#yitik

Kendimin yoluna dikilen bir heyula gibiydim!  Hesaplaşmaların yıprattığı, artık zamanların yitiği bendim..!

M.

10.05.2023

Çünkü en nihayetinde ortamın, mekânın, ışığın, duvarların hiç önemi yok. Gökyüzünün, yağmurun altında, yazın duru suyun içinde olmanın önemi yok. Trende ya da otomobilde, birbirinden kopuk, denizanası sürüsü gibi yayılmış bulutlar arasındaki uçakta... Durağanlık da neymiş, daima ve yalnızca hareket halindeyim, varma, dönme, ya da yola çıkma beklentisindeyim. Ayağımın altında hep boşaltılacak bir bavul var, kucağımda bir çanta, içine tıkıştırılmış bir kitap, biraz para. Sonunda geçip gitmediğimiz bir yer var mı? Yönünü şaşırmış, kaybolmuş, uzaklaşmış, tutarsızlaşmış, yoldan çıkmış, altüst olmuş, yitmiş, yerini şaşırmış, toprağından sökülmüş, yabancılaşmış: Birbirine aşina sıfatlara kendimi aşina buluyorum. İşte meskenim, işte beni doğuran kelimeler.

"O kadar kitap okuyup kelimeler denizinde kaybolurken kendime ait bir "nokta" bile bulamıyorum. Teselli edecek ne bir söz ne de bir kelime var. Umut desen umutsuzlukla sevgili olmuş artık. Yitip gidiyorum karanlığın sessizliğinde...