#wyrazy

Skoro tak często mijamy się z prawdą..

Pomilczmy chwilkę razem

W pewnym okresie zaczęłam doceniać ludzi z umiejętnością słuchania. Zawsze myślałam, że to naturalne 50:50 – dajesz mi się wypowiedzieć, a później ja oddaję ci całą swoją uwagę. Okazało się jednak, że to nie takie oczywiste. Stałam w tłumie i miałam wrażenie, że wszyscy tylko mówią. Mówią ciągle, nieprzerwanie otwierają usta, artykułują bliżej niezidentyfikowane dźwięki. Mówią, nie wyrażając się. Wyrzucają, wypluwają z siebie wyrazy, które zaraz opadają i z pustym dźwiękiem uderzają o ziemię. Przyciągane grawitacją, wirują, przezroczyste w przestrzeni, niemające żadnej mocy sprawczej. Nie ważące ani grama. Nie jesteś w stanie ich zauważyć, zatrzymać w drodze, pochylić się, bo opadły, bo leżą, zdeptane, smutne, bo nikt ich nie chce. Nie jesteś w stanie zatrzymać się, żeby je podnieść, zabrać ze sobą, przygarnąć, ogrzać. Słowa jak mżawka, oklejająca nieprzyjemnie włosy, ale nie sprawiająca, że rozkładasz parasol. Słowa szybkoschnące, przezroczyste, nijakie. Bezsilne. Przewlekle chore. Zapychały sztucznie przestrzeń. Ciasno upychały się ze sobą nawzajem, by ukryć wszystkie błędy, niedociągnięcia, braki i kłamstwa. By nie zostawić nawet szczeliny na prawdę, bo tak łatwo było ją zobaczyć, gdy się zamilkło, gdy zaczęło się rozmawiać, a nie tylko mówić. Stałam w tłumie i tak nie chciałam. Nie chciałam tylko mówić. Chciałam prowadzić dialog. Pyskówkę i szeptaninę. Chciałam pojedynkować się na frazy. Zderzać się znaczeniami. Obcować ze słowami pełnymi, mającymi siłę utrzymać się w przestrzeni. Mającymi siłę uczepić się mojej ręki, wejść mi pod powieki, schować się w kieszeni płaszcza, po to, by w nocy z niej wyjść i unosić się pod sufitem. Takimi, które świecą, które przenikają przez ściany, które są w stanie podnieść na mnie głos. Takimi, o które potknę się na ulicy i zedrę kolana. Takimi, których nauczę się na pamięć, które zapiszę na ręce, które będę recytować jak wiersz. Takimi, które będą pulsować, rosnąć mi w rękach, które będą łączyć się w pary, w związki, w relacje. Które będą się ze sobą mieszać, reagować i wybuchać. Takimi, które będą znaczyć. Które będą ważyć. Które sprawią, że będę chciała więcej.

zimno jest jak o poranku

para z ust mi leci

dookoła śmieci

nie jestem samochodem

łamie się pod lodem

mam dość pisania

dymi mi się bania

slaba nuta o miłości

w moich uszach gości

bo to nie jest miłość

chora obsesja

kiedy zaświeci się twoja posesja

dzisiaj jestem długopisem i

siedzie nic nie pisze dziś

jutro będę wpisem twym

kiedyś wilkiem złym

kiedy mi sie znudzisz modelko

chce się schować w pudełko

nie otwierać

kwi mi nie pobierać

siedzę w szkolnej ławce

szkoda ze nie przed tobą przy kawce

nie chce siebie zabić

ani dzieci bawić

umre dziś na zawał

opowiedz mi kawał

zaraz coś Ci powiem

siedzi mi to w głowie

albo uciekne, zamknę za sobą drzwi