Omdat een rijbewijs er niet bepaald inzit voor een gigantisch slechtziende jongen die man wordt, moesten mijn ouders creatief omspringen met wat er aan cadeaus aangerukt moest worden voor mijn achttiende verjaardag. ...Het werd een bescheiden feestje, gewoon thuis met wat vrienden en een paar kratten bier, mijn toen al traditionele ticket voor Lowlands, een digitale camera en een week Dublin samen met mijn vader. ...Allemaal leuk natuurlijk. Maar Dublin was het mooiste cadeau dat ik ooit gekregen heb van mijn ouwelui. Al bij aankomst op het vliegveld begon de pret. De drugshond van dienst – ja het is Ierland en ja het was een vlucht uit Nederland – kwam langs me, twijfelde, liep bijna door, keerde om, snoof aan mijn broekzak, ging zitten kwispelen en keek mij aan alsof ik hem zijn beloning zou geven. ...Het was echt een prachtige hond, dus ik wilde het dier een aai over de bol geven. Dat bleek verre van de bedoeling. De douaniers van dienst waren al aan komen rukken en ik werd als een malle uit de rij gehaald. ...Mijn medereizigers kregen nog een heel stuk van het geschreeuw van de mannelijke douanier mee. Of ik iets bij me had, of ik wel wist dat dat illegaal was, wie ik wel niet dacht dat ik was en waarom ik hem zo schaapachtig aan stond te lachen Dat deed ik omdat ik ervan overtuigd was dat ik geen drugs bij me had. Het moest een misverstand zijn. Ja ik rookte hasj en wiet in Nederland maar had mijn portemonnee vrij goed gecheckt voor vertrek. Ik loog dus op dat moment echt niet toen ik zei: ...'I'm sorry sir, and yes sir, I'm aware narcotics are illegal in your country, but trust me: I have nothing on me.' Ik werd afgevoerd naar een hokje dat bestond uit twee kamers. Een vrouwelijke douanier vroeg 'where did the dog indicate you' en ik haalde mijn portemonnee al tevoorschijn. ...'Good,' zei ze. Ze begon aan een grondig onderzoek. Niet alleen van mijn leren, volgestickerde, verweerde portemonnee, maar ook mijn koffer ging open. Ze doorzocht alles. Inmiddels moest ik mee naar het andere kamertje, waar een man witte handschoenen aantrok en me in eerste instantie alleen zeer gronding fouilleerde. Ik dacht al aan hoe het zou zijn als hij straks vriendelijk verzocht of ik wilde bukken, mijn broek wilde laten zakken en 'on the count of three' moest hoesten. ...Alsof de schoolbel ging riep de vrouwelijke douanier vanuit de andere kamer 'I've got something, I'm pretty sure.' ...Ze had een leeg ziplockje gevonden. Daarin had vast en zeker wiet of hasj gezeten. De hond was goed getraind legde ze uit. Dit zal wel de boosdoener zijn geweest. Met een netter ingepakte koffer dan ik vanuit Nederland was vertrokken, brachten de douaniers me terug naar m'n vader. ...'Are you aware, mister, that your son smokes pot?' ...Yes, I am.' Einde verhaal. Dacht ik. Want aangekomen in het Bed & Breakfast, toen mijn vader van alle stress en de reis toch even wilde bekomen onder de douche, bekeek ik mijn portemonnee nog eens goed. ...Er zat in het midden, bij de vouwrand een rits. Een soort geheim kamertje, een dubbele bodem zogezegd. Ik ritste en vond tot mijn absurd grote verbazing nog een aantal lege zakjes. En een vol zakje, met ruim één gram hasj. Ik heb die week heel wat Dubliners blij gemaakt...
