#yasonra

#trustedhousesitters diye bir uygulamayı keşfetti Fatoş, rahat durmayalım hep maceramız olsun diye 🙂 Evi Airbnb’ye verdik bir kaç günlüğüne biz de kalktık bu küçük kasabadaki eve geldik. Ev sahibi ile hiç karşılaşmadık, enfes bir hoşgeldin mektubunu, iki müthiş sevgi dolu kedisini, balıklarını ve muazzam evini bırakıp gitmiş. Şimdi ben sabah uyanıp içinde büyüdüğüm kültürün bütün sorgulamalarını gözden geçirdim, ne çok yormuşuz kendimizi. Oysa ki hiç tanımadığımız insanlarla evleri, alanları daha aklıma gelemeyen nice şeyi paylaşmak ne hafif ne eşsiz bir iç ses dinginliği. Bahçede güneşleniyoruz, içerden hafif müzik geliyor, sadece rüzgarın ve yaprakların sesleri sürekli değişiyor geri kalan her şey kıpırtısız. Son bir kaç günlerdir çok öfkeliyim, geçsin diye bekliyorum bazen ama olmuyor. Dün terapiste dedim ki “onca öğrenip, sıraya koyduğum şeyi başka bir ülkede yeniden kuruyorum ama burdaki zemin öyle sağlam da değil.” Sonra aklıma çok önce okuduğum bir şiir geldi; “bazen şehirler, ülkeler değişir / bazen aşklar, özlemler / bazen de insanlar değişir/ sen en iyisi insanları boşver.” İlk okuduğumda kamyon arkası gibi gelmişti, söylenmiştim bu da şiir mi diye ama işte insanın aklı da bazen kendisini şaşırtıyor 🌿 Hafiflemek, deneyimin içinden geçmek, o deneyime saygı duymak, maceraya atılmak, o maceraya saygı duymak şu an kendime hatırlattığım şeyler. Yani ölümün olduğu yerde çok da ciddi olmamak gerek sözünü de hatırlayarak. Güzel bir gün olsun dilerim size de, bugün de yaşadığımızı anımsadığımız bir gün olsun… #yasonra (at East Grinstead) https://www.instagram.com/p/CinBWzUoune89gwB5RQboqL-nU0ig3efIsE7jQ0/?igshid=NGJjMDIxMWI=

pisman öleceksin.

sonrası yok işte..

Ben en çok Georgia ile kavga ettiğim günler üşürüm. Çünkü ettiğim büyük kavgalar sonrası ceketimi almayı unuturum evden çıkarken. Ve bu beni biraz daha sinir eder çünkü ceketsiz bir adamın sokakta karizmasından taviz vermemesi için hızlı adımlar atması ve hızlı öksürmesi gerekir. Ben ne zaman Georgia ile kavga etsem bir buruk kalıyor haklılığım içimde ve ayaklarım yolumu çiziyor Yorginin Rum meyhanesine doğru. Bir de bugün fark ettim ben ne zaman Georgia ile kavga etsem alacakaranlık gökyüzü, havalar hep sonbahar hep pastırma yazı, sol yanımda üşütmeye ramak kalmış derinden hissettiren bir ağrı sızı ve karşıma çıkıyor kuru ekmekler eşliğinde sancılı bir Hristiyan tanrısı. Meyhaneye vardığım an ise kendimi içten içe haklı görmenin büyüsünde mırıldanırım bilmişliğime, aynalara bakarım uzun uzun ve aynalar çoğu zaman beni göstermez göz altı boşluklarımdan sıra gelmez düşüncelerime boylu poslu o büyülü aynalarda ve ben bekleyemem. Ama bugünkü tartışma farklıydı, önce uzun uzun baktım gözlerine Georgianın, hani Yorginin meşhur çilingir sofrasında hayatındaki en iyi iltifatını benden duyduğunu iddia eden, kirpiklerine gökkuşağı düşmüş o asil kadının, gözlerine baktım uzun uzun ve ceketimi aldım bilhassa ayrılırken. Yokluğumun fark edilişinin boşluğu arasında bugün rahat ayrıldım tartışmadan. Sanki bu haksızlığıma mı yoksa haklılığın verdiği usanmışlığa mı bir işaret, bilemedim ama bazen düşünmemek gerek üzerine. Hem yarın Hyde Park’ta Christmas başlayacak, sıcak şarapları içtiğimiz zaman ısıtırız iç üşümüşlüğümüzü diye geçirdim bir de içimden yüzsüz yüzsüz. Ah Georgia, Bir tartışmanın iltifat ile süslenip başlaması beni en az yan komşumuz Van Duc’un ayak kokusu kadar rahatsız ediyor. Defalarca da söyledim bunu ona ama anlatamamışım kendimi. O da anlamıyor işte beni. Normalde hava almak için eve gelirken bir durak önce inerdim metrodan, şu an ise üç durak önce inecek kadar sinirliyim. Eve gidişim muhtemel 15 dakikamı alacak yani uykulu şu halimle birkaç yüz kez esneme, birkaç gece bekçisi kadını dikizleme, bir zenci ile 15 pound için bir ara sokakta omuz omuza gelme ve üç hayal kurmalık bir süre. Ve eve girdiğimde de sanki hiçbir şey yaşamamışız gibi gireceğim yatağıma gece lambanın tutarsız titreşimini hissedecek kadar huzursuz olsam da, uyuyacağım yarın için…

#yasonra #rehber #rehber_p

DSC_0408