadığıdır.

Allah Teâlâ şöyle buyurmuştur:“Gevşemeyin, hüzünlenmeyin. Eğer (gerçekten) inanıyorsanız, üstün olan sizsiniz.” (Âl-i İmrân Suresi, 139. Ayet)

İşte mümin; ne batılın karşısında ezilip zelil bir hayat yaşar, ne de kendi gücüne aldanıp kibre kapılır.

وَإِذَا رَأَيْتَهُمْ تُعْجِبُكَ أَجْسَامُهُمْ ۖ وَإِنْ يَقُولُوا تَسْمَعْ لِقَوْلِهِم| ۖ كَأَنَّهُمْ خُشُبٌ مُسَنَّدَةٌ ۖ يَحْسَبُونَ كُلَّ صَيْحَةٍ عَلَيْهِمْ ۚ هُمُ الْعَدُوُّ فَاحْذَرْهُمْ ۚ قَاتَلَهُمُ اللَّهُ ۖ أَنَّىٰ يُؤْفَكُونَ

"Onları gördüğün zaman kalıpları (dış görünüşleri) hoşuna gider. Konuşurlarsa sözlerine kulak verirsin. Onlar sanki duvara dayanmış kütükler gibidir. Her bağırışı (her yüksek sesi) kendi aleyhlerine sanırlar. Düşman onlardır, onlardan sakın. Allah onları kahretsin! Nasıl da (haktan) çevriliyorlar?"

Yüce Allah, münafıkları aşırı bir korku ve panik haliyle nitelendirmiştir. Onlar, duydukları her sesin veya çığlığın kendilerine karşı olduğunu zannederler.

Buradaki asıl anlam, kalbinde hastalık (nifak) olanların sürekli bir korku ve kaygı içinde yaşadıklarıdır. Her yüksek sesi veya çığlığı kendi aleyhlerine score ederler.

Bu sesin arkasında, gerçek yüzlerini ifşa edecek veya foyalarını ortaya çıkaracak, ya da kendilerine zarar verecek bir durumun saklı olduğunu düşünürler.

Bunun sebebi ise kalplerindeki şüphe, ikiyüzlülük, hainlik ve vefasızlıktır. Hiçbir zaman iç huzuru bulamazlar.

Gizledikleri şeyleri ortaya çıkaracak ve gerçek yüzlerini insanların önünde sergileyecek bir gelişmenin yaşanmasından her an korkarlar.

Bu yüzden onları sürekli bir huzursuzluk içinde görürsünüz. Bu durum, bugün çevremizde sıkça şahit olduğumuz birçok davranışı ve tepkiyi de net bir şekilde açıklar.

Nitekim bu durum için, "Kuşku duyan kişi, neredeyse 'Beni yakalayın!' diye haykırır" denmiştir. İçinde şüphe ve suçluluk duygusu barındıran insan sürekli tetiktedir.

Peygamber Efendimiz'in (s.a.v.)

"Şüphesiz Allah güzeldir, güzelliği sever"