#yolun

…ama bu kente gelirsen unutma beni ara.

Sana bir çay ve temiz yaralar ısmarlarım…!

Bir hevestim ben.

Bilirsin hiçbir heves sonsuza kadar sürmez. Kaçtım gittim sonunda.

Güneş değildim, sadece sen karanlıktaydın; ben gelince ışık oldum. Sabah olunca kayboldum.

Üzerinde çok düşünmediğin ama kararını net verdiğindim. Bilir misin aradaki fark nedir? Adımı duyduğunda kafanda beliren bir şey vardı, beni sorarlarsa söyleyeceğin net cümlelerin vardı. İnatçıydın. Sana göre sen kararlıydın, hislerinde inatçıydın.

Kararını vermiştin. 

Ama derinden bir kıymetse verdiğin, keşke beni düşünseydin. 

Düşünürsen bilirsin sevdiğin neye kırılır. Korkmuştur, kızmıştır ve en önemlisi sana uzun uzun uzun anlattığı her şeye rağmen aynı incinen yerinden darbe yemiştir. En kötü kısmı şudur bu hikayenin, sevdiğinin de artık dili damağı kurumuştur, sana yeniden yol gösterecek hali yoktur; kapatır kapıyı. Kapıyı zorlarsın, çünkü sen kararlı birisin.

Zorlanarak açılan kapıdan ne beklersin?

Mutluluk, hoş karşılanmadır en başta. Sinirli de olsa üzgün de olsa, sevdiğini tebessüm ederken bulmaktır karşında.

Ama ne olur, dile geldi diye tekrar üzülmeyelim bunlara.

Çünkü bir gün, sen karar vermekten çok düşünmeyi öğreneceksin. Öyle biriyle tanışacaksın ki, kapıyı açsın kapasın umrunda olmayacak çünkü sen sonucu değil onu önemseyeceksin. 

Bir hevestim ben, geldim geçtim hayatının içinden.

Kötü günlerinde sarılabileceğin bir umut oldum farkında olmadan. 

İyi günlerimizde iki kişilik hayatın ne kolay olduğunu görebildik birlikte.

Ama bu gerçek değildi. Sen, bana denk geldin. 

Karşılaştığımız yolda ben değil başkası olsaydı, sen yine sen olacaktın; birine sarılmaya hazırdın, güneşin bellemeye hazırdın. Bu iyi günler yine yaşanacaktı, çünkü sen yaşamak istedin.

Ben de iyi bir yardımcı oyuncu oldum sana. Rolümü perdenin kapanmasına yakın, ancak fark edebildim. İsterdim ki en başında bileyim ve seni de uyarayım.

Öyle bir sona düştük ki, ikimiz de hem böyle biteceğini biliyor hem de şaşkınlığımızda acı çekiyorduk.

Akan zamana teşekkürler, ömrümüz oldu yaşananları sindirmeye. Şimdi söylüyorum, canımız sağolsun. Ben heves olmaya alışkınım. İnan senden önce olduğu gibi, senden sonra da birileri beni kendine uyduracak, sonra hayır bu değilmiş diyecek ya da değiştiğimi düşünecek, benden istenileni yapmadıklarım biriktikçe o bilinen son gelecek; ismim yalnız anılarda geçecek. 

Ben büyüdüm, buna eskisi gibi üzülmüyorum.

Yol devam ediyor baksana. Kader ne planlıyor kim bilebilir?

Yine de bir zaman, kendimi özel hissettirdiğin için teşekkür ederim. Devam edeceğini düşünmek, geleceğe dair hayal kurabilmek güzeldi. “Bu galiba bitmez” sandığım zamanlar oldu, bana bakışında, elime çiçekler tutuşturduğunda, birlikte uyuyup uyanırken hatta rastgele bir sokakta yürürken bile. 

Bilmiyorum annem, ananem hiç böyle hissetmiş midir? Ben hissedebildim. Bu da şükür edilecek bir şeydir.

Kendine iyi bak.

Hayatında bana ayrılan sürenin sonuna geldik. Biliyorsun güneş yeniden doğdu. Sen artık eski sen değilsin, bensiz de aşabilirsin yolları. Kapıdan girmek için değişmek zorunda değilsin, kendin olabilirsin ne güzel... 

Yalnızca bir hevesken çekilir olan ben, çekilmez olduğum vakit eyvallah demeyi bilerek; veda ediyorum sana.

Yolun açık olsun.

(Outcast, Chapter 18)