#zkv

Chapters: 1/4 Fandom: Avatar: The Last Airbender (Cartoon 2005) Rating: Teen And Up Audiences Warnings: No Archive Warnings Apply Relationships: Katara/Zuko (Avatar) Characters: The Gaang (Avatar), Iroh (Avatar) Additional Tags: wounded Iroh, tired Katara, angry zuko, enemies to confused little creatures, Post s02e08 Summary:

He doesn’t see Aang push back the flames with a gust of air. He doesn’t see Toph raise a wall of sandy earth between them. Nothing matters except the unconscious old man in front of him.
 The heat dissipates, the threat fades. Katara’s heart tightens.

Onze ruzie van vorige week lijkt gedoofd, of toch wanneer we zwijgen. Wanneer zij spreekt, hoor ik het nog gloeien in haar woorden. 

‘In vier of in zes?’ ze kijkt me aan en ik weet het juiste antwoord niet. ‘Doe maar in zes,’ helpt mijn vader. Mijn moeder neemt het grote mes en snijdt de taart in twee gelijke helften. Wanneer ze dat doet, zie ik dat haar ogen zich vullen met onzekerheid. Ze twijfelt, in verwarring gebracht door het antwoord van mijn vader en de mening in haar eigen hoofd. Als mensen haar overtuigingen niet blindelings volgen, raakt mijn moeder geïrriteerd. Vader gaf het foute antwoord, ze snijdt de taart nogmaals doormidden. Wanneer ze dat doet, verglijden bananenstukjes als in een lawine. Ze zucht. 

‘Krijg ik je bordje?’ haar hand reikt mijn richting uit. ‘Nee dank je, voor mij niet,’ zeg ik, ‘ik lust geen bananen.’ Ze laat haar uitgestoken hand weer rusten op de tafel. Ook haar ogen gloeien nog na. 

Een paar tellen lang kan dit tafereel alle kanten opgaan. Mijn zoontje komt tussenbeide. ‘Hier oma, mijn bordje. Ik lust heel graag bananen. En slagroom.’ Mijn moeder glimlacht naar het kind en schept een stuk taart op. Ook mijn vader krijgt met de glimlach zijn deel van de bananentaart. Zelf pakt ze het derde stuk. 

Ik zie de camionette aanrijden en haast me naar beneden. Mijn gloednieuwe tweedehands licht- en natuurgeluiden wekker wordt geleverd. Het werd tijd. 

In de deuropening zie ik buurman ook in zijn deuropening staan. Benen ietwat gespreid. Handen in de zakken. Hij kijkt me aan. ‘Jij ook?’ Ja, ik ook. 

Een trein komt tot stilstand. In het krioelen van mensen op het perron kruisen ze elkaar. Ze kijkt op en haar blik vindt de zijne. Een paar tellen kijken ze elkaar recht in de ogen. Hoe lang is dat geleden? Hun dochter is al bijna tien. 

Heel even voelt ze terug wat zo vonkt tussen hen. Haar wandelen stokt. Hij stapt haar voorbij, slaat de ogen neer. In haar lichaam raast het. Haar lijf wacht, tot ze naar adem hapt. Dan kijkt ze om. 

‘Wij zijn geen koppel, Lore. Ik zal nooit voor jou kiezen, dus dit kan echt niet.' Alsof het gisteren was, scheidden toen hun wegen, nu zo’n tien jaar geleden. Daar en dan had hij reden om te vertrekken.

Zonder haar ogen te openen rolt Fré naar de zijkant van het bed. Ze gaat rechtop zitten, haar benen zwaar langs de bedrand. Langzaam laat ze de ochtend op zich instromen. Ze opent haar ogen en kijkt door het raam. Enkele auto’s rijden af en aan, het verkeerslicht verandert van kleur. Een jogger trotseert de dag. 

Het versleten bloesje waarin ze slaapt, trekt ze uit en gooit ze naar haar hoofdkussen. Dat ligt alvast klaar voor weer een nacht. Haar lief ligt diep te slapen, zijn buik half ontbloot. Het is vandaag de laatste zondag van de maand, dus er staat een bezoek aan haar ouders gepland. Wees lief straks, anders is het voor hen niet leuk. Ze blijft een tijd zitten, roerloos.

De ochtend heeft iets donkers, Fré steekt het licht aan en opent haar kast. In de spiegeldeur aanschouwt ze zichzelf. Een peer, misschien zelfs een appel. Ze pakt haar buik met beide handen vast en laat hem weer los. Hij deint wat na. Ze heft haar borsten op, voelt het gewicht en laat ze los. Zeker en vast een appel.

Over haar stoel hangt een hoop kleren. Ze graait erin en haalt een jeans tevoorschijn. Met de ene hand aan de broek en de andere hand aan de spiegel wringt ze zich in de pijpen. Bij de stoel vindt ze ook een T-shirt met lange mouwen en een gele trui. Ze trekt de kleren aan, het geel prikt zoals alleen geel dat kan.