Mi legas PMEG, mi tre ŝatas kompreni la mekanismojn de lingvo per tia klarigado kiun havas la libro. Mi iom post iom legas, ne vere en ordo. Mi ĵus legis pri I-verboj, kaj, malgraŭ ke estas interesaj la uzadoj, mi iom malfeliĉis pro kelkaj neuzendaĵoj de I-verbo.

Mi vidis ke oni uzas I-verbon post rolvortetoj "krom, anstataŭ, por", kio plaĉis al mi ĉar mi neniam certis pri la ĝusteco, kvankam mi tiel uzis.

Ni ĉiuj kunvenis por priparoli tre gravan aferon

Aŭ eĉ, kio surprizis min, ellaseblas "por":

Ŝi invitis lin trinki kafon (Ŝi invitis min por ke mi trinku kafon)

Malgraŭ ke mi ne komprenas kial, uzante "por", oni ŝajne ne diru "Ŝi invitis min por trinki kafon". Kial ĉi tio estus malĝusta? Ĉu "por" sen "ke" montrus ke kaj ŝi kaj mi trinkos kafon, ne nur mi? Ĉi tio sencas laŭ la frazo kun "kunvenis" supre. Ĉi-kaze, "por + I-verbo" tute uzeblas laŭ mi. Bedaŭrinde nenion diras la libro pri tio.

Kun "anstataŭ" kaj "krom":

La patro, anstataŭ afliktiĝi kiel la patrino, ofte ridadis kaj koleradis

Ne ekzistas alia bono por la homo krom manĝi kaj trinki

Kaj ĉi tie komencas aperi strangaĵoj. Unue estas dirite ke "sen + I-verbo" estas, tradicie, rigardata kiel eraro! La libro eĉ mencias ie kie tio estas vidata kiel eraro, la libro Lingvaj Respondoj, verkita de Zamenhof mem! Kial, Zamenhof, kial vi trovus tion malĝusta?

Malgraŭe, PMEG diras ke tia uzado oftiĝis, kaj tial neniigas miskomprenojn, krom "esti tute logika", kun kio mi tute konsentas.

Sen manĝi kaj trinki oni ne povas vivi

Sed jen venas la plej granda strangaĵo: "post + I-verbo" ne estas kiel ĝusta, almenaŭ tion PMEG lasis subkomptenebla. Ĝi diras ke oni uzas E-finaĵan INT-participon aŭ "post kiam" + plenan subfrazon. Do, oni uzus:

Dirinte tiujn vortojn, li foriris / Post kiam li diris tiujn vortojn, li foriris

Oni uzus ĉi du opciojn anstataŭ "Post diri tiujn vortojn, li foriris". Sed kial ĉi-lasta estas malĝusta? La libro ne klarigas. Laŭ mi tute sencas, des pli pro la simila signifo de I-verbo kun ad-verbo: "Post diri tiujn vortojn" estas kiel "Post diro de tiuj vortoj".

Kaj tia afero ne finiĝas. Ŝajne ankaŭ "pro" + I-verbo estas malĝusta. PMEG ne diras kialo, mi vere ŝatus vidi klarigon pri kial tia kombino estus malĝusta, nelogika. Mi tute logikon ĉi tie:

Li ne povis skribi por ne havi inkon.

Estas tiel konfuze.

"Malgraŭ" + I-verbon oni ne uzas, kaj mi konsentas ĉar vere "malgraŭ" iras antaŭ "kontraŭstara ies volo aŭ fizika baro" kiel diras la signifo de PIV. Tamen "malgraŭ (tio) ke" + I-verbo sencas laŭ mi, kondiĉe ke la I-verbo rolas kiel subjekto, ne kiel perverba priskribo aŭ ago de subjekto. PMEG donas frazon:

Malgraŭ ke li falis, li batalis plu.

Kaj sencas laŭ mi ne uzi "Malgraŭ ke fali", ĉar "fali" nur sonas laŭ mi O-vortece. Kvankam la libro ne diris tion, sencas laŭ mi:

Malgraŭ ke malsaniĝi povas igi nin perdi la atentkapablon, li sukcesis tre bone plenumi sian taskon.

Ankaŭ "dum" + I-verbo estas subkompreneble malĝusta, kaj ĉi tia uzado okazu:

Mi rigardis televidilon dum mi manĝis

Ĉi-kaze "Mi rigardis televidilon dum manĝi" sonas strange, kaj mi ne scias kial. Estas interese ke tio okazas, tial ke "dum manĝado" tute sencas, sed "dum manĝi" sonas kvazaŭ io mankas ĉe "manĝi", kvazaŭ Tarzano parolas ĉi tie; sonas logike, sed primitive. Konsiderante la rilaton I-verbo ≈ AD-verbo, "dum" + I-verbo oni povas diri ke ĝustas, sed, ve, ankoraŭ strangas mi ne scias kial. Eble malkutimeco?

Mi pensas ke, same kiel "malgraŭ" + I-verbo, "dum" + I-verbo nur sencas se la I-verbo ne priskribas ies agon, sed estas subjekto. Do havas logikon la frazo:

Dum paroli estas bone, ankaŭ aŭskulti estas

Post ĉio PMEG diras ke kun la ceteraj prepozicioj oni uzas O-vorton anstataŭ I-verbon, interese nedirante ke I-verbo estas eraro, kio, kune kun tio ke ankaŭ antaŭe ĝi ne direkte diris ke I-verbo tie estis eraro, igas min pensi ke vere ne estas nelogika uzi I-verbon tiel, tia uzado eblas.

Clockwise from top left: Roland Barthes, Hermes, Beinecke Rare Book and Manuscript Library, L.L. Zamenhof.

The Validity of Asemic Writing as a Means of Evoking and Communicating Narrative

‘the birth of the reader must be at the cost of the death of the author’ (Barthes 148)

The way in which narrative is communicated has dramatically altered since the dawn of storytelling. As we now find ourselves in the digital age, the notion of narrative has become a comprehensive experience; originating from what was once a cave drawing. However, I wonder if there is a way in which a sequence of events can be expressed in a written form that not only transcends semantic meaning but surpasses language barriers as well; an abstract language understood by all. 

I would place this project in a relatively under researched area of study. In terms of literature review the main source of inspiration has come from Asemic: The Art of Writing by Peter Schwenger. This is the first critical study of the field, that not only discusses, but challenges ideas of the handwritten word. The handwritten word in itself has become a novel topic of discussion as its usage is in decline since the advent of the printed word.

Additionally, I have been inspired by Roland Barthes’ ideas of ownership of the written word. He explains in The Death of the Author how the ownership of the intention of the written word dies with the author and is reborn within the reader (Barthes, 148). Therefore Barthes’ ideology would suggest that once the artist has written their asemic narrative it is no longer their own interpretation, allowing for the reader to create new meaning. With this in mind I intend to investigate how a body of hand rendered marks can be understood universally if the viewer’s role as co-author dictates that the their interpretation would be different to what the artist had intended.

Exploring the notion of a language that can unify all readers leads us to ponder the divisive attributes of language. The Greek messenger God, Hermes is often associated with gifting the human race with language, and is affiliated with speech, communication and interpretation (Levine Gera, 115). I am curious as to why he divided humanity with multiple languages, rather than unite us under one singular language (Hyginus, 143). In contrast to this, Polish ophthalmologist L.L.Zamenhof created the language, Esperanto, which was made to be a universal second language to foster world peace and international understanding. I propose an interview with both Hermes and Zamenhof to discuss view of the unification of language and literature. The concept of bringing communities together seemingly challenges what Hermes initially established so I would be interested to know their thoughts on the potential for a universally understood asemic narrative. Regarding Barthes’ aforementioned theory, I am also intrigued to understand whether Hermes’ interpretation of language ended with him, and was reborn with the human race. Did we interpret language in individual ways, and that is why there are many spoken and written languages? I feel that the answer to this would be important in discerning the attainability of a universal understanding of an asemic text.

Finally, I intend to address existing asemic works by way of a case study and discussing their capacity as a narrative construct; the most notable of which is the Voynich Manuscript. This mysterious book has had many meanings attributed to it, as ciphers have attempted to define a narrative within its pages. I would like to visit the Beinecke Rare Book and Manuscript Library where it is housed and study the book for myself. I am intrigued to discuss whether or not the interpretations of the book have been concluded because of the accompanying illustrations, and if so would the removal of these allow for the same interpretation? Perhaps not having a meaning is meaning in itself. Do we construct our own narratives for the Voynich Manuscript when we apply Barthes’ theory of textual ownership?

Ĝi okazos je la 8 ĝis 22 de novembro.

"Sumoo" estas tradicia japana luktoludo 15-taga, sed en "speranto-sumoo, vi legu libron ĉiutage po paĝoj mem deciditaj, do en tiu ĉi sumoo, homoj ne luktas kontraŭ aliaj homoj, sed ili luktas kontraŭ siaj malfortaĵoj.

Oni povas legi Esperanto-librojn dormantajn en sia breto. Oni rajtas decidi kiun libron kaj kiom da paĝoj, kaj legi ĉiun tagon dum la konkurso. Se iu sukcesos legi tiun kvanton, li/ŝi/ri venkos, se ne, tio signifas la malforton.

.

Bonvolu sendi la jenajn informojn al HORI Jasuo: [email protected]

1) Viaj nomoj (per grandaj literoj familia nomo), sekso, lando, urbo, retadreso

2) Via luktista nomo

3) Titolo kaj aŭtoro de la libro, kiun vi legos, kaj kiom da paĝoj tage vi legos

Ekzemplo:

Nomo: HORI Jasuo, viro, urbo Maebasi, Japanio: [email protected]

Luktista nomo: Horizonto

Libro: "Gerda malaperis", 2 paĝoj

.

Vizitu la retejon kaj Vikipedian paĝon:

• Ret-paĝaro

• Regularo

• Retadresoj de elektronikaj libroj

• Vikipedio

• Fejsbuko